przeciwwirusowy inhibitor proteazy

Przeciwwirusowe inhibitory proteazy to klasa leków stosowanych głównie w leczeniu zakażeń wirusowych, takich jak HIV i wirusowe zapalenie wątroby typu C (HCV). Działają one poprzez blokowanie aktywności enzymów proteolitycznych (proteaz) niezbędnych wirusom do replikacji i dojrzewania.

W przypadku HIV, inhibitory proteazy blokują enzym proteazy HIV, który jest odpowiedzialny za cięcie długich łańcuchów białkowych na mniejsze, funkcjonalne białka wirusa. Bez tego procesu, wirus nie może tworzyć dojrzałych, zakaźnych cząstek. Do przedstawicieli tej grupy należą m.in. atazanawir, darunawir, lopinawir i rytonawir.

W leczeniu HCV, inhibitory proteazy NS3/4A, takie jak telaprewir, boceprewir czy symeprewir, blokują enzym odpowiedzialny za cięcie poliproteiny wirusa, uniemożliwiając jego replikację. Nowsze generacje tych leków charakteryzują się lepszym profilem bezpieczeństwa i wyższą skutecznością.

Stosowanie inhibitorów proteazy wiąże się z potencjalnymi działaniami niepożądanymi, takimi jak zaburzenia lipidowe, insulinooporność, oraz interakcje z innymi lekami metabolizowanymi przez cytochrom P450. W terapii antyretrowirusowej HIV często stosuje się je w połączeniu z innymi klasami leków, tworząc wysoce aktywną terapię antyretrowirusową (HAART).

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl