Właściwości farmakokinetyczne
Xanax 500 mcg
Alprazolam, substancja czynna Xanaxu, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1-2 godzin. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza na poziomie około 80%, co wpływa na jego biodostępność i dystrybucję. Metabolizm alprazolamu zachodzi głównie w wątrobie poprzez oksydację, prowadząc do powstania dwóch metabolitów: alfa-hydroksyalprazolamu o aktywności biologicznej około połowę mniejszej niż związek macierzysty oraz pochodnej benzofenonu, która jest praktycznie nieaktywna. Stężenia metabolitów w osoczu są znacznie niższe niż stężenie alprazolamu, a ich okresy półtrwania są zbliżone do okresu półtrwania substancji macierzystej.
Właściwości farmakokinetyczne leku Xanax (alprazolam)
Właściwości farmakokinetyczne alprazolamu, substancji czynnej produktu leczniczego Xanax, obejmują szereg procesów zachodzących w organizmie od momentu przyjęcia leku aż do jego całkowitej eliminacji. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę farmakokinetyczną alprazolamu w postaci tabletek (0,25 mg, 0,5 mg, 1 mg i 2 mg).1
Wchłanianie
Po podaniu doustnym alprazolam jest szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie leku w osoczu krwi (Cmax) osiągane jest stosunkowo szybko, w czasie od 1 do 2 godzin po przyjęciu pojedynczej dawki.2
Dystrybucja
Po wchłonięciu alprazolam ulega dystrybucji w organizmie. Charakteryzuje się stosunkowo wysokim stopniem wiązania z białkami osocza. W warunkach in vitro alprazolam wiąże się z białkami surowicy w około 80%, co wpływa na jego biodostępność i dystrybucję w tkankach.3
Metabolizm
Alprazolam podlega intensywnym procesom metabolicznym w wątrobie, gdzie głównym szlakiem przemian jest oksydacja. W wyniku procesów metabolicznych powstają dwa główne metabolity:4
- Alfa-hydroksyalprazolam – metabolit o aktywności biologicznej około połowę mniejszej niż macierzysty związek (alprazolam)5
- Pochodna benzofenonu – metabolit praktycznie pozbawiony aktywności biologicznej6
Stężenie obu metabolitów w osoczu jest bardzo małe w porównaniu do stężenia związku macierzystego.7 Okresy półtrwania metabolitów alprazolamu są porównywalne z okresem półtrwania samego alprazolamu.8
Eliminacja
Głównym szlakiem eliminacji alprazolamu i jego metabolitów jest wydalanie przez nerki.9 Substancja czynna charakteryzuje się okresem półtrwania (t₁/₂) wynoszącym 12-15 godzin u osób dorosłych.10
Farmakokinetyka w specjalnych grupach pacjentów
Osoby w podeszłym wieku: U pacjentów w podeszłym wieku obserwuje się wydłużenie okresu półtrwania alprazolamu, który wynosi średnio 16 godzin.11 Jest to istotna informacja kliniczna, która może wpływać na dawkowanie i częstość podawania leku w tej grupie pacjentów, ze względu na ryzyko kumulacji substancji aktywnej.
| Parametr | Wartość |
|---|---|
| Czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu (Tₘₐₓ) | 1-2 godziny |
| Wiązanie z białkami osocza | 80% |
| Okres półtrwania (t₁/₂) u osób dorosłych | 12-15 godzin |
| Okres półtrwania (t₁/₂) u osób w podeszłym wieku | średnio 16 godzin |
| Główny szlak metaboliczny | Oksydacja w wątrobie |
| Główne metabolity | Alfa-hydroksyalprazolam, pochodna benzofenonu |
| Główna droga eliminacji | Wydalanie przez nerki |
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania