Właściwości farmakokinetyczne leku Tialorid

Produkt leczniczy Tialorid w postaci tabletek zawiera dwie substancje czynne: 5 mg amilorydu chlorowodorku oraz 50 mg hydrochlorotiazydu. Każda z tych substancji charakteryzuje się odmiennymi właściwościami farmakokinetycznymi, które razem decydują o profilu działania leku.¹

Wchłanianie

Hydrochlorotiazyd po podaniu doustnym wchłania się z przewodu pokarmowego w zmiennym stopniu. Działanie diuretyczne pojawia się po około 2 godzinach od przyjęcia leku, natomiast maksymalny efekt jest obserwowany po 3-6 godzinach. Czas utrzymywania się działania moczopędnego jest zróżnicowany indywidualnie, jednak po podaniu pojedynczej dawki wynosi zwykle 6-12 godzin. Należy zaznaczyć, że działanie hipotensyjne hydrochlorotiazydu rozwija się stopniowo i jest widoczne dopiero po 3-4 dniach stosowania. Po zakończeniu długotrwałej terapii efekt obniżenia ciśnienia zanika w ciągu pierwszego tygodnia od odstawienia leku.²

Amiloryd charakteryzuje się wchłanianiem z przewodu pokarmowego na poziomie około 50%. Istotne jest, że obecność pokarmu znacząco redukuje stopień wchłaniania do około 30%. Efekt moczopędny po zastosowaniu amilorydu w dawce 5-10 mg na dobę pojawia się po około 2 godzinach i utrzymuje się przez 10-12 godzin. Przy zwiększeniu dawki czas działania może wydłużyć się nawet powyżej 24 godzin. U dorosłych pacjentów po podaniu 20 mg amilorydu maksymalne stężenie w osoczu, wynoszące około 38-48 ng/ml, jest osiągane po 3-4 godzinach od przyjęcia leku.³

Dystrybucja

Tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd, po wchłonięciu przenikają do przestrzeni pozakomórkowych i mają zdolność przekraczania bariery łożyska. Istotne jest, że nie przechodzą przez barierę krew-mózg, co ogranicza ich działanie na ośrodkowy układ nerwowy. Hydrochlorotiazyd przenika również do mleka kobiecego, co należy uwzględnić przy stosowaniu leku u kobiet karmiących piersią.⁴

Amiloryd wykazuje zdolność przenikania przez barierę łożyska i do mleka u zwierząt, jednak brak jest danych z badań u ludzi w tym zakresie. Charakterystyczną cechą amilorydu jest jego duża objętość dystrybucji wynosząca 350-380 litrów, co wskazuje na znaczną dystrybucję pozanaczyniową tego leku w organizmie.⁵

Metabolizm

Hydrochlorotiazyd charakteryzuje się brakiem metabolizmu w organizmie, co oznacza, że jest wydalany w postaci niezmienionej. Jest to istotna właściwość farmakologiczna różniąca tę substancję od wielu innych leków.⁶

Eliminacja

Zarówno hydrochlorotiazyd, jak i amiloryd są wydalane przede wszystkim przez nerki, głównie w postaci niezmienionej. W przypadku hydrochlorotiazydu w ciągu 24 godzin z moczem wydala się nie mniej niż 61% podanej dawki. Eliminacja hydrochlorotiazydu zachodzi poprzez dwa mechanizmy: przesączanie kłębuszkowe oraz aktywną sekrecję w kanaliku proksymalnym.⁷

W przypadku amilorydu po zastosowaniu dawki 20 mg około 50% substancji wydala się z moczem w postaci niezmienionej w ciągu 72 godzin. Dodatkowo około 40% podanej dawki jest wydalane z kałem, co prawdopodobnie odpowiada frakcji leku, która nie została wchłonięta z przewodu pokarmowego.⁸

Czas półtrwania

U pacjentów z prawidłową funkcją nerek biologiczny okres półtrwania hydrochlorotiazydu wynosi od 5,6 do 14,8 godzin. Dla amilorydu czas półtrwania po podaniu pojedynczej dawki mieści się w zakresie 6-9 godzin.⁹

Szczególne grupy pacjentów

U pacjentów z niewydolnością nerek farmakokinetyka składników produktu Tialorid ulega znaczącym zmianom. Przy klirensie kreatyniny w zakresie 5-46 ml/min czas półtrwania amilorydu może ulec znacznemu wydłużeniu, osiągając wartości od 21 do nawet 144 godzin. Jest to klinicznie istotna informacja, ponieważ wskazuje na konieczność modyfikacji dawkowania produktu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Również niewyrównana niewydolność serca stanowi wskazanie do dostosowania dawki leku ze względu na potencjalne zmiany w farmakokinetyce jego składników.¹⁰