preparat antyarytmiczny
Preparat antyarytmiczny to lek stosowany w celu przywrócenia prawidłowego rytmu serca poprzez korygowanie nieprawidłowej aktywności elektrycznej układu przewodzącego. Leki te są klasyfikowane zgodnie z systemem Vaughana Williamsa na cztery główne klasy (I-IV) w zależności od ich mechanizmu działania, z dodatkową grupą leków o działaniu mieszanym.
Klasa I obejmuje blokery kanału sodowego (IA – chinidyna, prokainamid; IB – lidokaina, meksyletyna; IC – flekainid, propafenon), klasa II to beta-adrenolityki (np. metoprolol, propranolol), klasa III zawiera leki wydłużające repolaryzację (np. amiodaron, sotalol), a klasa IV to blokery kanału wapniowego (np. werapamil, diltiazem). Dodatkową grupę stanowią leki o działaniu wielokierunkowym, takie jak digoksyna.
Wybór preparatu antyarytmicznego zależy od rodzaju arytmii, chorób współistniejących oraz profilu działań niepożądanych. Niektóre leki antyarytmiczne mogą wykazywać działanie proarytmiczne, dlatego stosowanie tych preparatów wymaga starannego monitorowania pacjenta. Leczenie antyarytmiczne często jest łączone z innymi metodami terapeutycznymi, takimi jak ablacja czy wszczepienie kardiowertera-defibrylatora.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tonicard 150 mg
Propafenonu chlorowodorek, substancja czynna leku Tonicard (dostępnego w tabletkach powlekanych 150 mg i 300 mg), posiada liczne bezwzględne przeciwwskazania w kardiologii. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na propafenon lub substancje pomocnicze, zespołem Brugadów, istotną strukturalną chorobą serca, w tym po przebytym zawale mięśnia sercowego w ciągu ostatnich 3 miesięcy, niewyrównaną zastoinową niewydolnością serca z frakcją wyrzutową lewej komory <35%, oraz wstrząsem kardiogennym (z wyjątkiem wstrząsu wywołanego niemiarowością). Ponadto, propafenon jest przeciwwskazany u pacjentów z objawową ciężką bradykardią, zaburzeniami czynności węzła zatokowego, blokiem przedsionkowo-komorowym II° lub wyższym bez stymulatora, blokiem odnogi pęczka Hisa, blokiem dystalnym, ciężkim niedociśnieniem tętniczym oraz zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej, szczególnie hipokaliemią i hiperkaliemią, które zwiększają ryzyko proarytmii.
arytmia komorowa, astma oskrzelowa, blok dystalny, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, frakcja wyrzutowa lewej komory, hiperkaliemia, hipokaliemia, inhibitor CYP, miastenia, niedociśnienie tętnicze, niemiarowość, obturacyjna choroba płuc, preparat antyarytmiczny, propafenonu chlorowodorek, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rytonawir, strukturalna choroba serca, wstrząs kardiogenny, zaburzenie przewodzenia przedsionkowego, zaburzenie równowagi wodno-elektrolitowej, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół Brugadów, zespół chorego węzła zatokowego, złącze nerwowo-mięśniowe