Myrelez
Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 120 mg
Produkt leczniczy zawiera lanreotyd octan w dawkach 60 mg, 90 mg lub 120 mg w postaci roztworu do wstrzykiwań. Stosowany jest przede wszystkim w leczeniu akromegalii oraz guzów neuroendokrynnych żołądkowo-jelitowo-trzustkowych u dorosłych pacjentów. Lek pomaga kontrolować nieprawidłowe stężenia hormonu wzrostu oraz objawy związane z guzami neuroendokrynnymi. Podaje się go miejscowo w celu farmakologicznego leczenia, szczególnie gdy inne metody, takie jak operacja czy radioterapia, są niewystarczające lub niemożliwe do zastosowania.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Myrelez, dostępny w dawkach 60 mg, 90 mg i 120 mg jako roztwór do wstrzykiwań, jest stosowany w leczeniu akromegalii oraz guzów neuroendokrynnych żołądkowo-jelitowo-trzustkowych (GEP-NET) G1 i G2 (indeks Ki67 ≤10%). W terapii akromegalii zalecana dawka początkowa wynosi 60-120 mg co 28 dni, z możliwością dostosowania dawki na podstawie klinicznej i biochemicznej odpowiedzi pacjenta, w tym stężenia hormonu wzrostu (GH) i insulinopodobnego czynnika wzrostu-1 (IGF-1). Maksymalna dawka to 120 mg co 28 dni, a w przypadku dobrej kontroli możliwe jest wydłużenie odstępu między iniekcjami do 42-56 dni. W leczeniu GEP-NET zalecana dawka to 120 mg co 28 dni, kontynuowana tak długo, jak wymaga tego kontrola guza. Dawkowanie w leczeniu objawów guzów neuroendokrynnych wynosi 60-120 mg co 28 dni, modyfikowane w zależności od odpowiedzi klinicznej.
Myrelez podaje się głęboko podskórnie w górny zewnętrzny kwadrant pośladka lub górną zewnętrzną część uda, z zaleceniem naprzemiennego stosowania stron ciała. Po odpowiednim przeszkoleniu możliwe jest samodzielne podawanie leku przez pacjenta, przy czym iniekcje samodzielne wykonuje się w górną, zewnętrzną powierzchnię uda. Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby oraz u osób w podeszłym wieku. Produkt nie jest zalecany u dzieci i młodzieży z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. Wstrzyknięcia należy wykonywać prostopadle do skóry, bez tworzenia fałdu, na całą długość igły, co zapewnia optymalne wchłanianie i skuteczność terapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Myrelez 120 mg
akromegalia, ampułko-strzykawka, analog somatostatyny, guz miejscowo zaawansowany, guz neuroendokrynny żołądkowo-jelitowo-trzustkowy, guz z przerzutami, hormon wzrostu, indeks Ki67, iniekcja, insulinopodobny czynnik wzrostu 1, lanreotyd octan, parametr biochemiczny, roztwór do wstrzykiwań, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Działania niepożądane
Myrelez (lanreotyd) w dawkach 60 mg, 90 mg i 120 mg stosowany w leczeniu akromegalii oraz guzów neuroendokrynnych (GEP-NET) wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych, z dominującymi zaburzeniami ze strony przewodu pokarmowego, takimi jak biegunka i ból brzucha (często ≥1/10), kamica żółciowa (≥1/100 do <1/10) oraz reakcje w miejscu podania (ból, zgrubienie, stwardnienie). Objawy te mają zwykle łagodny do umiarkowanego charakter i są przemijające, jednak mogą prowadzić do powikłań, takich jak zaburzenia wodno-elektrolitowe, niedożywienie czy zapalenie trzustki, które wymaga natychmiastowej interwencji. Ponadto, lanreotyd może indukować zaburzenia gospodarki węglowodanowej (hipoglikemia, hiperglikemia, cukrzyca) oraz zmniejszenie apetytu, co wymaga regularnego monitorowania glikemii i stanu odżywienia pacjentów. W badaniach klinicznych i po wprowadzeniu leku do obrotu odnotowano także rzadkie, ale poważne powikłania, takie jak ropień w miejscu wstrzyknięcia oraz reakcje alergiczne, w tym anafilaksję, które stanowią zagrożenie życia i wymagają pilnej interwencji.
W trakcie terapii Myrelezem obserwuje się również zmiany w badaniach laboratoryjnych, w tym wzrost aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT), podwyższenie stężenia bilirubiny, glukozy i hemoglobiny glikozylowanej, a także zmniejszenie aktywności enzymów trzustkowych i masy ciała, co odzwierciedla wpływ leku na funkcje wątroby, trzustki oraz metabolizm. Kamica żółciowa, często bezobjawowa, oraz poszerzenie przewodów żółciowych (≥1/1 000 do <1/100) mogą prowadzić do poważnych powikłań, takich jak zapalenie pęcherzyka i dróg żółciowych, wymagających szybkiego rozpoznania i leczenia. Znajomość i monitorowanie tych działań niepożądanych, wraz z edukacją pacjenta i regularną kontrolą parametrów klinicznych i laboratoryjnych, jest kluczowa dla optymalizacji terapii lanreotydem, minimalizacji ryzyka powikłań oraz zapewnienia bezpieczeństwa leczenia u chorych z akromegalią i GEP-NET.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Myrelez 120 mg
akromegalia, anafilaksja, biegunka, biegunka tłuszczowa, ból brzucha, ból głowy, bradykardia zatokowa, cholestaza, cukrzyca, dyspepsja, guz neuroendokrynny, hemoglobina glikozylowana, hiperglikemia, hipoglikemia, kamica żółciowa, lanreotyd, łysienie, niedożywienie, niewydolność oddechowa, niewydolność trzustki, nudności, obrzęk naczynioruchowy, poszerzenie przewodów żółciowych, ropień, uderzenia gorąca, uszkodzenie wątroby, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wzdęcia, zaburzenia gospodarki węglowodanowej, zaburzenia przewodu pokarmowego, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zaparcie, zawroty głowy -
Profil bezpieczeństwa leku
Lanreotyd, stosowany w terapii różnych schorzeń, wymaga zachowania ostrożności u kobiet karmiących piersią ze względu na brak danych dotyczących przenikania substancji do mleka matki. Produkt leczniczy Myrelez może wywoływać zawroty głowy, co wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, dlatego pacjenci doświadczający takich objawów powinni unikać tych czynności. Brak jest danych dotyczących interakcji lanreotydu z alkoholem, co wskazuje na konieczność indywidualnej oceny ryzyka w praktyce klinicznej.
W populacji seniorów oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby nie jest wymagane dostosowanie dawki lanreotydu, co wynika z szerokiego zakresu dawek terapeutycznych tego leku. Takie podejście ułatwia stosowanie terapii w tych grupach pacjentów, minimalizując ryzyko działań niepożądanych związanych z niewłaściwym dawkowaniem. W praktyce klinicznej zaleca się monitorowanie stanu pacjenta, jednak brak konieczności modyfikacji dawki stanowi istotne ułatwienie w zarządzaniu leczeniem.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Myrelez 120 mg
-
Przeciwwskazania
Produkt leczniczy Myrelez zawiera lanreotyd octan w stężeniu 0,246 mg lanreotydu (w postaci zasady) na 1 mg roztworu, dostępny w dawkach 60 mg, 90 mg oraz 120 mg w formie roztworu do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Kluczowym elementem kwalifikacji pacjenta do terapii jest dokładna weryfikacja przeciwwskazań, w szczególności nadwrażliwości na lanreotyd, somatostatynę, jej pochodne oraz substancje pomocnicze zawarte w preparacie. Wywiad alergologiczny powinien uwzględniać reakcje na lanreotyd w każdej postaci, inne analogi somatostatyny (np. oktreotyd) oraz leki peptydowe o podobnej strukturze, gdyż potwierdzenie nadwrażliwości stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do stosowania Myrelez.
W przypadku stwierdzenia przeciwwskazań do terapii lanreotydem konieczne jest rozważenie alternatywnych metod leczenia adekwatnych do stanu klinicznego pacjenta, a także szczegółowa dokumentacja tych przeciwwskazań w dokumentacji medycznej. Pacjent powinien zostać poinformowany o przyczynach odstąpienia od leczenia, a w sytuacji nadwrażliwości na lanreotyd wskazana jest konsultacja alergologiczna w celu oceny ryzyka nadwrażliwości krzyżowej na inne analogi somatostatyny. Przestrzeganie tych zaleceń jest niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa farmakoterapii i zapobiegania potencjalnie groźnym reakcjom alergicznym.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Myrelez 120 mg
-
Przedawkowanie
Przedawkowanie lanreotydu zawartego w produkcie Myrelez (dostępnego w dawkach 60 mg, 90 mg oraz 120 mg, gdzie 1 mg roztworu zawiera 0,246 mg lanreotydu w postaci zasady) wymaga natychmiastowej interwencji medycznej. Ze względu na brak specyficznego antidotum, leczenie opiera się na terapii objawowej oraz monitorowaniu funkcji życiowych pacjenta, ze szczególnym uwzględnieniem układu sercowo-naczyniowego, endokrynologicznego oraz równowagi wodno-elektrolitowej. Przedawkowanie może manifestować się nasilonymi zaburzeniami ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka), endokrynologicznego (supresja hormonów przysadki, zaburzenia wydzielania insuliny i glukagonu), sercowo-naczyniowego (bradykardia, hipotensja) oraz metabolicznego (hipoglikemia lub hiperglikemia). W miejscu podania mogą wystąpić nasilone reakcje zapalne.
Ze względu na postać leku o przedłużonym uwalnianiu, objawy przedawkowania mogą utrzymywać się przez dłuższy czas, co wymaga długotrwałego monitorowania i leczenia objawowego, a w cięższych przypadkach hospitalizacji i intensywnej opieki medycznej. Zaleca się ścisłe przestrzeganie dawkowania zgodnie z Charakterystyką Produktu Leczniczego, aby uniknąć ryzyka przedawkowania. Kompleksowe postępowanie obejmuje nawodnienie, korektę zaburzeń elektrolitowych i metabolicznych, monitorowanie glikemii oraz ewentualne stosowanie leków inotropowych w przypadku zaburzeń hemodynamicznych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Myrelez 120 mg
analog somatostatyny, ból brzucha, bradykardia, hiperglikemia, hipoglikemia, hipotensja, lanreotyd octan, leczenie objawowe, leczenie przeciwzapalne, lek inotropowy, monitorowanie kliniczne, nudności, preparat o przedłużonym uwalnianiu, reakcja zapalna, równowaga wodno-elektrolitowa, supresja hormonów przysadki, zaburzenia elektrolitowe -
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa lanreotydu, substancji czynnej produktu Myrelez, wykazała, że działania toksyczne pojawiały się jedynie przy ekspozycji znacznie przekraczającej maksymalne dawki terapeutyczne stosowane u ludzi (60 mg, 90 mg, 120 mg). Badania karcinogenności na modelach zwierzęcych (szczury, myszy) nie wykazały istotnych zmian nowotworowych związanych z lanreotydem, mimo stosowania dawek przewyższających dawki kliniczne. Zaobserwowano jedynie zwiększoną częstość guzów podskórnych w miejscach iniekcji u zwierząt, co przypisano codziennemu schematowi dawkowania w badaniach, różniącemu się od miesięcznych odstępów stosowanych u pacjentów, co ogranicza znaczenie kliniczne tego zjawiska.
Potencjał genotoksyczny lanreotydu został wykluczony na podstawie kompleksowych testów in vitro i in vivo, które nie wykazały działania genotoksycznego. Całościowa analiza danych przedklinicznych potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa produktu Myrelez, wskazując na minimalne ryzyko toksyczności, genotoksyczności oraz karcinogenności przy stosowaniu terapeutycznych dawek 60 mg, 90 mg lub 120 mg. Wyniki te wspierają dalsze stosowanie lanreotydu w praktyce klinicznej zgodnie z zalecanymi schematami dawkowania.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Myrelez 120 mg
-
Skład i postać leku
Produkt leczniczy Myrelez zawiera lanreotyd w postaci lanreotydu octanu i jest dostępny w dawkach 60 mg, 90 mg oraz 120 mg, podawany w formie roztworu do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce o objętości 0,5 ml. Stężenie lanreotydu wynosi 0,246 mg w formie zasady na 1 mg roztworu, co zapewnia precyzyjne dawkowanie. Preparat zawiera minimalny skład substancji pomocniczych: wodę do wstrzykiwań oraz kwas octowy lodowaty do regulacji pH. Roztwór charakteryzuje się półstałą konsystencją i barwą od białej do jasnożółtej, jest praktycznie wolny od cząstek obcych, co gwarantuje bezpieczeństwo podania parenteralnego.
Myrelez jest pakowany w ampułko-strzykawki wykonane z polipropylenu, wyposażone w bezpieczne igły (1,2 mm x 20 mm) oraz automatyczne urządzenie zabezpieczające igłę. Produkt należy przechowywać w temperaturze 2–8°C, w oryginalnym opakowaniu chroniącym przed światłem, z okresem ważności 2 lata. Możliwe jest krótkotrwałe przechowywanie w temperaturze do 40°C przez maksymalnie 24 godziny, nie częściej niż trzykrotnie. Po otwarciu aluminiowej torebki preparat powinien być podany natychmiast, a zużyte materiały jednorazowe utylizowane zgodnie z przepisami dotyczącymi odpadów medycznych. Nie stwierdzono istotnych niezgodności farmaceutycznych dla tego produktu.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Myrelez 120 mg
-
Specjalne ostrzeżenia
Lanreotyd, substancja czynna leku Myrelez, wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko powikłań żółciowych, takich jak kamica żółciowa, zapalenie pęcherzyka żółciowego, dróg żółciowych oraz trzustki, które mogą wymagać interwencji chirurgicznej, w tym cholecystektomii. Ponadto, lanreotyd hamuje wydzielanie insuliny i glukagonu, co może prowadzić do zaburzeń gospodarki węglowodanowej manifestujących się hipoglikemią lub hiperglikemią. Zaleca się kontrolę stężenia glukozy we krwi szczególnie na początku terapii oraz przy zmianach dawkowania, a u pacjentów z cukrzycą konieczna może być modyfikacja leczenia przeciwcukrzycowego. U pacjentów z akromegalią obserwuje się także rzadkie przypadki klinicznie istotnej niedoczynności tarczycy, co uzasadnia okresową ocenę funkcji tarczycy w wybranych przypadkach.
Terapia lanreotydem może powodować zwolnienie akcji serca, w tym bradykardię zatokową, zwłaszcza u pacjentów z chorobami serca w wywiadzie lub istniejącą bradykardią, co wymaga szczególnej ostrożności i regularnego monitorowania układu sercowo-naczyniowego. Lek Myrelez jest dostępny w formie roztworu do wstrzykiwań w ampułko-strzykawkach o dawkach 60 mg, 90 mg i 120 mg, zawierających 0,246 mg lanreotydu w postaci zasady na 1 mg roztworu. Preparat charakteryzuje się półstałą konsystencją i jest praktycznie wolny od cząstek obcych, co jest istotne dla bezpieczeństwa podawania.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Myrelez
akromegalia, bradykardia, bradykardia zatokowa, cholecystektomia, funkcja tarczycy, hiperglikemia, hipoglikemia, homeostaza glukozy, kamica żółciowa, lanreotyd, lanreotyd octan, leczenie przeciwcukrzycowe, motoryka pęcherzyka żółciowego, niedoczynność tarczycy, stężenie glukozy we krwi, wydzielanie insuliny, zaburzenia gospodarki węglowodanowej, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki -
Właściwości farmakokinetyczne
Lanreotyd, substancja czynna Myrelez, wykazuje zróżnicowane parametry farmakokinetyczne zależne od drogi podania i dawki. Po dożylnym podaniu u zdrowych ochotników objętość dystrybucji wynosiła 16,1 l, klirens 23,7 l/h, a okres półtrwania 1,14 h. Wydalanie z moczem i kałem jest minimalne (<5% i <0,5%), co wskazuje na niewielkie wydalanie z żółcią. Po głębokim podskórnym podaniu dawek 60, 90 i 120 mg obserwowano maksymalne stężenia (Cmax) odpowiednio 4,25, 8,39 i 6,79 ng/ml osiągane po 7-12 h, z okresem półtrwania 23,3-30,1 dni. Bezwzględna biodostępność wynosiła 69-78%. W stanie stacjonarnym po 4 iniekcjach co 4 tygodnie Cmax wynosiło 3,8-7,7 ng/ml, a Cmin 1,8-3,8 ng/ml, z umiarkowaną fluktuacją stężeń (81-108%). Kinetyka uwalniania u pacjentów z akromegalią była liniowa, a stężenia w surowicy porównywalne do wcześniejszych form leku.
W populacji pacjentów z guzami neuroendokrynnymi GEP-NET po podaniu 120 mg lanreotydu Cmax wynosiło 7,49 ± 7,58 ng/ml pierwszego dnia, a w stanie stacjonarnym po 5 iniekcjach 13,9 ± 7,44 ng/ml, z okresem półtrwania około 49,8 ± 28 dni. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek obserwowano dwukrotny spadek klirensu i wydłużenie okresu półtrwania, natomiast łagodne i umiarkowane zaburzenia czynności nerek nie wpływały na farmakokinetykę. Niewydolność wątroby redukowała klirens o około 30% i zwiększała objętość dystrybucji, jednak nie wymagała zmiany dawki początkowej. U osób starszych stwierdzono wydłużenie okresu półtrwania, ale bez konieczności modyfikacji dawki. Dane wskazują na stabilny profil farmakokinetyczny lanreotydu w różnych populacjach, co pozwala na bezpieczne stosowanie standardowych dawek bez konieczności dostosowania u pacjentów z niewydolnością narządową lub w podeszłym wieku.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakokinetyczne – Myrelez 120 mg
AUC, biodostępność, Cmax, dystrybucja leku, dystrybucja pozanaczyniowa, eliminacja leku, farmakokinetyka, GEP-NET, guzy neuroendokrynne, iniekcja podskórna, kinetyka pierwszego rzędu, kinetyka uwalniania, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, lanreotyd, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, stan stacjonarny, wiek podeszły, wskaźnik fluktuacji, wydalanie leku -
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Stosowanie lanreotydu u kobiet w ciąży, karmiących piersią oraz w okresie rozrodczym wymaga szczególnej ostrożności i indywidualnej oceny stosunku korzyści do ryzyka. Dane kliniczne dotyczące ekspozycji na lanreotyd w ciąży są ograniczone, jednak badania na modelach zwierzęcych nie wykazały działania teratogennego w okresie organogenezy. Obserwacje u kobiet ciężarnych nie wskazują na negatywny wpływ na przebieg ciąży ani zdrowie płodu, choć brak jest szerokich danych epidemiologicznych. Ze względu na brak danych dotyczących przenikania lanreotydu do mleka kobiecego, zaleca się ostrożność podczas terapii u kobiet karmiących piersią, a decyzje terapeutyczne powinny uwzględniać korzyści z karmienia oraz leczenia. Badania na zwierzętach wykazały, że lanreotyd może obniżać płodność poprzez hamowanie wydzielania hormonu wzrostu (GH), co należy uwzględnić w konsultacjach z pacjentkami w wieku rozrodczym.
Produkt leczniczy Myrelez dostępny jest w dawkach 60 mg, 90 mg i 120 mg w formie roztworu do wstrzykiwań, zawierającego 0,246 mg lanreotydu w postaci zasady na 1 mg roztworu. Lek ma postać białą do jasnożółtej, półstałej konsystencji, praktycznie wolny od cząstek obcych. Przed rozpoczęciem lub kontynuacją terapii u kobiet planujących ciążę, będących w ciąży lub karmiących piersią, lekarz powinien szczegółowo omówić ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa, potencjalny wpływ na płodność oraz konieczność indywidualnej oceny ryzyka i korzyści. W razie potrzeby należy rozważyć modyfikację lub przerwanie leczenia, uwzględniając wskazania medyczne oraz dobro matki i dziecka.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Myrelez 120 mg
ampułko-strzykawka, ciąża, działanie teratogenne, hormon wzrostu, karmienie piersią, lanreotyd, octan lanreotydu, organogeneza, płodność, przenikanie leku do mleka, roztwór do wstrzykiwań, wiek rozrodczy, wskazanie medyczne, zahamowanie wydzielania hormonu wzrostu, zdolność rozrodcza, zmniejszenie płodności -
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Ocena wpływu farmakoterapii na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn jest kluczowa dla bezpieczeństwa leczenia, co dotyczy również preparatu Myrelez zawierającego lanreotyd w formie roztworu do wstrzykiwań (ampułko-strzykawka, stężenie 0,246 mg lanreotydu w postaci zasady na 1 mg roztworu). Dane kliniczne wskazują na niewielki lub umiarkowany wpływ Myrelez na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, jednak brak jest dedykowanych badań oceniających ten aspekt. Istotnym działaniem niepożądanym jest występowanie zawrotów głowy, które mogą znacząco upośledzać zdolność pacjenta do bezpiecznego prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, co wymaga od lekarza wyraźnego poinformowania pacjenta o konieczności powstrzymania się od tych czynności w przypadku pojawienia się tego objawu.
W praktyce klinicznej lekarz przepisujący Myrelez w dawkach 60 mg, 90 mg lub 120 mg powinien szczegółowo edukować pacjenta, uwzględniając potencjalny wpływ leku na zdolność prowadzenia pojazdów, ryzyko zawrotów głowy oraz konieczność zgłaszania objawów upośledzających tę zdolność. Zaleca się dokumentowanie przekazanych informacji w dokumentacji medycznej, co ma znaczenie prawne i medyczne. Podczas wizyt kontrolnych należy aktywnie monitorować występowanie działań niepożądanych wpływających na zdolność prowadzenia pojazdów i w razie potrzeby modyfikować terapię, zwłaszcza u pacjentów, dla których prowadzenie pojazdów jest istotne w codziennym funkcjonowaniu zawodowym i społecznym.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Myrelez 120 mg
-
Wskazania do stosowania
Myrelez to preparat zawierający lanreotyd octan, dostępny w dawkach 60 mg, 90 mg i 120 mg, stosowany w leczeniu akromegalii u pacjentów, u których operacja i/lub radioterapia nie doprowadziły do normalizacji stężeń hormonu wzrostu (GH) i/lub insulinopodobnego czynnika wzrostu (IGF-1). Lek ten jest analogiem somatostatyny, który hamuje wydzielanie GH, co pozwala na kontrolę parametrów biochemicznych i złagodzenie objawów choroby, takich jak powiększenie narządów i charakterystyczne zmiany zewnętrzne. Myrelez jest również wskazany u pacjentów, którzy nie kwalifikują się do leczenia operacyjnego lub radioterapii, a także jako terapia przygotowująca do zabiegu lub w przypadku nawrotu akromegalii.
Ponadto, Myrelez znajduje zastosowanie w terapii guzów neuroendokrynnych żołądkowo-jelitowo-trzustkowych (GEP-NET) stopnia G1 oraz części guzów G2 z indeksem Ki67 ≤10%, zlokalizowanych w środkowej części prajelita, trzustce lub o nieznanym pochodzeniu (po wykluczeniu ognisk pierwotnych w końcowej części prajelita). Lek jest stosowany u dorosłych pacjentów z guzami nieoperacyjnymi, miejscowo zaawansowanymi lub z przerzutami. Dodatkowo, Myrelez łagodzi objawy zespołu rakowiaka, takie jak napadowe zaczerwienienie skóry (flush), biegunka, bóle brzucha oraz zmiany zastawkowe serca, poprzez hamowanie wydzielania bioaktywnych substancji nowotworowych, w tym serotoniny. Podanie leku odbywa się co 28 dni w formie głębokiego wstrzyknięcia podskórnego, a dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane i monitorowane przez specjalistę.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Myrelez 120 mg
akromegalia, analog somatostatyny, gruczolak przysadki, guz neuroendokrynny, guz neuroendokrynny żołądkowo-jelitowo-trzustkowy, guz nieoperacyjny, hormon wzrostu, indeks proliferacyjny Ki67, insulinopodobny czynnik wzrostu, komórka neuroendokrynna, lanreotyd, lanreotyd octan, marker nowotworowy, napadowe zaczerwienienie skóry, rakowiak, receptor somatostatyny, wstrzyknięcie podskórne, zespół rakowiaka