rak stercza
Wskazanie

Rak stercza (rak gruczołu krokowego, rak prostaty) to nowotwór złośliwy wywodzący się z komórek gruczołu krokowego. Jest jednym z najczęstszych nowotworów występujących u mężczyzn, szczególnie po 50. roku życia. Choroba w początkowym stadium często przebiega bezobjawowo, a gdy pojawiają się symptomy, mogą one obejmować trudności w oddawaniu moczu, częste oddawanie moczu (zwłaszcza w nocy), słaby lub przerywany strumień moczu, a także krew w moczu lub nasieniu.

Leczenie raka stercza zależy od stadium zaawansowania choroby, wieku pacjenta i jego ogólnego stanu zdrowia. W Polsce stosuje się kilka metod terapeutycznych. W przypadku raka ograniczonego do prostaty, stosuje się leczenie radykalne: prostatektomię radykalną lub radioterapię. Dla pacjentów z rakiem zaawansowanym miejscowo lub przerzutowym podstawą jest terapia hormonalna z wykorzystaniem analogów LHRH (Zoladex, Eligard, Diphereline) lub antagonistów LHRH (Firmagon). Dodatkowo stosuje się antyandrogeny takie jak Bicalutamid (Bicalutamid, Casodex), Apalutamid (Erleada) czy Enzalutamid (Xtandi).

W przypadku raka opornego na kastrację (CRPC) do dyspozycji są nowsze leki hormonalne jak Abirateron (Zytiga), Enzalutamid (Xtandi), a także chemioterapia z użyciem Docetakselu (Docetaxel) czy Kabazytakselu (Jevtana). W leczeniu przerzutów do kości stosuje się preparaty kwasu zoledronowego (Zometa) oraz denosumab (Xgeva). Dla pacjentów z określonymi mutacjami genetycznymi dostępne są również inhibitory PARP jak Olaparib (Lynparza).

Największe trudności w leczeniu raka stercza wiążą się z rozwojem oporności na kastrację, co znacznie ogranicza możliwości terapeutyczne. Problemem jest również wczesne wykrywanie choroby, gdyż w początkowym stadium często nie daje ona objawów. Wyzwaniem pozostaje także podejmowanie decyzji terapeutycznych u starszych pacjentów z chorobami współistniejącymi oraz właściwa sekwencja stosowania dostępnych leków u chorych z zaawansowaną chorobą. Istotnym problemem pozostają również działania niepożądane leczenia, które mogą obejmować zaburzenia erekcji, nietrzymanie moczu, uderzenia gorąca czy powikłania kostne, co znacząco wpływa na jakość życia pacjentów.