zawał mięśnia serca

Zawał mięśnia serca (infarctus myocardii) to stan nagłego niedokrwienia mięśnia sercowego, prowadzący do martwicy jego komórek. Najczęstszą przyczyną jest zamknięcie tętnicy wieńcowej przez zakrzep powstały na blaszce miażdżycowej, co skutkuje przerwaniem dopływu krwi do określonego obszaru mięśnia sercowego.

Klinicznie manifestuje się typowo silnym, gniotącym bólem zamostkowym, promieniującym do lewego barku, żuchwy lub nadbrzusza, nieustępującym po nitroglicerynie. Towarzyszą mu objawy wegetatywne: bladość, poty, nudności, lęk. Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym, zmianach w EKG (uniesienie odcinka ST, patologiczny załamek Q) oraz oznaczeniu markerów martwicy mięśnia sercowego (troponina T, troponina I, CK-MB).

Leczenie zawału wymaga natychmiastowej interwencji. Złotym standardem jest pierwotna angioplastyka wieńcowa (PCI) wykonana w ciągu 90-120 minut od pierwszego kontaktu medycznego. Alternatywnie stosuje się fibrynolizę, szczególnie gdy transport do ośrodka kardiologii inwazyjnej przekracza zalecany czas. Farmakoterapia obejmuje leki przeciwpłytkowe, przeciwzakrzepowe, beta-blokery, inhibitory ACE oraz statyny.

Rokowanie zależy od rozległości zawału, czasu od wystąpienia objawów do reperfuzji, wieku pacjenta i chorób współistniejących. Wczesne powikłania zawału obejmują zaburzenia rytmu, niewydolność serca, pęknięcie mięśnia brodawkowatego, przerwanie przegrody międzykomorowej oraz pęknięcie wolnej ściany serca. Rehabilitacja kardiologiczna i modyfikacja czynników ryzyka są kluczowe dla prewencji wtórnej.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dilatrend 6,25 mg

Lek Dilatrend (karwedylol) w dawce 6,25 mg wymaga indywidualnego dostosowania dawkowania w zależności od wskazania klinicznego, w tym przewlekłej niewydolności serca, nadciśnienia tętniczego, choroby wieńcowej oraz zaburzeń czynności lewej komory po ostrym zawale mięśnia sercowego. W niewydolności serca leczenie rozpoczyna się od dawki 3,125 mg dwa razy na dobę, stopniowo zwiększanej co 1-2 tygodnie do maksymalnie 25 mg lub 50 mg dwa razy na dobę, zależnie od masy ciała i stopnia niewydolności. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z ciśnieniem skurczowym <100 mmHg, monitorując czynność nerek i objawy niewydolności serca. W nadciśnieniu tętniczym dawka początkowa wynosi 12,5 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 50 mg na dobę. W chorobie wieńcowej stosuje się dawkę początkową 12,5 mg dwa razy na dobę, a u osób starszych maksymalnie 50 mg na dobę. Po zawale mięśnia sercowego leczenie rozpoczyna się od 6,25 mg dwa razy na dobę, z obserwacją pacjenta przez 3 godziny po pierwszej dawce i stopniowym zwiększaniem dawki co 3-10 dni do 25 mg dwa razy na dobę.
AUC, autoregulacja przepływu krwi, beta-adrenolityk, bradykardia, choroba wieńcowa, ciężka niewydolność serca, ciśnienie skurczowe, digoksyna, hipoglikemia, inhibitor ACE, insulinooporność, karwedylol, lek hipoglikemizujący, lek moczopędny, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła niewydolność serca, retencja płynów, rozszerzenie naczyń krwionośnych, stan hemodynamiczny, zaburzenie czynności lewej komory, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia serca, zespół metaboliczny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Vilpin Combi

Produkt Vilpin Combi zawiera peryndopryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista kanału wapniowego). U pacjentów leczonych peryndoprylem obserwowano rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu powikłania, takie jak obrzęk naczynioruchowy obejmujący twarz, błony śluzowe, język, głośnię i/lub krtań, który może prowadzić do niedrożności dróg oddechowych i wymaga natychmiastowego odstawienia leku oraz interwencji ratunkowej (np. podanie adrenaliny). Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z wcześniejszym obrzękiem naczynioruchowym, podczas jednoczesnego stosowania sakubitrylu z walsartanem, inhibitorów mTOR, gliptyn czy inhibitorów obojętnej endopeptydazy, ze względu na zwiększone ryzyko obrzęku. U pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 60 ml/min) konieczne jest indywidualne dostosowanie dawki oraz monitorowanie stężenia potasu i kreatyniny. Ponadto, peryndopryl może powodować hiperkaliemię, neutropenię, agranulocytozę oraz niedokrwistość, zwłaszcza u pacjentów z kolagenozą naczyń, stosujących immunosupresję lub leki takie jak allopurynol i prokainamid.
antybiotykoterapia, choroba niedokrwienna serca, hiperkaliemia, incydent naczyniowo-mózgowy, kardiomiopatia przerostowa, kolagenoza naczyń, kwasica metaboliczna, leczenie immunosupresyjne, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwhistaminowy, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nadciśnienie reninozależne, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy jelit, obrzęk naczynioruchowy krtani, obrzęk płuc, pierwotny hiperaldosteronizm, piorunująca martwica wątroby, przełom nadciśnieniowy, reakcja rzekomoanafilaktyczna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie rytmu serca, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia serca, żółtaczka cholestatyczna, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Vivacor

Karwedylol (Vivacor) wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, zwłaszcza podczas zwiększania dawki, gdyż może dojść do nasilenia objawów niewydolności lub retencji płynów. Zaleca się dostosowanie dawki leków moczopędnych oraz wstrzymanie zwiększania dawki karwedylolu do czasu stabilizacji stanu klinicznego, a w razie potrzeby zmniejszenie dawki lub czasowe przerwanie terapii. U pacjentów z niskim ciśnieniem skurczowym (<100 mmHg), chorobą niedokrwienną serca, uogólnioną miażdżycą lub współistniejącą niewydolnością nerek obserwowano odwracalne pogorszenie czynności nerek. Karwedylol może powodować bradykardię, a przy częstości poniżej 55/min konieczne jest rozważenie zmniejszenia dawki. Ponadto, lek może maskować objawy tyreotoksykozy i hipoglikemii, co wymaga monitorowania funkcji tarczycy i glikemii, zwłaszcza u pacjentów z cukrzycą.
bradykardia, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, digoksyna, dławica piersiowa Prinzmetala, glikozyd naparstnicy, guz chromochłonny, inhibitor ACE, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karwedylol, kontrola glikemii, lek moczopędny, łuszczyca, miażdżyca naczyń, niedobór laktazy, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność tętnicza, objaw Raynauda, ostra hipoglikemia, POChP, przewlekła niewydolność serca, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, retencja płynów, skurcz oskrzeli, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, tyreotoksykoza, zaburzenie czynności lewej komory, zaburzenie czynności tarczycy, zaburzenie wchłaniania glukozy-galaktozy, zawał mięśnia serca, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozo-galaktozy
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Vivacor 25 mg

Karwedylol (Vivacor) jest dostępny w tabletkach o dawkach 6,25 mg, 12,5 mg oraz 25 mg, a dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do stanu klinicznego pacjenta. W leczeniu przewlekłej niewydolności serca zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 3,125 mg dwa razy na dobę przez 2 tygodnie, z kolejnym stopniowym zwiększaniem dawki co 2 tygodnie do maksymalnie 25 mg dwa razy na dobę (lub 50 mg dwa razy na dobę u pacjentów z masą ciała >85 kg i łagodną do umiarkowanej niewydolnością). U pacjentów po zawale mięśnia sercowego dawkę początkową ustala się na 6,25 mg dwa razy na dobę, z monitorowaniem przez 3 godziny po pierwszej dawce i stopniowym zwiększaniem co 3-10 dni. W leczeniu nadciśnienia tętniczego dawka początkowa wynosi 12,5 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 50 mg raz na dobę lub w dawkach podzielonych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z ciśnieniem skurczowym <100 mmHg, monitorując czynność nerek i objawy niewydolności serca przed każdym zwiększeniem dawki.
beta-adrenolityk, bradykardia, choroba wieńcowa, ciśnienie tętnicze, cukrzyca, dławica piersiowa, dysfunkcja lewej komory, ekspozycja na lek, filtracja kłębuszkowa, hipoglikemia, inhibitor ACE, insulinooporność, karwedylol, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność nerek, przewlekła niewydolność serca, retencja płynów, rozszerzenie naczyń krwionośnych, wrażliwość na insulinę, zaawansowana niewydolność serca, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia serca, zespół metaboliczny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Co-Prestarium

Produkt Co-Prestarium, zawierający peryndopryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista wapnia), wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego, który może dotyczyć twarzy, kończyn, błon śluzowych, języka, głośni i krtani, z potencjalnym zagrożeniem życia w przypadku obrzęku dróg oddechowych. Obrzęk może pojawić się w trakcie całej terapii i wymaga natychmiastowego odstawienia leku oraz monitorowania pacjenta. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie peryndoprylu z sakubitrylem i walsartanem, a także z inhibitorami mTOR, gliptynami i inhibitorami obojętnej endopeptydazy ze względu na zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego. U pacjentów poddawanych aferezie LDL lub leczeniu odczulającemu zaleca się czasowe odstawienie inhibitora ACE, aby uniknąć reakcji rzekomoanafilaktycznych. Ponadto, u pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy zaopatrującej jedyną nerkę istnieje ryzyko niedociśnienia i niewydolności nerek, co wymaga ścisłego monitorowania funkcji nerek i ciśnienia tętniczego.
afereza lipoprotein, choroba naczyniowa mózgu, choroba niedokrwienna serca, gliptyna, hiperaldosteronizm pierwotny, hiperkaliemia, incydent naczyniowo-mózgowy, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor mTOR, inhibitor obojętnej endopeptydazy, kardiomiopatia przerostowa, kolagenoza naczyń, kwasica metaboliczna, lek przeciwhistaminowy, neutropenia, niedobór laktazy, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy jelit, obrzęk płuc, okres półtrwania leku, piorunująca martwica wątroby, przełom nadciśnieniowy, racekadotryl, reakcja rzekomoanafilaktyczna, syrolimus, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie czynności nerek, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia serca, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka cholestatyczna, zwężenie tętnic nerkowych, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki mitralnej
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Prestarium 2,5 mg 2,5 mg

Prestarium 2,5 mg, zawierające 1,6975 mg peryndoprylu (odpowiadającego 2,5 mg peryndoprylu z argininą), jest inhibitorem konwertazy angiotensyny (ACE) stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego, objawowej niewydolności serca oraz stabilnej choroby wieńcowej. Dawka 2,5 mg pełni rolę dawki początkowej, szczególnie u pacjentów z grup ryzyka nadmiernego spadku ciśnienia, osób starszych, z niewydolnością nerek lub wątroby oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków moczopędnych. W niewydolności serca peryndopryl zmniejsza obciążenie następcze, poprawia pojemność minutową i hamuje remodelowanie mięśnia sercowego. W stabilnej chorobie wieńcowej lek redukuje ryzyko incydentów sercowych poprzez poprawę funkcji śródbłonka, stabilizację blaszek miażdżycowych i ograniczenie remodelingu lewej komory.
blaszka miażdżycowa, choroba wieńcowa, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obciążenie następcze serca, peryndopryl z argininą, pojemność minutowa serca, prewencja wtórna, przebudowa mięśnia sercowego, remodeling lewej komory, rewaskularyzacja, śródbłonek naczyniowy, terapia skojarzona, zawał mięśnia serca, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Vivacor 12,5 mg

Vivacor (karwedylol) jest dostępny w tabletkach o dawkach 6,25 mg, 12,5 mg oraz 25 mg, a dawkowanie jest ściśle uzależnione od wskazań klinicznych i stanu pacjenta. W przewlekłej niewydolności serca leczenie rozpoczyna się od dawki 3,125 mg dwa razy na dobę, stopniowo zwiększając co 2 tygodnie do dawki docelowej 25 mg dwa razy na dobę (lub 50 mg dwa razy na dobę u pacjentów z łagodną do umiarkowanej niewydolnością serca i masą ciała >85 kg). U pacjentów z ciśnieniem skurczowym <100 mmHg konieczna jest szczególna ostrożność i ocena czynności nerek przed każdym zwiększeniem dawki. W nadciśnieniu tętniczym dawka początkowa wynosi 12,5 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 50 mg raz na dobę lub w dawkach podzielonych. W dławicy piersiowej stosuje się dawkę początkową 12,5 mg dwa razy na dobę, zwiększając do 25 mg dwa razy na dobę, a u osób starszych maksymalna dawka dobowa wynosi 50 mg w dawkach podzielonych.
astma, beta-adrenolityk, bradykardia, choroba płuc, ciśnienie skurczowe, cukrzyca, czynność nerek, digoksyna, dławica piersiowa, dysfunkcja lewej komory, filtracja kłębuszkowa, hipoglikemia, inhibitor ACE, insulinooporność, karwedylol, lek moczopędny, lipidogram, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, przewlekła niewydolność serca, przewodnienie, retencja płynów, rozszerzenie naczyń krwionośnych, stabilność hemodynamiczna, Vivacor, wrażliwość na insulinę, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia serca, zespół metaboliczny

zawał mięśnia serca

Powiązane wpisy

Dawkowanie i sposób podawania – Dilatrend 6,25 mg

Specjalne ostrzeżenia – Vilpin Combi

Specjalne ostrzeżenia – Vivacor

Dawkowanie i sposób podawania – Vivacor 25 mg

Specjalne ostrzeżenia – Co-Prestarium

Wskazania do stosowania – Prestarium 2,5 mg 2,5 mg

Dawkowanie i sposób podawania – Vivacor 12,5 mg