stroszenie sierści
Stroszenie sierści, inaczej piloerekcja, to fizjologiczna reakcja organizmu polegająca na wyprostowaniu włosów lub sierści pod wpływem skurczu mięśni przywłosowych (mm. arrectores pilorum). U ludzi objawia się jako „gęsia skórka”, natomiast u zwierząt jako widoczne uniesienie włosa.
Mechanizm ten jest kontrolowany przez autonomiczny układ nerwowy, głównie przez jego część sympatyczną. Pojawia się jako odpowiedź na zimno, silne emocje (strach, gniew, ekscytacja) lub stan zagrożenia. U zwierząt stroszenie sierści pełni ważną funkcję termoregulacyjną, tworząc warstwę powietrza izolującą od zimna, a także funkcję komunikacyjną – zwiększając optycznie rozmiar ciała w sytuacji zagrożenia.
W diagnostyce medycznej nieprawidłowe stroszenie sierści może wskazywać na zaburzenia hormonalne, dysfunkcje układu autonomicznego, reakcję na leki czy stany lękowe. U pacjentów weterynaryjnych obserwacja tego objawu stanowi ważny element oceny stanu klinicznego, szczególnie w kontekście chorób neurologicznych oraz zaburzeń behawioralnych.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Przedkliniczne badania toksyczności chlorowodorku oksymetazoliny, substancji czynnej aerozolu do nosa Acatar Care (0,5 mg/ml), wykazały szeroki margines bezpieczeństwa. W badaniach ostrej toksyczności u szczurów LD50 wynosiła 0,9 mg/kg i.v. oraz 1,3 mg/kg p.o., a u myszy odpowiednio 9,2 mg/kg i.v. oraz 26 mg/kg p.o. Objawy zatrucia obejmowały m.in. stroszenie sierści, wytrzeszcz oczu, rozszerzenie źrenic i krwawienia z nozdrzy, a w stanach terminalnych drgawki spowodowane niedotlenieniem. W badaniach podostrych i przewlekłych na psach, przy dawkach donosowych wielokrotnie przekraczających dawki terapeutyczne (do 60-krotnie w badaniu 13-tygodniowym i 3-krotnie w badaniu rocznym), nie zaobserwowano toksyczności ogólnoustrojowej ani miejscowej, ani też zmian w EKG czy w obrębie oka.
Acatar Care, aerozol do nosa, badanie toksykologiczne, błona śluzowa nosa, chlorowodorek oksymetazoliny, dawka śmiertelna, drgawki, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, elektrokardiogram, krwawienie z nozdrzy, margines bezpieczeństwa, mutacja punktowa, niedotlenienie, ostre zatrucie, podanie doustne, podanie dożylne, rozszerzenie źrenic, stroszenie sierści, test Amesa, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna -
Leksykon leków
Przedkliniczne badania toksykologiczne chlorowodorku oksymetazoliny, substancji czynnej leku Nasivin Classic, wykazały zróżnicowany profil bezpieczeństwa w zależności od dawki i czasu ekspozycji. W badaniach ostrej toksyczności u szczurów LD50 wynosiła 0,9 mg/kg i.v. oraz 1,3 mg/kg p.o., natomiast u myszy odpowiednio 9,2 mg/kg i.v. oraz 26 mg/kg p.o. Objawy zatrucia obejmowały m.in. stroszenie sierści, wytrzeszcz oczu, midriazę, krwawienia z nozdrzy, bladość, cyjanozę, zmniejszenie ruchliwości oraz drgawki terminalne wskazujące na niedotlenienie. W badaniach podostrych i przewlekłych na psach, przy dawkach wielokrotnie przekraczających zalecane u ludzi (0,3 mg do każdego nozdrza 3x/dzień przez 13 tygodni oraz 0,06 i 0,24 ml 0,05% roztworu 2x/dzień przez rok), nie stwierdzono toksyczności ogólnoustrojowej, miejscowej, ani wpływu na układ sercowo-naczyniowy i narząd wzroku, co potwierdza dobrą tolerancję i bezpieczeństwo stosowania donosowego chlorowodorku oksymetazoliny w dawkach terapeutycznych.
błona śluzowa nosa, chlorowodorek oksymetazoliny, cyjanoza, drgawki niedotlenieniowe, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, krwawienie z nozdrzy, LD50, medialna dawka śmiertelna, midriaza, naczynie krwionośne, podanie doustne, podanie dożylne, potencjał mutagenny, skurcz naczyń, stroszenie sierści, test Amesa, toksyczność miejscowa, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, wytrzeszcz oczu, zapis EKG
