chloramfenikol

Chloramfenikol to antybiotyk o szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego, który hamuje syntezę białek bakteryjnych przez wiązanie się z podjednostką 50S rybosomu. Jest skuteczny zarówno wobec bakterii Gram-dodatnich, jak i Gram-ujemnych, a także wobec riketsji, mykoplazm i chlamydii.

Ze względu na potencjalnie poważne działania niepożądane, w tym nieodwracalną aplazję szpiku kostnego i zespół szarego dziecka u noworodków, stosowanie chloramfenikolu zostało znacznie ograniczone. Obecnie jest stosowany głównie w leczeniu ciężkich infekcji, gdy inne antybiotyki są nieskuteczne lub przeciwwskazane, oraz w postaci kropli do oczu w leczeniu zakażeń powierzchni oka.

Mechanizm działania chloramfenikolu polega na hamowaniu aktywności peptydylotransferazy, enzymu odpowiedzialnego za tworzenie wiązań peptydowych podczas syntezy białka. Antybiotyk jest lipofilny, co zapewnia mu dobrą penetrację do płynu mózgowo-rdzeniowego, dlatego historycznie był stosowany w leczeniu zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

Monitorowanie leczenia chloramfenikolem wymaga regularnej kontroli morfologii krwi ze względu na ryzyko supresji szpiku kostnego. Lek jest metabolizowany w wątrobie i wydalany przez nerki, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością tych narządów. Ze względu na profile bezpieczeństwa, chloramfenikol jest obecnie zazwyczaj antybiotykiem ostatniego wyboru w terapii.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – FURAGINUM SEMA 50 mg

Furazydyna wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Antagonizm wobec kwasu nalidyksowego prowadzi do zmniejszenia skuteczności terapii, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania tych leków (wysoki poziom ważności). Synergistyczne działanie z antybiotykami aminoglikozydowymi i tetracyklinami może zwiększać efektywność przeciwbakteryjną, ale także ryzyko działań niepożądanych (średni poziom ważności). Szczególną ostrożność należy zachować przy łączeniu furazydyny z chloramfenikolem i rystomycyną ze względu na zwiększone ryzyko hemotoksyczności i działań niepożądanych ze strony układu krwiotwórczego (wysoki poziom ważności). Leki urykozuryczne, takie jak probenecyd w dużych dawkach oraz sulfinpirazon, zmniejszają wydalanie kanalikowe furazydyny, co prowadzi do kumulacji leku, zwiększenia toksyczności oraz obniżenia stężenia terapeutycznego w moczu, a tym samym osłabienia skuteczności leczenia (wysoki poziom ważności).
antagonizm farmakodynamiczny, antybiotyk aminoglikozydowy, atropina, chloramfenikol, działanie hemotoksyczne, furazydyna, interakcja lekowa, interakcja z alkoholem, kwas nalidyksowy, lek alkalizujący, lek urykozuryczny, pochodna nitrofuranu, probenecyd, reakcja disulfiramowa, roztwór Benedicta i Fehlinga, rystomycyna, sulfinpirazon, synergizm farmakodynamiczny, tetracyklina, trójkrzemian magnezu, układ krwiotwórczy, witamina z grupy B, wydalanie kanalikowe, zakażenie układu moczowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Gexiro 500 mg + 150 mg

Produkt Gexiro, zawierający 500 mg paracetamolu i 150 mg ibuprofenu, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Paracetamol może nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych, takich jak warfaryna, co wymaga monitorowania i ewentualnej redukcji dawki. Wchłanianie paracetamolu jest modyfikowane przez leki wpływające na motorykę przewodu pokarmowego (np. metoklopramid zwiększa, a propantelina zmniejsza absorpcję). Istotne jest także ryzyko hepatotoksyczności, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu alkoholu, leków hepatotoksycznych, izoniazydu, zydowudyny czy kotrymoksazolu. Chloramfenikol i flukloksacylina mogą zwiększać toksyczność paracetamolu, a probenecyd i cholestyramina wpływają na jego stężenie osoczowe i wchłanianie. Ibuprofen z kolei destabilizuje wskaźnik INR i zwiększa ryzyko krwawień, szczególnie u pacjentów na warfarynie, a także może osłabiać działanie leków hipotensyjnych (inhibitory ACE, beta-adrenolityki, diuretyki) oraz zwiększać stężenie litu i glikozydów nasercowych, co wymaga ścisłej kontroli klinicznej.
antybiotyk chinolonowy, chloramfenikol, cholestyramina, cyklosporyna, czas krwawienia, drgawki, działanie hipoglikemizujące, działanie kardioprotekcyjne, działanie przeciwpłytkowe, działanie sedatywne, działanie toksyczne, enzym mikrosomalny wątroby, fenytoina, flukloksacylina, glikozyd nasercowy, hamowanie agregacji płytek krwi, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, hipoglikemia, indukcja enzymów, inhibitor konwertazy angiotensyny, izoniazyd, klirens nerkowy, kompetycyjne hamowanie, kortykosteroid, kotrymoksazol, krwawienie, kwas acetylosalicylowy, kwasica metaboliczna, lek beta-adrenolityczny, lek hepatotoksyczny, lek hipotensyjny, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwzakrzepowy, lit, luka anionowa, metoklopramid, metotreksat, motoryka przewodu pokarmowego, natriureza, nefrotoksyczność, opróżnianie żołądka, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, propantelina, przedawkowanie, stężenie osoczowe, stymulacja OUN, takrolimus, toksyczny metabolit, warfaryna, wskaźnik INR, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Ceftriaxon-MIP i.v./i.m 1 g 1 g

Ceftriakson wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, zwłaszcza z roztworami zawierającymi wapń, które mogą prowadzić do wytrącania się soli wapniowej ceftriaksonu, co jest szczególnie niebezpieczne u noworodków. Wskazane jest unikanie stosowania roztworów Ringera, Hartmanna oraz infuzji dożylnych zawierających wapń jednocześnie z ceftriaksonem w tym samym zestawie dożylnego podawania. U pacjentów innych niż noworodki możliwe jest podawanie kolejno ceftriaksonu i roztworów wapniowych, pod warunkiem starannego przepłukania linii infuzyjnej. Ponadto, jednoczesne stosowanie doustnych antagonistów witaminy K z ceftriaksonem zwiększa ryzyko krwawień, co wymaga częstego monitorowania INR i dostosowania dawki leków przeciwzakrzepowych. W przypadku łącznego stosowania ceftriaksonu z aminoglikozydami zaleca się monitorowanie czynności nerek i stężenia aminoglikozydów ze względu na potencjalne nasilenie nefrotoksyczności.
antagonista witaminy K, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk cefalosporynowy, antybiotykoterapia, cefalosporyna pierwszej generacji, chloramfenikol, doustny lek przeciwzakrzepowy, furosemid, galaktozemia, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, krew pępowinowa, metronidazol, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, osocze, probenecyd, produkt leczniczy, produkt zawierający wapń, reakcja disulfiramopodobna, rekonstytucja, roztwór Hartmanna, roztwór Ringera, silny lek moczopędny, sól wapniowa ceftriaksonu, test Coombsa, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – APAP dla dzieci FORTE 40 mg/ml

Paracetamol, będący substancją czynną preparatu APAP dla dzieci FORTE 40 mg/ml, podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, co predysponuje do licznych interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. Szczególnie istotne są interakcje z lekami indukującymi enzymy cytochromu P450 (np. fenobarbital, fenytoina, ryfampicyna), które zwiększają powstawanie hepatotoksycznych metabolitów paracetamolu, podnosząc ryzyko uszkodzenia wątroby, zwłaszcza przy wysokich dawkach. Leki przeciwcholinergiczne opóźniają wchłanianie paracetamolu przez spowolnienie opróżniania żołądka, natomiast metoklopramid i domeperydon przyspieszają jego wchłanianie. Izoniazyd hamuje metabolizm paracetamolu, zwiększając jego stężenie i potencjalną toksyczność. Probenecyd wydłuża okres półtrwania paracetamolu, a propranolol podnosi jego stężenie w osoczu. Węgiel aktywny znacząco zmniejsza wchłanianie paracetamolu, co jest wykorzystywane w leczeniu zatruć. Ryfampicyna i leki przeciwpadaczkowe zwiększają klirens i ryzyko hepatotoksyczności. Hormonalne środki antykoncepcyjne i estrogeny mogą obniżać stężenie paracetamolu w osoczu, potencjalnie zmniejszając jego skuteczność terapeutyczną.
aktywność aminotransferaz, alkohol etylowy, aminotransferaza, bilirubina, biodostępność, chloramfenikol, cytochrom P450, czas protrombinowy, czynnik krzepnięcia, dehydrogenaza mleczanowa, doustny lek przeciwzakrzepowy, dysfagia, fosfataza zasadowa, glutation, hepatotoksyczność, hepatotoksyczny metabolit paracetamolu, hormonalny środek antykoncepcyjny, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2E1, izoniazyd, kwas paraaminobenzoesowy, lamotrygina, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm wątrobowy, metoklopramid, N-acetylo-p-benzochinoimina, neutropenia, opróżnianie żołądka, paracetamol, probenecyd, propranolol, ryfampicyna, test bentiromidowy, węgiel aktywny, zydowudyna, żywica jonowymienna
Leksykon leków
Interakcje leku – Clopizam 50 mg

Klozapina, substancja czynna leku Clopizam, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jej bezpieczeństwo i skuteczność terapeutyczną. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie klozapiny z lekami mielosupresyjnymi (karbamazepina, chloramfenikol, sulfonamidy, pochodne pirazolonu, penicylamina, środki cytotoksyczne) oraz długo działającymi lekami przeciwpsychotycznymi w formie depot ze względu na ryzyko neutropenii i agranulocytozy. Spożywanie alkoholu podczas terapii klozapiną jest niewskazane z powodu sumującego się depresyjnego działania na OUN, prowadzącego do nasilonej sedacji, zaburzeń świadomości, koordynacji ruchowej i ryzyka zaburzeń oddychania. Klozapina metabolizowana jest głównie przez CYP1A2, a także CYP2D6 i CYP3A4, co powoduje, że inhibitory tych enzymów (np. fluwoksamina, kofeina, cyprofloksacyna) mogą zwiększać stężenie leku w osoczu i nasilać działania niepożądane, natomiast induktory (fenytoina, ryfampicyna, omeprazol, palenie tytoniu) mogą obniżać jego poziom, zmniejszając skuteczność terapii. W przypadku stosowania inhibitorów CYP1A2 zaleca się rozważenie zmniejszenia dawki klozapiny, natomiast przy induktorach – jej zwiększenia, z koniecznością ścisłego monitorowania pacjenta.
antykoncepcja hormonalna, benzodiazepina, chloramfenikol, cyprofloksacyna, cytochrom P450, cytostatyk, digoksyna, działanie alfa-adrenolityczne, działanie alfa-adrenomimetyczne, działanie hamujące ośrodkowe, efekt presyjny, fenylobutazon, fenytoina, fluwoksamina, hamowanie szpiku kostnego, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP1A2, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klozapina, kwas walproinowy, lek przeciwcholinergiczny, metabolizm lekowy, mielosupresja, napad drgawkowy, neutropenia, omeprazol, penicylamina, ryfampicyna, sedacja, SSRI, sulfonamid, układ współczulny, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zapaść krążeniowa, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Glimepiride Aurovitas 3 mg

Glimepiryd, metabolizowany głównie przez enzym CYP2C9, wykazuje liczne interakcje lekowe, które mogą zarówno nasilać, jak i osłabiać jego działanie hipoglikemizujące. Inhibitory CYP2C9, takie jak flukonazol, zwiększają pole pod krzywą (AUC) glimepirydu około dwukrotnie, co znacząco podnosi ryzyko hipoglikemii, natomiast induktory enzymu, np. ryfampicyna, osłabiają jego efekt. Leki nasilające działanie glimepirydu obejmują m.in. niesteroidowe leki przeciwzapalne (fenylobutazon), inne leki przeciwcukrzycowe (insulina, metformina), antybiotyki (chloramfenikol, sulfonamidy), leki przeciwzakrzepowe (pochodne kumaryny) oraz leki przeciwgrzybicze (mikonazol, flukonazol). Z kolei leki osłabiające działanie glimepirydu to m.in. hormony płciowe, diuretyki tiazydowe, glikokortykosteroidy, leki psychotropowe i sympatykomimetyki. Szczególną uwagę należy zwrócić na leki sympatykolityczne (β-blokery, klonidyna, rezerpina), które mogą maskować objawy hipoglikemii i osłabiać kompensacyjną reakcję adrenergiczną.
antagonista receptora H2, antybiotyk, chinolon, chloramfenikol, diuretyk tiazydowy, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipoglikemizujące, efekt hipoglikemizujący, enzym CYP2C9, flukonazol, glikokortykosteroid, glimepiryd, glukoneogeneza wątrobowa, hipoglikemia, hormon anaboliczny, hormon płciowy, induktor enzymu CYP2C9, inhibitor CYP2C9, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor monoaminooksydazy, insulina, insulinooporność, klarytromycyna, lek blokujący receptory β-adrenergiczne, lek hipolipemizujący, lek hipotensyjny, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwzakrzepowy, lek psychotropowy, lek sympatykolityczny, metabolizm wątrobowy, metformina, mikonazol, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pochodna fenotiazyny, pochodna kumaryny, pochodna kwasu salicylowego, pole pod krzywą AUC, stężenie glukozy, sulfonamid, tetracyklina, wydzielanie insuliny
Leksykon leków
Interakcje leku – Infacetamol 100 mg/ml

Paracetamol jest metabolizowany głównie w wątrobie, co predysponuje do licznych interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. Szczególnie istotne jest ryzyko hepatotoksyczności przy jednoczesnym stosowaniu induktorów enzymów wątrobowych (np. ryfampicyna, leki przeciwpadaczkowe: karbamazepina, fenytoina, fenobarbital) oraz alkoholu etylowego, który zwiększa produkcję hepatotoksycznych metabolitów paracetamolu. W przypadku terapii paracetamolem u pacjentów z chorobami wątroby lub uzależnionych od alkoholu zaleca się ostrożność i rozważenie alternatywnych leków. Paracetamol może nasilać działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych (acenokumarol, warfaryna) poprzez hamowanie syntezy czynników krzepnięcia, co wymaga monitorowania INR i stosowania najmniejszych skutecznych dawek. Ponadto, leki przeciwcholinergiczne (np. propantelina) mogą opóźniać wchłanianie paracetamolu, a metoklopramid może je przyspieszać, co wpływa na czas osiągnięcia efektu terapeutycznego.
acenokumarol, aminotransferaza, bentyromid, chloramfenikol, cholestyramina, dehydrogenaza mleczanowa, fenobarbital, fenytoina, fosfataza alkaliczna, hepatocyt, hepatotoksyczność, INR, izoniazyd, karbamazepina, kwas 5-hydroksyindolooctowy, lamotrygina, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, metoklopramid, paracetamol, probenecyd, prymidon, ryfampicyna, warfaryna, węgiel aktywny, zydowudyna, żywica jonowymienna
Leksykon leków
Interakcje leku – Gripex Max 500 mg + 30 mg + 15 mg

Produkt leczniczy Gripex Max zawiera 500 mg paracetamolu, 30 mg pseudoefedryny chlorowodorku oraz 15 mg dekstrometorfanu bromowodorku, które wykazują liczne interakcje farmakologiczne. Paracetamol nie powinien być stosowany łącznie z innymi preparatami zawierającymi tę substancję ze względu na ryzyko hepatotoksyczności i przedawkowania; jego metabolizm może być modyfikowany przez leki wpływające na opróżnianie żołądka oraz enzymy wątrobowe (fenobarbital, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna). Istotne są interakcje z inhibitorami MAO (ryzyko pobudzenia i gorączki), zydowudyną (toksyczność szpiku), lekami przeciwzakrzepowymi (nasilenie działania) oraz flukloksacyliną (ryzyko kwasicy metabolicznej). Pseudoefedryna może nasilać działanie sympatykomimetyków i albuterolu, zmniejszać skuteczność leków przeciwnadciśnieniowych oraz wchodzić w interakcje z inhibitorami MAO, co zwiększa ryzyko przełomu nadciśnieniowego. Dekstrometorfan, metabolizowany przez CYP2D6, wykazuje liczne interakcje z inhibitorami tego enzymu (fluoksetyna, paroksetyna, chinidyna, terbinafina), co może prowadzić do toksyczności ośrodkowej i zespołu serotoninowego.
albuterol, amiodaron, amitryptylina, bupropion, chinidyna, chloramfenikol, chlorek amonu, ciśnienie krwi, cynakalcet, CYP2D6, cytochrom P450, dekstrometorfan, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane OUN, fenobarbital, fenytoina, flukloksacylina, fluoksetyna, furazolidyna, glikozyd naparstnicy, haloperydol, hepatotoksyczność, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor MAO, karbamazepina, kwasica metaboliczna, lek antyarytmiczny, lek opioidowy, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, martwica komórek wątrobowych, metabolit paracetamolu, metadon, metoklopramid, niewydolność wątroby, obkurczenie naczyń krwionośnych, opróżnianie żołądka, paracetamol, pochodna kumaryny, przełom nadciśnieniowy, pseudoefedryna, ryfampicyna, sertralina, SSRI, sympatykomimetyk, szpik kostny, terbinafina, uszkodzenie wątroby, wchłanianie paracetamolu, zespół serotoninowy, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Pirfenidon Zentiva 267 mg

Pirfenidon, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP1A2 (70-80%), wykazuje liczne interakcje lekowe związane z modulacją aktywności tego enzymu. Silne inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina, powodują czterokrotne zwiększenie ekspozycji na pirfenidon, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. W przypadku innych silnych inhibitorów (np. enoksacyna) zaleca się redukcję dawki do 801 mg/dobę (267 mg trzy razy dziennie) oraz ścisłe monitorowanie działań niepożądanych. Umiarkowani inhibitory, jak cyprofloksacyna w dawce 750 mg dwa razy na dobę, zwiększają ekspozycję o 81%, co wymaga zmniejszenia dawki pirfenidonu do 1602 mg/dobę (534 mg trzy razy dziennie). Należy również zachować ostrożność przy stosowaniu innych umiarkowanych inhibitorów CYP1A2 (amiodaron, propafenon) oraz inhibitorów innych izoenzymów CYP (CYP2C9, 2C19, 2D6), które mogą potęgować efekt farmakokinetyczny pirfenidonu.
amiodaron, chloramfenikol, cyprofloksacyna, cytochrom P450, działanie niepożądane, enoksacyna, farmakokinetyka pirfenidonu, flukonazol, fluoksetyna, fluwoksamina, idiopatyczne włóknienie płuc, induktor CYP1A2, induktor cytochromu P450, inhibitor CYP1A2, izoenzym CYP1A2, izoenzymy CYP, klirens leku, metabolizm wątrobowy, omeprazol, pirfenidon, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, stężenie w osoczu, substancja czynna
Leksykon substancji czynnych
Kwas foliowy – Interakcje

Kwas foliowy, witamina z grupy B, odgrywa kluczową rolę w metabolizmie komórkowym, a jego interakcje z lekami mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne są interakcje z lekami przeciwpadaczkowymi (fenobarbital, fenytoina, karbamazepina, prymidon, fosfenytoina), gdzie kwas foliowy może zwiększać metabolizm tych leków, prowadząc do obniżenia ich stężenia i ryzyka nasilenia napadów padaczkowych, co wymaga monitorowania poziomów leków i ewentualnej korekty dawek. Antagoniści kwasu foliowego, tacy jak metotreksat, pirymetamina, trimetoprym czy sulfonamidy, blokują reduktazę dihydrofolianową, zmniejszając skuteczność suplementacji kwasu foliowego; w terapii metotreksatem stosuje się kwas folinowy (leukoworynę) zamiast kwasu foliowego. Doustne środki antykoncepcyjne zawierające estrogeny oraz leki przeciwgruźlicze (np. ryfampicyna) mogą zwiększać metabolizm kwasu foliowego, obniżając jego biodostępność i wymagając rozważenia zwiększenia dawki suplementacji. Leki zobojętniające sok żołądkowy z glinem lub magnezem oraz żywice jonowymienne (kolestyramina) zmniejszają wchłanianie kwasu foliowego, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnej przerwy między ich podaniem a suplementacją kwasu foliowego.
aminopteryna, anemia megaloblastyczna, antagonista kwasu foliowego, chloramfenikol, doustny środek antykoncepcyjny, erytrocyt, etanol, fenobarbital, fenytoina, fluoropirymidyna, fluorouracyl, homocysteina, karbamazepina, kolestyramina, kwas fitynowy, kwas folinowy, kwas foliowy, kwas szczawiowy, lek przeciwgruźliczy, lek zobojętniający sok żołądkowy, leki przeciwpadaczkowe, metotreksat, napad drgawkowy, neuropatia obwodowa, pirymetamina, pochodne hydantoiny, przewód pokarmowy, reduktaza dihydrofolianowa, ryfampicyna, sulfasalazyna, sulfonamid, szpik kostny, trimetoprym, wada cewy nerwowej, żywica jonowymienna
Leksykon leków
Interakcje leku – Pirfenidone Aurovitas 267 mg

Pirfenidon, substancja czynna leku Pirfenidone Aurovitas, jest metabolizowany głównie przez enzym CYP1A2 (70-80%), z udziałem innych izoenzymów CYP (2C9, 2C19, 2D6, 2E1). Inhibitory CYP1A2, zwłaszcza silne jak fluwoksamina, mogą znacząco zwiększać ekspozycję na pirfenidon (np. 4-krotny wzrost przy fluwoksaminie), co podnosi ryzyko działań niepożądanych i stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. W przypadku silnych selektywnych inhibitorów CYP1A2 (np. enoksacyna) zaleca się redukcję dawki pirfenidonu do 801 mg/dobę (1 kapsułka 3x/dzień) oraz ścisłe monitorowanie pacjenta. Umiarkowani inhibitory, takie jak cyprofloksacyna 750 mg, zwiększają ekspozycję o 81%, co wymaga zmniejszenia dawki do 1602 mg/dobę (2 kapsułki 3x/dzień). Należy również zachować ostrożność przy stosowaniu innych umiarkowanych inhibitorów CYP1A2 (amiodaron, propafenon) oraz inhibitorów innych izoenzymów CYP, które mogą potęgować efekt (np. flukonazol, fluoksetyna). Sok grejpfrutowy, jako inhibitor CYP1A2, również powinien być unikany.
amiodaron, chloramfenikol, CYP1A2, cyprofloksacyna, cytochrom P450, działanie niepożądane, ekspozycja na pirfenidon, enoksacyna, flukonazol, fluoksetyna, fluwoksamina, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, izoenzym CYP, izoenzymy CYP, klirens leku, metabolizm wątrobowy, omeprazol, palenie tytoniu, paroksetyna, pirfenidon, propafenon, ryfampicyna, sok grejpfrutowy
Leksykon substancji czynnych
Klozapina – Interakcje

Klozapina, jako atypowy lek przeciwpsychotyczny metabolizowany głównie przez CYP1A2, CYP2D6 i CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie klozapiny z lekami hamującymi czynność szpiku kostnego (np. karbamazepina, chloramfenikol, sulfonamidy, fenylbutazon, metamizol, penicylamina, leki cytotoksyczne) oraz długo działającymi lekami przeciwpsychotycznymi depot ze względu na ryzyko mielosupresji. Alkohol i leki hamujące OUN (benzodiazepiny, opioidy, leki przeciwhistaminowe) nasilają działanie uspokajające klozapiny, zwiększając ryzyko sedacji, zaburzeń koordynacji, a nawet zapaści krążeniowej. Klozapina nasila też działanie leków przeciwcholinergicznych i przeciwnadciśnieniowych, co wymaga monitorowania objawów niepożądanych i ciśnienia tętniczego. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko złośliwego zespołu neuroleptycznego przy jednoczesnym stosowaniu litu oraz na możliwość wystąpienia napadów padaczkowych i majaczenia przy kojarzeniu z kwasem walproinowym.
atypowy lek przeciwpsychotyczny, azolowy lek przeciwgrzybiczny, benzodiazepina, chloramfenikol, CYP1A2, CYP2D6, CYP3A4, cyprofloksacyna, cytalopram, digoksyna, dysfagia, fenytoina, fluwoksamina, hamowanie OUN, hormonalny środek antykoncepcyjny, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, klozapina, kofeina, kwas walproinowy, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwpsychotyczny depot, lek wiążący się z białkami, lek wydłużający odstęp QTc, majaczenie, metabolizm wątrobowy, mielosupresja, napad padaczkowy, neutropenia, perazyna, ryfampicyna, sulfonamid, warfaryna, zapaść krążeniowa, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Cefotaxime Dali Pharma 1 g

Cefotaksym wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z różnymi grupami leków. Antagonizm działania przeciwbakteryjnego obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu cefotaksymu z bakteriostatycznymi antybiotykami, takimi jak tetracykliny, erytromycyna, chloramfenikol i sulfonamidy, co skutkuje osłabieniem skuteczności terapii. Z kolei synergizm przeciwbakteryjny występuje przy łączeniu cefotaksymu z aminoglikozydami (np. gentamycyna, amikacyna), co może być korzystne w leczeniu ciężkich zakażeń, jednak wymaga monitorowania funkcji nerek ze względu na ryzyko nefrotoksyczności. Probenecyd podwaja ekspozycję na cefotaksym i zmniejsza jego klirens nerkowy o około 50%, co u pacjentów z prawidłową czynnością nerek nie wymaga modyfikacji dawki, natomiast u chorych z niewydolnością nerek konieczne jest dostosowanie dawkowania.
amikacyna, aminoglikozydy, antagonizm działania, antagonizm farmakodynamiczny, antybiotyki aminoglikozydowe, antybiotyki bakteriostatyczne, cefotaksym, chloramfenikol, działanie hepatotoksyczne, działanie niepożądane, efekt disulfiramopodobny, efekt synergiczny, erytromycyna, funkcja nerek, furosemid, gentamycyna, interakcja farmakokinetyczna, klirens nerkowy, kolistyna, lek moczopędny, lek nefrotoksyczny, odpowiedź immunologiczna, polimyksyna B, probenecyd, spektrum działania, sulfonamid, synergizm przeciwbakteryjny, tetracyklina, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Skład i postać leku – Detreomycyna 1% 10 mg/g

Detreomycyna 1% to maść zawierająca 10 mg chloramfenikolu w 1 g preparatu, stosowana miejscowo na skórę, błony śluzowe oraz do worka spojówkowego. Produkt charakteryzuje się jednolitą konsystencją i jasnożółtym zabarwieniem, co ułatwia aplikację. Substancjami pomocniczymi są wazelina biała, lanolina oraz olej arachidowy, które wpływają na właściwości aplikacyjne i stabilizację maści. Należy zwrócić uwagę na potencjalne reakcje alergiczne u pacjentów z nadwrażliwością na lanolinę i olej arachidowy. Preparat jest dostępny w aluminiowej tubie o pojemności 5 g, z okresem ważności 3 lata od daty produkcji.
błona śluzowa, chloramfenikol, Detreomycyna, emolient, lanolina, maść, nadwrażliwość, niezgodność farmaceutyczna, olej arachidowy, postać farmaceutyczna, reakcja alergiczna, stosowanie miejscowe, substancja pomocnicza o znanym działaniu, wazelina biała, worek spojówkowy
Leksykon substancji czynnych
Lactobacillus gasseri – Interakcje

Lactobacillus gasseri jest istotnym składnikiem probiotyków ginekologicznych, wykazującym zróżnicowaną wrażliwość na antybiotyki, co wpływa na skuteczność terapii. Szczep Lactobacillus gasseri 57C (50% składu preparatu inVag) jest oporny na norfloksacynę, kwas nalidyksowy oraz metronidazol, co umożliwia ich jednoczesne stosowanie. Natomiast szczep DSM 14869 (Lakcid Intima) jest wrażliwy na leki przeciwbakteryjne, co stanowi przeciwwskazanie do ich łącznego podawania. Ponadto, Lactobacillus gasseri wykazuje wysoką wrażliwość na penicylinę, ampicylinę, gentamycynę, klindamycynę, chloramfenikol i tetracyklinę, co może prowadzić do zahamowania wzrostu bakterii i ograniczenia skuteczności probiotyku. Preparaty zawierające ten szczep mogą również tracić efektywność podczas stosowania sulfametoksazolu oraz środków plemnikobójczych z nonoksynolem-9, które hamują kolonizację pochwy przez bakterie probiotyczne.
ampicylina, antybiotyki i chemioterapeutyki, bakteria probiotyczna, chloramfenikol, estrogeny dopochwowe, gentamycyna, klindamycyna, kolonizacja pochwy, kwas nalidyksowy, lactobacillus gasseri, lactobacillus gasseri 57C, lactobacillus gasseri DSM 14869, lek przeciwbakteryjny, metronidazol, mikroflora pochwy, nonoksynol-9, norfloksacyna, penicylina, preparat ginekologiczny, równowaga hormonalna, środek plemnikobójczy, sulfametoksazol, terapia probiotyczna, tetracyklina, witaminy z grupy B
Leksykon leków
Interakcje leku – inVag nie mniej niż 109 CFU bakterii kwasu mlekowego: 25% Lactobacillus fermentum 57A, 25% Lactobacillus plantarum 57B, 50% Lactobacillus gasseri 57C

Produkt leczniczy inVag zawiera szczepy Lactobacillus fermentum 57A, Lactobacillus plantarum 57B oraz Lactobacillus gasseri 57C, które wykazują różną wrażliwość na antybiotyki i chemioterapeutyki. Szczepy te są oporne na norfloksacynę, kwas nalidyksowy oraz metronidazol, co pozwala na ich jednoczesne stosowanie bez obniżenia skuteczności produktu. Natomiast antybiotyki takie jak penicylina, ampicylina, gentamycyna, klindamycyna, chloramfenikol i tetracyklina wykazują wysoki poziom hamowania wzrostu bakterii inVag, co wymaga unikania ich jednoczesnego stosowania. Sulfametoksazol oraz środki plemnikobójcze zawierające nonoksynol-9 mogą zmniejszać skuteczność inVag, dlatego zaleca się rozważenie czasowych odstępów między ich podawaniem.
ampicylina, antybiotyk i chemioterapeutyk, bakteria kwasu mlekowego, chloramfenikol, estrogen, gentamycyna, klindamycyna, kolonizacja pochwy, kwas nalidyksowy, Lactobacillus fermentum, lactobacillus gasseri, Lactobacillus plantarum, lek przeciwbakteryjny, metronidazol, mikrobiom, nonoksynol-9, norfloksacyna, pałeczka Lactobacillus, penicylina, pH pochwy, probiotyk dopochwowy, środek plemnikobójczy, środek przeciwbakteryjny, substancja przeciwbakteryjna, sulfametoksazol, tetracyklina, witamina B-complex
Leksykon leków
Interakcje leku – Furagina APTEO MED 50 mg

Furazydyna, substancja czynna leku Furagina APTEO MED, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Antagonistyczne działanie wobec kwasu nalidyksowego prowadzi do hamowania jego efektu bakteriostatycznego, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania. Z kolei synergistyczne efekty z antybiotykami aminoglikozydowymi (gentamycyna, amikacyna, tobramycyna) oraz tetracyklinami (doksycyklina, tetracyklina) mogą nasilać działanie przeciwbakteryjne furazydyny, jednak konieczne jest ścisłe monitorowanie pacjenta. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym podawaniu chloramfenikolu i rystomycyny, które zwiększają hemotoksyczność furazydyny, co może prowadzić do poważnych powikłań hematologicznych. Leki urykozuryczne, takie jak probenecyd (zwłaszcza w dużych dawkach) i sulfinpirazon, zmniejszają wydzielanie kanalikowe furazydyny, powodując jej kumulację, wzrost toksyczności oraz obniżenie stężenia w moczu poniżej minimalnego stężenia bakteriostatycznego, co osłabia skuteczność terapeutyczną.
aminoglikozyd, antybiotyk aminoglikozydowy, atropina, chloramfenikol, dna moczanowa, działanie bakteriostatyczne, działanie hemotoksyczne, działanie niepożądane, działanie przeciwbakteryjne, farmakolog kliniczny, furazydyna, hiperurykemia, interakcje kliniczne, kwas nalidyksowy, lek alkalizujący, lek urykozuryczny, metoda enzymatyczna, oznaczanie glukozy w moczu, pochodna nitrofuranu, probenecyd, rystomycyna, skuteczność terapeutyczna, sulfinpirazon, tetracyklina, trójkrzemian magnezu, witamina z grupy B, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Paramax Quick 500 mg

Paracetamol (Paramax Quick 500 mg) wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z wieloma lekami, które mogą wpływać na jego bezpieczeństwo i skuteczność. Szczególnie ważne jest monitorowanie pacjentów stosujących jednocześnie pochodne kumaryny (np. warfarynę), gdzie dawki paracetamolu ≥2000 mg/dobę przez co najmniej 3 dni mogą nasilać działanie przeciwzakrzepowe i zwiększać ryzyko krwawień, wymagając ścisłej kontroli INR. Współstosowanie z zydowudyną zwiększa ryzyko neutropenii, a z flukloksacyliną – ryzyko kwasicy metabolicznej z dużą luką anionową, zwłaszcza u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka. Leki wpływające na opróżnianie żołądka (metoklopramid, domperydon) przyspieszają wchłanianie paracetamolu, natomiast leki spowalniające opróżnianie mogą opóźniać jego działanie. Cholestyramina zmniejsza wchłanianie paracetamolu, dlatego jej podanie powinno być odroczone o co najmniej 1 godzinę po paracetamolu.
chloramfenikol, cholestyramina, choroba wątroby, CYP2E1, cytochrom P450, detoksykacja, działanie hepatotoksyczne, działanie przeciwzakrzepowe, dziurawiec zwyczajny, fenobarbital, flukloksacylina, glutation, induktor enzymatyczny, induktor enzymu wątrobowego, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoniazyd, karbamazepina, klirens paracetamolu, kwas glukuronowy, kwasica metaboliczna, luka anionowa, metabolit NAPQI, metoklopramid, neutropenia, opróżnianie żołądka, pochodna kumaryny, probenecyd, stężenie w osoczu, toksyczny metabolit, znormalizowany czas protrombinowy, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Theraflu Total Grip 500 mg + 6,1 mg + 100 mg

Theraflu Total Grip, zawierający 500 mg paracetamolu, 6,1 mg chlorowodorku fenylefryny oraz 100 mg gwajafenezyny, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne wynikające z złożonego składu. Paracetamol może nasilać działanie przeciwzakrzepowe warfaryny przy długotrwałym stosowaniu, zwiększać ryzyko neutropenii i uszkodzenia wątroby w połączeniu z zydowudyną oraz wymagać ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu z probenecydem, kolestyraminą czy lekami indukującymi enzymy mikrosomalne wątroby (np. barbiturany, leki przeciwpadaczkowe, ryfampicyna). Fenylefryna, jako sympatykomimetyk, jest przeciwwskazana w terapii z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), beta-adrenolitykami, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi oraz innymi sympatykomimetykami ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych układu sercowo-naczyniowego, w tym przełomu nadciśnieniowego i zaburzeń rytmu serca. Gwajafenezyna może powodować fałszywie podwyższone wyniki oznaczenia kwasu wanilinomigdałowego (VMA) w moczu.
alkaloid sporyszu, barbiturat, beta-adrenolityk, chloramfenikol, działanie hepatotoksyczne, działanie presyjne, działanie przeciwzakrzepowe, działanie sedatywne, enzym mikrosomalny wątroby, ergotyzm, flukloksacylina, glikozyd nasercowy, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja lekowa, kolestyramina, komorowe zaburzenie rytmu, kwas wanilinomigdałowy, kwasica metaboliczna, lamotrygina, lek hipotensyjny, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek sympatykomimetyczny, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niewydolność wątroby, probenecyd, prokinetyk, przełom nadciśnieniowy, substancja hepatotoksyczna, toksyczne uszkodzenie wątroby, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zdolność psychomotoryczna, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Gexiro (10 mg + 3 mg)/ml

Produkt leczniczy Gexiro, zawierający paracetamol (10 mg/ml) i ibuprofen (3 mg/ml) w roztworze do infuzji, wykazuje szerokie spektrum interakcji farmakologicznych ze względu na różne mechanizmy działania obu substancji czynnych. Ibuprofen może nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny) i przeciwpłytkowych (np. tyklopidyny), zwiększając ryzyko krwawień, a także hamować wydzielanie kanalikowe metotreksatu, co podnosi jego stężenie i toksyczność, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Ponadto, ibuprofen może zmniejszać skuteczność kwasu acetylosalicylowego w działaniu przeciwpłytkowym oraz zwiększać ryzyko nefrotoksyczności przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE, antagonistów angiotensyny II, cyklosporyny i takrolimusu. Istotne jest także zwiększone ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego przy kojarzeniu ibuprofenu z kortykosteroidami i SSRI. Paracetamol wchodzi w interakcje z probenecydem (zmniejszenie klirensu), lekami indukującymi enzymy (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina), co obniża jego AUC do około 60% i zwiększa ryzyko hepatotoksyczności, a także z izoniazydem, co potęguje ryzyko uszkodzenia wątroby. Alkohol etylowy nasila hepatotoksyczność paracetamolu i ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego przy jednoczesnym stosowaniu ibuprofenu.
agregacja płytek krwi, alkohol etylowy, aminoglikozyd, antagonista angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, chloramfenikol, choroba wrzodowa, cyklosporyna, diuretyk pętlowy, dziurawiec, fenobarbital, fenytoina, filtracja kłębuszkowa, flukloksacylina, glikozyd nasercowy, hamowanie płytek krwi, hepatotoksyczność, hepatotoksyczny metabolit, hiperkaliemia, hipoglikemia, HIV, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, interakcja lekowa, izoniazyd, karbamazepina, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, kwas glukuronowy, kwas moczowy, kwasica metaboliczna, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, leki przeciwzakrzepowe, metotreksat, mifepryston, nefrotoksyczność, niewydolność serca, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, płytki krwi, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, ryfampicyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SSRI, stężenie cukru we krwi, sulfinpirazon, takrolimus, toksyczność paracetamolu, uszkodzenie wątroby, warfaryna, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności wątroby, zydowudyna
Leksykon leków
Skład i postać leku – Biodacyna ophthalmicum 0,3% 3 mg/ml

Biodacyna Ophthalmicum 0,3% to krople do oczu zawierające 3 mg/ml amikacyny (w formie siarczanu amikacyny), dostępne w opakowaniu 5 ml (15 mg amikacyny łącznie). Preparat zawiera substancje pomocnicze, w tym bufory fosforanowe (6,34 mg fosforanów/ml) oraz benzalkoniowy chlorek (0,1 mg/ml) jako konserwant, co należy uwzględnić ze względu na ich potencjalne działanie drażniące. Produkt jest pakowany w butelkę z LDPE z kroplomierzem i zakrętką HDPE, przechowywany w temperaturze poniżej 25°C, z okresem ważności 16 miesięcy od produkcji oraz 28 dni po otwarciu.
amfoterycyna B, amikacyna, antybiotyk beta-laktamowy, aseptyka, bufor, bufor fosforanowy, cefalotyna, chloramfenikol, chlorek benzalkoniowy, erytromycyna, inaktywacja leku, konserwant, krople do oczu, niezgodność farmaceutyczna, nitrofurantoina, preparat okulistyczny, siarczan amikacyny, substancja pomocnicza, sulfadiazyna, tetracyklina, wodorofosforan sodu dwunastowodny, worek spojówkowy
Leksykon substancji czynnych
Lactobacillus plantarum – Interakcje

Lactobacillus plantarum, będący istotnym szczepem probiotycznym stosowanym w preparatach ginekologicznych (np. inVag zawierający 25% szczepu 57B oraz Protrivagin z P 17630), wykazuje zróżnicowaną wrażliwość na antybiotyki, co ma kluczowe znaczenie w terapii skojarzonej. Szczepy te są oporne na chinolony (norfloksacyna, kwas nalidyksowy) oraz nitroimidazole (metronidazol), co umożliwia ich jednoczesne stosowanie bez utraty skuteczności probiotycznej. Natomiast wykazują wysoką wrażliwość na antybiotyki beta-laktamowe (penicylina, ampicylina), aminoglikozydy (gentamycyna), linkozamidy (klindamycyna), tetracykliny oraz chloramfenikol, co może prowadzić do całkowitej nieskuteczności terapii probiotycznej przy jednoczesnym podawaniu tych leków. Dodatkowo, preparaty z Lactobacillus plantarum mogą mieć zmniejszoną skuteczność podczas stosowania sulfonamidów (sulfametoksazol) oraz środków plemnikobójczych zawierających nonoksynol-9.
aminoglikozydy, ampicylina, antybiotyki, antybiotyki beta-laktamowe, antybiotykoterapia, bakterie kwasu mlekowego, chloramfenikol, dysbioza pochwy, estrogeny, gentamycyna, inVag, klindamycyna, kwas nalidyksowy, Lactobacillus plantarum, Lactobacillus plantarum 57B, Lactobacillus plantarum P 17630, linkozamidy, metronidazol, nonoksynol-9, norfloksacyna, penicylina, preparaty ginekologiczne, probiotyk, Protrivagin, środki plemnikobójcze, sulfametoksazol, sulfonamidy, terapia probiotyczna, tetracyklina, tetracykliny, witaminy z grupy B, zakażenie układu moczowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Paracetamol US Pharmacia 500 mg

Paracetamol, metabolizowany głównie w wątrobie, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, co ma istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne są interakcje z lekami indukującymi enzymy wątrobowe, takimi jak barbiturany czy trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, które zwiększają ryzyko hepatotoksyczności poprzez przyspieszone powstawanie toksycznych metabolitów. Probenecyd zmniejsza klirens paracetamolu o 50% przez hamowanie sprzęgania z kwasem glukuronowym, co wymaga redukcji dawki. Metoklopramid i domperidon przyspieszają wchłanianie paracetamolu, natomiast cholestyramina je zmniejsza. Izoniazyd i salicylamid wpływają na metabolizm i okres półtrwania paracetamolu, potencjalnie zwiększając jego toksyczność. Długotrwałe stosowanie paracetamolu może nasilać działanie przeciwzakrzepowe warfaryny, zwiększając ryzyko krwawień, natomiast jednoczesne podawanie z zydowudyną wiąże się z wysokim ryzykiem neutropenii.
barbiturat, biodostępność, chloramfenikol, cholestyramina, cytochrom CYP2E1, cytochrom P450, domperydon, działanie niepożądane, działanie przeciwzakrzepowe, farmakodynamika, farmakokinetyka, glukoza we krwi, glutation, hepatotoksyczność, hipertermia, indukcja enzymatyczna, indukcja metabolizmu, inhibitor MAO, izoniazyd, kwas fosforowolframowy, lamotrygina, metabolit, metabolit paracetamolu, metabolizm wątrobowy, metoklopramid, N-acetylo-p-benzochinono-imina, NAPQI, neutropenia, okres półtrwania, pochodna kumaryny, probenecyd, salicylamid, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, wątroba, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Hadmuliv 200 mg + 500 mg

Hadmuliv, zawierający 200 mg ibuprofenu oraz 500 mg paracetamolu, wymaga ostrożności ze względu na liczne interakcje farmakologiczne. Produkt jest przeciwwskazany do stosowania z innymi preparatami zawierającymi paracetamol lub ibuprofen, kwas acetylosalicylowy, salicylany i inne NLPZ, ze względu na zwiększone ryzyko ciężkich działań niepożądanych, w tym krwawień i uszkodzenia nerek. Ibuprofen może nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny), osłabiać skuteczność leków przeciwnadciśnieniowych (inhibitory ACE, beta-adrenolityki, antagoniści receptora angiotensyny II) oraz zwiększać ryzyko nefrotoksyczności w połączeniu z lekami moczopędnymi i immunosupresyjnymi (cyklosporyna, takrolimus). Ponadto, ibuprofen może zwiększać stężenia digoksyny, metotreksatu, fenytoiny oraz litu, co wymaga monitorowania tych leków podczas długotrwałego stosowania. Istotne jest także unikanie jednoczesnego stosowania z mifeprystonem przez 8-12 dni oraz zachowanie ostrożności przy stosowaniu z inhibitorami CYP2C9 (worykonazol, flukonazol), które mogą zwiększać ekspozycję na ibuprofen o 80-100%.
aminoglikozyd, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, beta-adrenolityk, chloramfenikol, cyklosporyna, digoksyna, domperydon, działanie hepatotoksyczne, działanie kardioprotekcyjne, fenytoina, flukloksacylina, flukonazol, glikozyd nasercowy, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja lekowa, izoniazyd, kolestyramina, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwasica metaboliczna, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metoklopramid, metotreksat, mifepryston, miłorząb japoński, nefrotoksyczność, neutropenia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, przesączanie kłębuszkowe, sulfinpirazon, takrolimus, toksyczny metabolit, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, worykonazol, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Ibuprofen/Paracetamol Sandoz 200 mg + 500 mg

Produkt leczniczy Ibuprofen/Paracetamol Sandoz (200 mg ibuprofenu + 500 mg paracetamolu) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne wynikające z właściwości obu substancji czynnych. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z kwasem acetylosalicylowym w dawkach >75 mg/dobę, innymi NLPZ (w tym inhibitorami COX-2) oraz innymi preparatami zawierającymi paracetamol ze względu na wysokie ryzyko działań niepożądanych. Szczególną ostrożność należy zachować przy kojarzeniu z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna), inhibitorami ACE, antagonistami receptora angiotensyny II, lekami moczopędnymi, glikozydami naparstnicy, cyklosporyną, kortykosteroidami, litem, metotreksatem, takrolimusem oraz substancjami hepatotoksycznymi. Ibuprofen może osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe i moczopędne, a także zwiększać ryzyko nefrotoksyczności i krwawień z przewodu pokarmowego. Paracetamol natomiast wykazuje interakcje z probenecydem (zmniejszenie klirensu o około 50%), flukloksacyliną, chloramfenikolem oraz substancjami nasilającymi hepatotoksyczność.
Jednoczesne spożywanie alkoholu z preparatem Ibuprofen/Paracetamol Sandoz jest wysoce niezalecane ze względu na zwiększone ryzyko hepatotoksyczności paracetamolu, nasilenie ryzyka krwawień z przewodu pokarmowego oraz potencjalne nasilenie działania sedatywnego obu składników. W przypadku długotrwałego stosowania paracetamolu i warfaryny obserwuje się nasilenie działania przeciwzakrzepowego i wzrost ryzyka krwawień. Ibuprofen może hamować kardioprotekcyjne działanie kwasu acetylosalicylowego w dawkach ≤75 mg/dobę, co ma znaczenie kliniczne przy regularnym stosowaniu. Wskazane jest monitorowanie funkcji nerek, parametrów krzepnięcia oraz stężenia leków o wąskim indeksie terapeutycznym podczas terapii skojarzonej z Ibuprofen/Paracetamol Sandoz. Zaleca się również unikanie jednoczesnego stosowania z lekami zwiększającymi ryzyko krwawień, takimi jak leki przeciwpłytkowe i SSRI.
agregacja płytek krwi, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, barbiturat, chloramfenikol, cholestyramina, cyklosporyna, domperydon, działanie sedatywne, flukloksacylina, glikozyd naparstnicy, hemofilia, hepatotoksyczność, inhibitor ACE, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, kwasica metaboliczna, lek moczopędny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metoklopramid, metotreksat, mifepriston, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, probenecyd, przesączanie kłębuszkowe, substancja hepatotoksyczna, takrolimus, toksyczność hematologiczna, warfaryna, zaburzenie psychomotoryczne, zydowudyna
Leksykon chorób i schorzeń
Gorączka tyfoidowa – Leczenie

Gorączka tyfoidowa, wywoływana przez Salmonella typhi, wymaga szybkiej i celowanej terapii antybiotykowej, dostosowanej do lokalnych wzorców oporności oraz ciężkości klinicznej. W leczeniu stosuje się fluorochinolony (np. ciprofloksacynę, lewofloksacynę), cefalosporyny III generacji (ceftriakson, cefotaksym, cefiksym), makrolidy (azytromycynę) oraz karbapenemy (meropenem) w przypadku szczepów MDR i XDR. Standardowy czas terapii wynosi 7-14 dni, a objawy ustępują zwykle w ciągu 2-3 dni od rozpoczęcia leczenia. W ciężkich przypadkach konieczne jest leczenie dożylne, w tym dożylne podawanie ceftriaksonu lub meropenemu, a także wsparcie płynowe i żywieniowe. Deksametazon dożylny (1 mg/kg dawka początkowa, następnie 0,25 mg/kg co 6 godzin przez 48 godzin) stosuje się w przypadku obniżonego poziomu świadomości lub wstrząsu.
ampicylina, antybiotykoterapia, azytromycyna, cefalosporyny trzeciej generacji, cefiksym, cefotaksym, ceftriakson, chloramfenikol, ciprofloksacyna, deksametazon, fluorochinolony, gorączka tyfoidowa, karbapenemy, lewofloksacyna, makrolidy, meropenem, nosiciel przewlekły, ofloksacyna, perforacja jelit, resekcja jelita cienkiego, rifampicyna, Salmonella typhi, szczepionka skoniugowana, szczepy wielolekooporne, terapia antybiotykowa, trimetoprym-sulfametoksazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Pirfenidon Medical Valley 267 mg

Pirfenidon jest metabolizowany głównie przez enzym CYP1A2 (70-80%), z udziałem izoenzymów CYP2C9, 2C19, 2D6 i 2E1, co predysponuje do licznych interakcji lekowych. Silne inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina, mogą zwiększyć ekspozycję na pirfenidon nawet czterokrotnie, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. W przypadku konieczności podania silnych, selektywnych inhibitorów CYP1A2 (np. enoksacyny) zaleca się redukcję dawki pirfenidonu do 801 mg/dobę (267 mg trzy razy dziennie) oraz ścisłą kontrolę działań niepożądanych. Umiarkowani inhibitory CYP1A2, jak cyprofloksacyna w dawce 750 mg, zwiększają ekspozycję o 81%, co wymaga zmniejszenia dawki pirfenidonu do 1602 mg/dobę (534 mg trzy razy dziennie). Ostrożność jest wskazana także przy stosowaniu amiodaronu, propafenonu oraz inhibitorów CYP2C9, 2C19 i 2D6, które mogą podwyższać stężenia pirfenidonu.
amiodaron, chloramfenikol, CYP1A2, cyprofloksacyna, cytochrom P450, działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, działanie niepożądane, enoksacyna, farmakokinetyka, flukonazol, fluoksetyna, fluwoksamina, hepatotoksyczność, indukcja enzymatyczna, induktor CYP1A2, inhibicja enzymatyczna, inhibitor CYP1A2, interakcje lekowe, izoenzymy CYP, klirens leku, omeprazol, palenie tytoniu, paroksetyna, pirfenidon, propafenon, ryfampicyna, silny inhibitor CYP1A2, sok grejpfrutowy, szlak metaboliczny, umiarkowany inhibitor CYP1A2, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Pitofenon – Interakcje

Pitofenon, stosowany w preparatach z metamizolem (np. Spasmalgon), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie za pośrednictwem indukcji enzymów metabolizujących CYP2B6 i CYP3A4 przez metamizol. Szczególnie istotne jest zmniejszenie skuteczności leków przeciwzakrzepowych z grupy kumaryn (np. warfaryna, acenokumarol) oraz obniżenie stężenia w osoczu leków metabolizowanych przez wymienione enzymy, takich jak bupropion, efawirenz, metadon, walproinian, cyklosporyna, takrolimus i sertralina. Ponadto, metamizol zwiększa maksymalne stężenie chlorochiny, co może nasilać jej toksyczność. Współstosowanie pitofenonu z chlorpromazyną i pochodnymi fenotiazyny może prowadzić do ciężkiej hipotermii, a z chloramfenikolem do ryzyka mielotoksyczności i pancytopenii. Zaleca się ostrożność i monitorowanie parametrów klinicznych oraz laboratoryjnych podczas terapii skojarzonej.
acenokumarol, agregacja płytek krwi, barbituran, bupropion, chloramfenikol, chlorochina, chlorpromazyna, choroba wątroby, choroba wieńcowa, cyklosporyna, cytochrom P450, depresja oddechowa, depresja OUN, efawirenz, fenylobutazon, glutetimid, hepatotoksyczność, hipotermia, indukcja enzymatyczna, indukcja enzymów metabolizujących, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z alkoholem, kaptopryl, kardioprotekcja, kwas acetylosalicylowy, lek antykoncepcyjny, lek mielotoksyczny, lek moczopędny, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm metamizolu, metadon, metotreksat, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ośrodkowy układ nerwowy, pancytopenia, pochodna fenotiazyny, powikłanie zakrzepowe, preparat litu, reakcja nadwrażliwości, sertralina, takrolimus, terapia przeciwzakrzepowa, triamteren, walproinian, warfaryna, zaburzenie koordynacji, zaburzenie oddychania, zahamowanie szpiku kostnego
Leksykon leków
Interakcje leku – Epirubicin Accord 2 mg/ml

Epirubicyny chlorowodorek wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest unikanie jednoczesnego stosowania z lekami kardiotoksycznymi, w tym trastuzumabem, ze względu na ryzyko nasilenia kardiotoksyczności; zaleca się unikanie antracyklin do 7 miesięcy po terapii trastuzumabem oraz ścisłe monitorowanie czynności serca. Metabolizm wątrobowy epirubicyny jest podatny na modyfikacje przez inne leki, np. cymetydyna zwiększa AUC epirubicyny o 50%, co wymaga przerwania jej podawania. Paklitaksel podany przed epirubicyną zwiększa stężenie leku i jego metabolitów, dlatego zaleca się 24-godzinną przerwę między infuzjami. Dekswerapamil i interferon α-2b mogą zmieniać farmakokinetykę i nasilać mielosupresję, co wymaga monitorowania morfologii krwi i ewentualnej korekty dawkowania.
antracyklina, bloker kanału wapniowego, chloramfenikol, cymetydyna, cytostatyk, deksrazoksan, dekswerapamil, difenylohydantoina, docetaksel, działanie addytywne, epirubicyna chlorowodorek, farmakodynamika, farmakokinetyka, fenytoina, hematopoeza, hepatotoksyczność, interakcja kardiotoksyczna, kardiotoksyczność, klirens leku, lek cytotoksyczny, lek przeciwretrowirusowy, metabolizm wątrobowy, mielosupresja, morfologia krwi, okres półtrwania, paklitaksel, sulfonamid, szczepionka inaktywowana, szpik kostny, toksyczność, trastuzumab, żywa szczepionka
Leksykon leków
Interakcje leku – Kivenul 200 mg + 500 mg

Produkt leczniczy Kivenul, zawierający 200 mg ibuprofenu oraz 500 mg paracetamolu, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie Kivenulu z innymi preparatami zawierającymi paracetamol ze względu na ryzyko hepatotoksyczności wynikającej z kumulacji dawek. Ponadto, niezalecane jest łączenie z innymi NLPZ, w tym ibuprofenem, kwasem acetylosalicylowym i salicylanami, ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego i nerek. Ibuprofen zawarty w preparacie może nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny), zwiększając ryzyko krwawień, a także osłabiać skuteczność leków przeciwnadciśnieniowych (inhibitory ACE, beta-adrenolityki, antagoniści receptora angiotensyny II), co wymaga monitorowania funkcji nerek, zwłaszcza u pacjentów z ryzykiem niewydolności nerek. Dodatkowo, stosowanie Kivenulu z lekami moczopędnymi, kortykosteroidami, cyklosporyną, takrolimusem czy metotreksatem wiąże się z wysokim ryzykiem nefrotoksyczności i innych poważnych działań niepożądanych, co wymaga ścisłej kontroli klinicznej i laboratoryjnej.
aminoglikozyd, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, barbiturat, beta-adrenolityk, chloramfenikol, cyklosporyna, digoksyna, domperydon, drgawki, fenytoina, flukloksacylina, flukonazol, glikozyd nasercowy, hemofilia, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, hipoglikemia, ibuprofen, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, izoniazyd, kolestyramina, kortykosteroid, kumaryna, kwas acetylosalicylowy, kwas glukuronowy, kwasica metaboliczna, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lit, metoklopramid, metotreksat, mifepryston, miłorząb japoński, nefrotoksyczność, neutropenia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, paracetamol, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, propantelina, salicylany, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sulfinpirazon, takrolimus, toksyczność hematologiczna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, worykonazol, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Ceftriaxone Kabi 2 g

Ceftriakson wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa i skuteczności terapii. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie ceftriaksonu z roztworami zawierającymi wapń (np. roztwór Ringera, Hartmanna) ze względu na ryzyko wytrącania się nierozpuszczalnych soli wapniowych, co jest przeciwwskazane i może prowadzić do poważnych powikłań, zwłaszcza u noworodków. Ceftriakson nie powinien być podawany jednocześnie przez ten sam zestaw infuzyjny z roztworami dożylnymi zawierającymi wapń, w tym z roztworami do żywienia pozajelitowego. U pacjentów innych niż noworodki możliwe jest podawanie kolejno, pod warunkiem starannego przepłukania linii infuzyjnej. Ponadto, jednoczesne stosowanie doustnych antagonistów witaminy K wymaga częstego monitorowania INR i dostosowania dawki ze względu na zwiększone ryzyko krwawień. W przypadku terapii skojarzonej z aminoglikozydami zaleca się monitorowanie stężenia leku i funkcji nerek, mimo sprzecznych danych dotyczących nefrotoksyczności. Chloramfenikol wykazuje antagonistyczne działanie in vitro, jednak znaczenie kliniczne pozostaje niejasne.
antagonista witaminy K, antagonizm lekowy, antybiotyk aminoglikozydowy, ceftriakson, chloramfenikol, doustny lek przeciwzakrzepowy, furosemid, glukoza w moczu, metabolizm wątrobowy, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, probenecyd, roztwór Hartmanna, roztwór Ringera, roztwór zawierający wapń, silny lek moczopędny, sól wapniowa ceftriaksonu, test Coombsa, test na galaktozemię, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Phenytoinum WZF 100 mg

Fenytoina, substancja czynna produktu Phenytoinum WZF, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jej stężenie w surowicy oraz skuteczność innych leków. Leki takie jak amiodaron, flukonazol, ketokonazol, chloramfenikol, diazepam, diltiazem czy estrogeny mogą podnosić poziom fenytoiny poprzez hamowanie jej metabolizmu wątrobowego, natomiast kwas foliowy, ryfampicyna, sukralfat czy ziele dziurawca obniżają jej stężenie, indukując enzymy metabolizujące lub ograniczając wchłanianie. Szczególnie istotne jest monitorowanie stężenia fenytoiny przy jednoczesnym stosowaniu kwasu walproinowego ze względu na ryzyko hiperamonemii. Fenytoina jako silny induktor enzymów wątrobowych może osłabiać działanie wielu leków, w tym przeciwgrzybiczych, przeciwnowotworowych, blokujących kanały wapniowe, doustnych antykoncepcyjnych, przeciwzakrzepowych (w tym warfaryny i bezpośrednich inhibitorów trombiny lub czynnika Xa), co wymaga częstego monitorowania i dostosowania terapii.
amfoterycyna B, amiodaron, antagonista witaminy K, apiksaban, ataksja, bezpośredni inhibitor trombiny, bloker kanału wapniowego, chinidyna, chloramfenikol, chlordiazepoksyd, cyklosporyna, cyprofloksacyna, dabigatran, diazepam, digitoksyna, dikumarol, diltiazem, doksycyklina, doustny lek antykoncepcyjny, edoksaban, estrogen, fenobarbital, flukonazol, fluoksetyna, folian, fosfataza zasadowa, furosemid, gamma-glutamylo-transpeptydaza, hiperamonemia, hormon tarczycy, inhibitor czynnika Xa, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klozapina, kortykosteroid, kwas foliowy, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwnowotworowy, lek psychotropowy, metadon, mikonazol, nifedypina, paroksetyna, rezerpina, ryfampicyna, rywaroksaban, sukralfat, teofilina, trazodon, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyroksyna, walproinian sodu, warfaryna, wigabatryna, witamina D, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Ospen 1000 1 000 000 j.m.

Fenoksymetylopenicylina potasowa (Ospen 1000, Ospen 1500) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o różnym stopniu istotności klinicznej. Substancje takie jak guma guar i neomycyna zmniejszają wchłanianie fenoksymetylopenicyliny, co obniża jej stężenie terapeutyczne i skuteczność leczenia. Probenecyd i sulfinpirazon hamują wydalanie kanalikowe leku, prowadząc do wzrostu i wydłużenia stężenia w surowicy, co może zwiększać ryzyko działań niepożądanych. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami przeciwzakrzepowymi (pochodne kumaryny, indandion), które mogą powodować wydłużenie czasu protrombinowego i krwawienia, oraz z metotreksatem, gdzie zmniejszenie jego wydalania może prowadzić do toksyczności. W przypadku terapii skojarzonej z innymi antybiotykami, unikać należy łączenia fenoksymetylopenicyliny z antybiotykami bakteriostatycznymi (chloramfenikol, erytromycyna, tetracykliny) ze względu na antagonizm działania i zmniejszenie skuteczności terapii.
antybiotyk aminoglikozydowy, chloramfenikol, czas krwawienia, czas protrombinowy, działanie addycyjne, działanie bakteriobójcze, działanie bakteriostatyczne, działanie synergiczne, erytromycyna, farmakokinetyka fenoksymetylopenicyliny, fenoksymetylopenicylina potasowa, fenylobutazon, guma guar, indandion, indometacyna, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, metronidazol, neomycyna, pochodna kumaryny, probenecyd, reakcja disulfiramowa, salicylan, sulfinpirazon, szczepionka przeciw durowi brzusznemu, tetracyklina, uszkodzenie szpiku kostnego, wąski indeks terapeutyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Valdocef 250 mg/5 ml

Cefadroksyl, jako antybiotyk beta-laktamowy z grupy cefalosporyn, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Antybiotyki bakteriostatyczne (tetracykliny, erytromycyna, sulfonamidy, chloramfenikol) wykazują antagonizm wobec bakteriobójczego działania cefadroksylu, co czyni ich jednoczesne stosowanie przeciwwskazanym. Ponadto, kojarzenie cefadroksylu z lekami nefrotoksycznymi, takimi jak aminoglikozydy (np. gentamycyna, amikacyna), polimyksyna B, kolistyna oraz wysokie dawki diuretyków pętlowych (np. furosemid), zwiększa ryzyko uszkodzenia nerek i powinno być unikane. W terapii skojarzonej z lekami przeciwkrzepliwymi (warfaryna, heparyny, NOAC) i przeciwpłytkowymi (kwas acetylosalicylowy, klopidogrel) konieczne jest częste monitorowanie parametrów krzepnięcia ze względu na podwyższone ryzyko krwawień.
agregacja płytek krwi, amikacyna, aminoglikozyd, antagonista witaminy K, antagonizm lekowy, antybiotyk bakteriostatyczny, antybiotyk beta-laktamowy, biodostępność leku, cefalosporyna, chloramfenikol, cholestyramina, diuretyk pętlowy, doustny antykoagulant, działanie niepożądane, erytromycyna, furosemid, gentamycyna, grupa metylotiotetrazolowa, heparyna drobnocząsteczkowa, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kanalik nerkowy, kłębuszki nerkowe, klopidogrel, kolistyna, krzepnięcie krwi, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpłytkowy, nefrotoksyczność, polimyksyna B, powikłanie krwotoczne, probenecyd, reakcja disulfiramopodobna, sulfonamid, tetracyklina, warfaryna, zawiesina doustna
Leksykon leków
Interakcje leku – Cefazolin Phagecon 1 g

Cefazolina, jako antybiotyk z grupy cefalosporyn, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z wieloma lekami. Szczególnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z antybiotykami bakteriostatycznymi (tetracykliny, sulfonamidy, erytromycyna, chloramfenikol) ze względu na antagonizm działania i zmniejszenie skuteczności terapii. Probenecyd znacząco zmniejsza klirens nerkowy cefazoliny, co prowadzi do wzrostu stężenia leku w surowicy i zwiększa ryzyko działań niepożądanych. W przypadku jednoczesnego stosowania doustnych antykoagulantów lub dużych dawek heparyny konieczne jest monitorowanie parametrów krzepnięcia z uwagi na ryzyko krwawień. Ponadto, leki nefrotoksyczne (aminoglikozydy, kolistyna, polimyksyna B) oraz furosemid mogą nasilać nefrotoksyczność cefazoliny, co wymaga ścisłej kontroli funkcji nerek.
aminoglikozyd, antagonizm antybiotykowy, antybiotyk bakteriobójczy, antybiotyk bakteriostatyczny, cefalosporyna, cefazolina, cefoperazon, chloramfenikol, doustny antykoagulant, działanie nefrotoksyczne, efekt disulfiramopodobny, erytromycyna, farmakokinetyka cefazoliny, furosemid, grupa metylotiotetrazolowa, hemostaza, heparyna, kanalik nerkowy, klirens nerkowy, kolistyna, lek moczopędny, lek nefrotoksyczny, parametr funkcji nerek, polimyksyna B, powikłanie krwotoczne, probenecyd, przewód pokarmowy, reakcja disulfiramowa, sulfonamid, tachykardia, tetracyklina, układ immunologiczny, uszkodzenie nerek, witamina K1, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie krzepnięcia krwi
Leksykon leków
Interakcje leku – Methotrexat-Ebewe 10 mg/ml

Metotreksat wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na jego toksyczność i skuteczność terapeutyczną. Szczególnie istotne są interakcje z podtlenkiem azotu, NLPZ (w tym kwasem salicylowym), inhibitorami pompy protonowej (omeprazol, pantoprazol, lanzoprazol) oraz sulfonamidami i trimetoprimem, które zwiększają toksyczność metotreksatu poprzez mechanizmy takie jak zmniejszenie kanalikowego wydzielania, wpływ na metabolizm folianów czy opóźnienie nerkowej eliminacji. Wysokie ryzyko toksyczności wymaga unikania jednoczesnego stosowania tych leków, zwłaszcza przy dużych dawkach metotreksatu. Ponadto, alkohol znacząco zwiększa ryzyko hepatotoksyczności, co wymaga całkowitego unikania jego spożycia podczas terapii. Inne leki, takie jak penicyliny, probenecyd, cyprofloksacyna, leflunomid, cisplatyna, cytarabina czy merkaptopuryny, również wpływają na farmakokinetykę i toksyczność metotreksatu, co wymaga ścisłego monitorowania stężeń i funkcji narządów.
alkaloid Vinca, amiodaron, barbituran, chloramfenikol, cisplatyna, cyprofloksacyna, cytarabina, DMARD, doksorubicyna, doustny antybiotyk, doustny środek antykoncepcyjny, fenylobutazon, fenytoina, folinian wapnia, hepatotoksyczność, inhibitor pompy protonowej, kofeina, kolestyramina, koncentrat erytrocytów, kortykosteroid, kotrimoksazol, kwas foliowy, kwas p-aminobenzoesowy, kwas p-aminohipurowy, L-asparaginaza, leflunomid, lewetyracetam, merkaptopuryna, metotreksat, mielosupresja, neuralgia popółpaścowa, niedobór kwasu foliowego, NLPZ, pancytopenia, penicylina, pirymetamina, pochodna aminofenazonu, pochodna sulfonylomocznika, podtlenek azotu, półpasiec, probenecyd, prystynamycyna, radioterapia, salicylan, sulfasalazyna, sulfonamid, teofilina, terapia PUVA, tetracyklina, triamteren, żywa szczepionka
Leksykon leków
Interakcje leku – Clopizam 100 mg

Klozapina, substancja czynna leku Clopizam, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie klozapiny z lekami mielosupresyjnymi (np. karbamazepina, chloramfenikol) oraz długo działającymi lekami przeciwpsychotycznymi w postaci depot ze względu na ryzyko neutropenii i agranulocytozy. Interakcje farmakodynamiczne obejmują nasilenie działania ośrodkowego (sedacja, zaburzenia poznawcze), działanie hipotensyjne (wzrost ryzyka incydentów hipotensyjnych), nasilone efekty przeciwcholinergiczne (np. zaparcia) oraz ryzyko napadów drgawkowych przy jednoczesnym stosowaniu z kwasem walproinowym. Spożywanie alkoholu podczas terapii jest przeciwwskazane z powodu addytywnego działania depresyjnego na OUN, co może prowadzić do nasilenia sedacji, zaburzeń motorycznych, zapaści krążeniowej i depresji oddechowej.
alfa-adrenomimetyk, azolowy lek przeciwgrzybiczny, benzodiazepin, chloramfenikol, clopizam, cymetydyna, CYP1A2, CYP2D6, CYP3A4, cyprofloksacyna, cytalopram, depresja oddechowa, digoksyna, działanie mielosupresyjne, działanie przeciwcholinergiczne, erytromycyna, fenylobutazon, fenytoina, fluwoksamina, hamowanie OUN, hamowanie szpiku kostnego, hormonalny środek antykoncepcyjny, incydent hipotensyjny, induktor enzymu CYP, inhibitor CYP1A2, inhibitor enzymu CYP, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, klozapina, kofeina, kwas walproinowy, lek cytotoksyczny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwpsychotyczny depot, majaczenie, napad drgawkowy, neutropenia, omeprazol, opioid, penicylamina, perazyna, ryfampicyna, sulfonamid, warfaryna, właściwość alfa-adrenolityczna, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Bazdygor 200 mg + 500 mg

Produkt leczniczy Bazdygor zawiera 200 mg ibuprofenu oraz 500 mg paracetamolu w każdej tabletce powlekanej, co wymaga szczególnej uwagi ze względu na szerokie spektrum potencjalnych interakcji farmakologicznych. Bazdygor jest przeciwwskazany do stosowania z innymi preparatami zawierającymi paracetamol lub ibuprofen, kwas acetylosalicylowy, salicylany i inne NLPZ, ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, w tym krwawień i uszkodzenia nerek. Ibuprofen może nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny), osłabiać skuteczność leków przeciwnadciśnieniowych (inhibitory ACE, beta-adrenolityki, antagoniści receptora angiotensyny II) oraz moczopędnych, a także zwiększać ryzyko nefrotoksyczności, szczególnie u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek. Ponadto, jednoczesne stosowanie ibuprofenu z glikozydami nasercowymi, cyklosporyną, takrolimusem, kortykosteroidami, lit, metotreksatem, antybiotykami chinolonowymi, zydowudyną i inhibitorami CYP2C9 wymaga ostrożności ze względu na ryzyko nasilenia toksyczności i działań niepożądanych.
aminoglikozyd, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, beta-adrenolityk, chloramfenikol, cyklosporyna, domperydon, działanie przeciwpłytkowe, działanie sedatywne, fenytoina, flukloksacylina, flukonazol, glikozyd nasercowy, hepatotoksyczność, hiperkalemia, hipoglikemia, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, izoniazyd, kolestyramina, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, kwasica metaboliczna, lek moczopędny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metoklopramid, metotreksat, mifepriston, miłorząb japoński, narkotyczny lek przeciwbólowy, nefrotoksyczność, neutropenia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, paracetamol, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, propantelina, substancja hepatotoksyczna, takrolimus, toksyczność hematologiczna, warfaryna, worykonazol, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Pirfenidone Sandoz 267 mg

Pirfenidon jest metabolizowany głównie przez enzym CYP1A2 (70-80%), z udziałem innych izoenzymów CYP2C9, 2C19, 2D6 i 2E1 w mniejszym stopniu. Silne inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina, powodują nawet czterokrotny wzrost ekspozycji na pirfenidon, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Inhibitory takie jak enoksacyna wymagają zmniejszenia dawki pirfenidonu do 801 mg/dobę (267 mg trzy razy dziennie) i ścisłego monitorowania. Umiarkowane inhibitory, np. cyprofloksacyna 750 mg, zwiększają ekspozycję o 81%, co wymaga redukcji dawki do 1602 mg/dobę (534 mg trzy razy dziennie). Szczególną ostrożność należy zachować przy łączeniu inhibitorów CYP1A2 z inhibitorami innych izoenzymów (CYP2C9, 2C19, 2D6), np. amiodaronem, flukonazolem, chloramfenikolem, fluoksetyną i paroksetyną, ze względu na ryzyko znacznego wzrostu stężenia pirfenidonu.
amiodaron, chloramfenikol, CYP1A2, cyprofloksacyna, cytochrom P450, działanie niepożądane, enoksacyna, flukonazol, fluoksetyna, fluwoksamina, hepatotoksyczność, induktor CYP1A2, induktor enzymu CYP, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP2D6, inhibitor izoenzymu, izoenzymy CYP, metabolizm wątrobowy, omeprazol, palenie tytoniu, pirfenidon, ryfampicyna, sok grejpfrutowy
Leksykon chorób i schorzeń
Dur brzuszny – Leczenie

Dur brzuszny, obejmujący dur epidemiczny, dur mysi oraz dur wysypkowy krzewinkowy (scrub typhus), jest wywoływany przez bakterie z rodzaju Rickettsia i wymaga szybkiego wdrożenia antybiotykoterapii. Lekiem pierwszego wyboru jest doksycyklina podawana w dawce 100 mg dwa razy dziennie, doustnie lub dożylnie, przez 7-14 dni, w zależności od typu i ciężkości choroby. W przypadku duru epidemicznego pojedyncza dawka może być skuteczna, natomiast w scrub typhus leczenie może wymagać zwiększenia dawki do 400 mg/dobę lub terapii skojarzonej z azytromycyną (500 mg raz dziennie przez 3-7 dni), co wykazuje lepsze wyniki kliniczne w ciężkich przypadkach. Alternatywnie stosuje się chloramfenikol (500 mg co 6 godzin przez 5-7 dni) lub ciprofloksacynę, zwłaszcza przy przeciwwskazaniach do doksycykliny i azytromycyny. Wczesne rozpoczęcie leczenia na podstawie obrazu klinicznego jest kluczowe, gdyż opóźnienie zwiększa śmiertelność, która w durze epidemicznego może sięgać 10-60%, szczególnie u osób powyżej 50. roku życia.
antybiotyk beta-laktamowy, antybiotykoterapia, ARDS, azytromycyna, chloramfenikol, choroba Brilla-Zinssera, ciprofloksacyna, diagnostyka laboratoryjna, doksycyklina, dur brzuszny, dur epidemiczny, dur mysi, glikokortykosteroid, okres półtrwania, Orientia tsutsugamushi, powikłanie, Rickettsia, Rickettsia prowazekii, Rickettsia typhi, ryfampicyna, scrub typhus, sepsa, śmiertelność, tetracyklina, tlenoterapia, tygecyklina, wentylacja mechaniczna, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie mózgu, zapalenie płuc, zespół ostrej niewydolności oddechowej
Leksykon leków
Interakcje leku – Pedicetamol 100 mg/ml

Paracetamol jest metabolizowany głównie w wątrobie, co predysponuje do licznych interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. Szczególnie istotne są interakcje z induktorami enzymów wątrobowych (np. ryfampicyna, leki przeciwpadaczkowe takie jak fenytoina, fenobarbital, prymidon), które zwiększają klirens paracetamolu i produkcję hepatotoksycznych metabolitów, podnosząc ryzyko uszkodzenia wątroby, zwłaszcza przy dawkach przekraczających zalecane. Alkohol etylowy również nasila toksyczność paracetamolu poprzez indukcję metabolizmu do toksycznych pochodnych. Flukloksacylina może wywołać kwasicę metaboliczną z dużą luką anionową, co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z czynnikami ryzyka. Paracetamol nasila działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych (acenokumarol, warfaryna) przez hamowanie syntezy czynników krzepnięcia, co wymaga monitorowania INR i stosowania minimalnych skutecznych dawek leku.
aktywność enzymu, alkohol etylowy, aminotransferaza, biodostępność paracetamolu, chloramfenikol, cholestyramina, czas protrombinowy, czynnik krzepnięcia, dehydrogenaza mleczanowa, fenobarbital, flukloksacylina, fosfataza alkaliczna, hepatotoksyczność, hormonalny środek antykoncepcyjny, indukcja metabolizmu, klirens paracetamolu, kwas 5-hydroksyindolooctowy, kwas p-aminobenzoesowy, kwasica metaboliczna, lamotrygina, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm wątrobowy, metoklopramid, neutropenia, niewydolność trzustki, okres półtrwania, probenecyd, propranolol, przedawkowanie paracetamolu, ryfampicyna, warfaryna, węgiel aktywowany, wskaźnik INR, zydowudyna, żywica joniowymienna
Leksykon leków
Interakcje leku – Ibuxal Plus 200 mg + 500 mg

Ibuxal Plus, zawierający 200 mg ibuprofenu i 500 mg paracetamolu, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Przeciwwskazane jest łączenie leku z innymi preparatami zawierającymi paracetamol, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (w tym inhibitorami COX-2) oraz kwasem acetylosalicylowym ze względu na wysokie ryzyko działań niepożądanych, w tym hepatotoksyczności i powikłań ze strony przewodu pokarmowego. Ibuxal Plus może nasilać działanie przeciwzakrzepowe warfaryny i innych antykoagulantów, zwiększając ryzyko krwawień, a także wchodzić w interakcje z lekami przeciwpłytkowymi i SSRI, co dodatkowo potęguje ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego. Ponadto, stosowanie leku z kortykosteroidami zwiększa ryzyko owrzodzeń i krwawień przewodu pokarmowego.
agregacja płytek krwi, antybiotyk chinolonowy, błona śluzowa żołądka, chloramfenikol, cholestyramina, cyklosporyna, diuretyk, domperydon, drgawki, działanie przeciwzakrzepowe, enzym wątrobowy, filtracja kłębuszkowa, flukloksacylina, glikozyd nasercowy, hemofilia, hepatotoksyczność, ibuprofen z paracetamolem, inhibitor COX-2, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, kwasica metaboliczna, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, lit, metoklopramid, metotreksat, mifepryston, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pochodna kumaryny, środek przeciwzakrzepowy, takrolimus, toksyczność hematologiczna, warfaryna, wirus HIV, zydowudyna
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Iruxol Mono 1,2 j.m./g

Iruxol Mono to maść zawierająca kolagenazę N o aktywności nie mniejszej niż 1,2 j./g oraz proteazy towarzyszące o aktywności co najmniej 0,24 j./g, stosowana miejscowo w leczeniu ran. Kluczowym elementem terapii jest odpowiednie przygotowanie rany, w tym zapewnienie wilgotności poprzez zwilżenie rany suchych roztworem 0,9% NaCl lub innym dobrze tolerowanym roztworem, zmiękczenie twardych strupów opatrunkiem nawilżającym oraz zastosowanie antybiotyków w przypadku ran zakażonych. Preparat nakłada się w warstwie 2 mm bezpośrednio na ranę lub opatrunek, standardowo raz na dobę, z możliwością zwiększenia do dwóch aplikacji w celu intensyfikacji działania enzymatycznego. Opatrunek należy zmieniać codziennie, a brzegi rany i zdrowa skóra powinny być chronione przed kontaktem z maścią, aby uniknąć podrażnień.
antybiotykoterapia miejscowa, aplikacja miejscowa na skórę, bacytracyna, chloramfenikol, chlorek sodu, choroba żylna kończyn dolnych, erytromycyna, framycetyna, gentamycyna, klindamycyna, klostrydiopeptydaza A, klotrymazol, kolagenaza N, kwas fusydowy, makrolidy, mupirocyna, neomycyna, opatrunek nawilżający, owrzodzenie niedokrwienne, owrzodzenie żylne, polimyksyna B, proteazy towarzyszące, rana zakażona, roztwór soli fizjologicznej, sulfadiazyna, tkanka martwicza, wilgotność rany, zaburzenia krążenia
Leksykon leków
Interakcje leku – Distem 380 mg + 300 mg

Produkt leczniczy Distem, zawierający 380 mg metokarbamolu i 300 mg paracetamolu, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne wynikające z działania obu składników. Metokarbamol nasila działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) w połączeniu z alkoholem, barbituranami, środkami znieczulającymi oraz lekami przeciwcholinergicznymi (np. atropina), co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z miastenią leczonych inhibitorami acetylocholinoesterazy, gdyż może osłabiać działanie bromku pirydostygminy. Paracetamol, metabolizowany w wątrobie, w dawkach przekraczających 2 g/dobę może nasilać działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych (acenokumarol, warfaryna) poprzez hamowanie syntezy czynników krzepnięcia zależnych od witaminy K, zwiększając ryzyko krwawień. Jednoczesne stosowanie alkoholu zwiększa ryzyko hepatotoksyczności paracetamolu oraz sedacji wywołanej przez metokarbamol.
antykoagulanty, biodostępność, bromek pirydostygminy, chloramfenikol, cholestyramina, czynniki krzepnięcia, depresja ośrodkowego układu nerwowego, diuretyk pętlowy, domperydon, doustny lek przeciwzakrzepowy, efekt przeciwbólowy, hepatotoksyczność, hepatotoksyczny metabolit, inhibitor acetylocholinoesterazy, izoniazyd, klirens leku, lamotrygina, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdrgawkowy, metabolizm wątrobowy, metokarbamol, metoklopramid, miastenia, neutropenia, okres półtrwania leku, ośrodkowy układ nerwowy, paracetamol, probenecyd, prokinetyki, propranolol, ryfampicyna, wskaźnik INR, zydowudyna, żywica jonowymienna
Leksykon leków
Interakcje leku – Cefazolin Dali Pharma 1 g

Cefazolina wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które należy uwzględnić podczas planowania terapii. Antybiotyki bakteriostatyczne (tetracykliny, sulfonamidy, erytromycyna, chloramfenikol) wykazują antagonizm z cefazoliną, co prowadzi do znacznego obniżenia skuteczności leczenia i jest przeciwwskazane. Probenecyd zmniejsza klirens nerkowy cefazoliny, wydłużając jej okres półtrwania i zwiększając stężenie w surowicy, co może nasilać działania niepożądane – jednoczesne stosowanie jest niezalecane. W terapii skojarzonej z lekami przeciwzakrzepowymi (heparyna, warfaryna) konieczne jest monitorowanie parametrów krzepnięcia (INR, czas protrombinowy) ze względu na ryzyko nasilenia działania przeciwkrzepliwego i krwawień. Ponadto, współstosowanie cefazoliny z lekami nefrotoksycznymi (aminoglikozydy, kolistyna, polimiksyna B, furosemid) wymaga ścisłej kontroli funkcji nerek (kreatynina, GFR) z uwagi na potencjalne nasilenie nefrotoksyczności.
amikacyna, aminoglikozyd, antagonizm farmakodynamiczny, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk bakteriostatyczny, cefalosporyna, cefazolina, chloramfenikol, czas protrombinowy, doustny antykoagulant, erytromycyna, farmakokinetyka cefazoliny, furosemid, gentamycyna, GFR, heparyna, klirens nerkowy, kolistyna, lek moczopędny, lek nefrotoksyczny, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm wątrobowy leku, monitorowanie funkcji nerek, niedobór witaminy, odpowiedź immunologiczna, parametr krzepnięcia, polimiksyna B, probenecyd, reakcja disulfiramopodobna, stężenie kreatyniny, sulfonamid, tetracyklina, tobramycyna, uszkodzenie nerek, warfaryna, witamina K1, zaburzenie krzepnięcia krwi
Leksykon leków
Interakcje leku – Feroplex 40 mg Fe3+/15 ml

Preparat Feroplex, zawierający proteinianobursztynian żelaza, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez tworzenie nierozpuszczalnych kompleksów w przewodzie pokarmowym, co znacząco obniża biodostępność wielu leków, w tym antybiotyków (tetracykliny, chinolony), leków neurologicznych (lewodopa, karbidopa) oraz endokrynologicznych (tyroksyna). Zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu czasowego między podaniem Feroplexu a lekami o wysokim ryzyku interakcji. Wchłanianie żelaza jest dodatkowo modulowane przez witaminę C (>200 mg), która zwiększa jego absorpcję, oraz przez leki zmniejszające kwasowość soku żołądkowego (IPP, leki zobojętniające), które ją obniżają. Chloramfenikol może opóźniać odpowiedź na suplementację żelazem, co wymaga monitorowania parametrów gospodarki żelazowej. Antagoniści receptorów H2 nie wykazują istotnych interakcji z Feroplexem.
antagonista receptora H2, antybiotyk, biodostępność żelaza, bisfosfonian, chinolon, chloramfenikol, choroba Parkinsona, choroba tarczycy, famotydyna, fitynian, fosforan, gospodarka żelazowa, inhibitor pompy protonowej, karbidopa, lewodopa, metabolizm żelaza, metylodopa, niedobór żelaza, penicylamina, polifenol, preparat żelaza, proteinianobursztynian żelaza, ranitydyna, szczawian, tetracyklina, tyroksyna, witamina C, żelazo, związek kompleksujący
Leksykon leków
Interakcje leku – Nifuroksazyd Aflofarm 200 mg

Nifuroksazyd Aflofarm w dawce 200 mg wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, szczególnie z alkoholem etylowym, co może prowadzić do reakcji disulfiramopodobnej. Mechanizm tej interakcji polega na hamowaniu aktywności dehydrogenazy aldehydowej, co skutkuje kumulacją toksycznego aldehydu octowego i wywołuje objawy takie jak zaczerwienienie twarzy, nudności, tachykardia, spadek ciśnienia tętniczego oraz w ciężkich przypadkach zapaść naczyniowa. Bezwzględnie zaleca się abstynencję od alkoholu podczas terapii oraz przez 48 godzin po jej zakończeniu. Ponadto, nifuroksazyd może nasilać działania niepożądane i reakcje disulfiramopodobne przy jednoczesnym stosowaniu z metronidazolem, sulfonamidami, cefalosporynami, chloramfenikolem, nitrofurantoiną oraz gryzeofulwiną, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania pacjenta.
abstynencja alkoholowa, aldehyd octowy, alkohol etylowy, ból głowy, cefalosporyna, chloramfenikol, dehydrogenaza aldehydowa, działanie niepożądane, gryzeofulwina, metabolizm alkoholu, metronidazol, nifuroksazyd, nitrofurantoina, nudność, reakcja disulfiramopodobna, spadek ciśnienia tętniczego, sulfonamid, tachykardia, wymioty, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zaczerwienienie twarzy, zapaść naczyniowa
Leksykon leków
Interakcje leku – neoFuragina Max 100 mg

Furazydyna, substancja czynna neoFuragina MAX, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie furazydyny z antybiotykami takimi jak rystomicyna, lewomicetyna, sulfanilamidy oraz chloramfenikol ze względu na ryzyko depresji układu krwiotwórczego i supresji szpiku kostnego. Ponadto, pochodne chinolonów (kwas nalidyksynowy, norfloksacyna, kwas oksolinowy) wykazują antagonizm działania przeciwbakteryjnego z furazydyną, co obniża skuteczność terapii. Leki urykozuryczne (probenecyd, sulfinpirazon) zmniejszają wydzielanie kanalikowe nitrofuranów, prowadząc do kumulacji furazydyny i wzrostu jej toksyczności. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję z alkoholem etylowym, która może wywołać efekt disulfiramowy objawiający się uczuciem gorąca, bólami brzucha, nudnościami, wymiotami oraz tachykardią zatokową; pacjentów należy poinformować o konieczności unikania alkoholu podczas terapii i przez co najmniej 72 godziny po jej zakończeniu.
acetazolamid, alkalizacja moczu, alkohol etylowy, antagonizm lekowy, atropina, chloramfenikol, cytrynian potasu, depresja układu krwiotwórczego, efekt disulfiramowy, flush syndrome, furazydyna, inhibitor anhydrazy węglanowej, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kwas nalidyksynowy, kwas oksolinowy, lek przeciwcholinergiczny, lek urykozuryczny, lek zobojętniający sok żołądkowy, lewomicetyna, nitrofuran, norfloksacyna, pochodna chinolonu, probenecyd, roztwór Benedicta, rystomicyna, sulfanilamid, sulfinpirazon, supresja szpiku kostnego, tachykardia zatokowa, trójkrzemian magnezu, witamina B6, wodorowęglan sodu, wydzielanie kanalikowe, wynik fałszywie dodatni
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Detreomycyna 1% 10 mg/g

Detreomycyna 1% to maść zawierająca chloramfenikol w stężeniu 10 mg/g, przeznaczona do miejscowego leczenia ropnych zakażeń skóry wywołanych przez drobnoustroje oporne na standardowe antybiotyki. Preparat jest wskazany jako terapia drugiego rzutu w przypadku nieskuteczności innych leków przeciwbakteryjnych, szczególnie w zakażeniach gronkowcowych, ropnym zapaleniu mieszków włosowych, czyrakach, ropniach skóry, zakażonych ranach powierzchownych oraz wtórnie zakażonych dermatozach. Stosowanie Detreomycyny 1% powinno być poprzedzone potwierdzeniem oporności patogenów na inne antybiotyki lub brakiem poprawy klinicznej po wcześniejszym leczeniu.
Preparat zawiera również lanolinę i olej arachidowy, które mogą wywoływać reakcje alergiczne u osób nadwrażliwych. Chloramfenikol, jako antybiotyk o szerokim spektrum działania, powinien być stosowany ostrożnie, z uwagi na ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu lub aplikacji na dużą powierzchnię skóry. Z tego względu Detreomycyna 1% jest zalecana wyłącznie w sytuacjach, gdy bezpieczniejsze opcje terapeutyczne zawiodły, co podkreśla konieczność racjonalnego i świadomego doboru terapii w leczeniu opornych zakażeń dermatologicznych.
antybiotyk szerokowidmowy, antybiotyki miejscowe, badanie mikrobiologiczne, chloramfenikol, czyrak, dermatoza, Detreomycyna, drobnoustroje, działanie niepożądane, etiologia bakteryjna, lanolina, lek przeciwbakteryjny, olej arachidowy, oporność na antybiotyki, oporność patogenów, rana powierzchowna, reakcja alergiczna, ropień skóry, ropne choroby skóry, terapia drugiego rzutu, zakażenie gronkowcowe, zapalenie mieszków włosowych
Leksykon leków
Interakcje leku – Furaginum Teva 50 mg

Furazydyna, należąca do nitrofuranów, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z rystomycyną, lewomicetyną oraz sulfanilamidami ze względu na ryzyko depresji układu naczyniowego. Również łączenie z kwasem nalidyksowym prowadzi do antagonizmu i obniżenia skuteczności terapeutycznej obu leków. Współpodawanie z innymi uroantyseptykami osłabia działanie furazydyny. W zakresie farmakokinetyki, witamina B6 i zwiększone spożycie soli kuchennej zwiększają wchłanianie furazydyny poprzez wzrost wolnej frakcji leku w przewodzie pokarmowym, co może nasilać działania niepożądane. Atropina opóźnia wchłanianie, nie zmieniając jednak całkowitej biodostępności, natomiast leki zobojętniające sok żołądkowy hamują wchłanianie, obniżając stężenie furazydyny w surowicy i jej skuteczność.
aldehyd octowy, alkohol etylowy, antagonizm lekowy, atropina, ból brzucha, chloramfenikol, efekt disulfiramowy, Furagina, furazydyna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja leku, kwas nalidyksowy, lek przeciwdrobnoustrojowy, lek zobojętniający sok żołądkowy, lewomicetyna, nitrofuran, nudność, rystomicyna, sulfanilamid, tachykardia zatokowa, uczucie gorąca, witamina B6, wymioty, zaczerwienienie skóry