Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Soolantra 10 mg/g

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa stosowania iwermektyny zawartej w kremie Soolantra 10 mg/g dostarczyły istotnych informacji na temat profilu bezpieczeństwa substancji czynnej, obejmując ocenę toksyczności ogólnoustrojowej, miejscowej, genotoksyczności, potencjału rakotwórczego oraz wpływu na reprodukcję i rozwój potomstwa. Dodatkowo przeprowadzono ocenę ryzyka środowiskowego związanego ze stosowaniem produktu.

Badania toksyczności ogólnoustrojowej i miejscowej

W badaniach trwających do 9 miesięcy oceniano wielokrotne miejscowe podawanie iwermektyny w postaci kremu 10 mg/g na skórę miniaturowych świń. Wyniki tych badań nie wykazały działań toksycznych ogólnoustrojowych ani toksyczności miejscowej przy poziomie ekspozycji ogólnoustrojowej porównywalnym z ekspozycją kliniczną obserwowaną u ludzi.¹

Badania genotoksyczności

Iwermektyna została poddana kompleksowej ocenie potencjału genotoksycznego w zestawie testów przeprowadzonych zarówno w warunkach in vitro, jak i in vivo. Uzyskane wyniki jednoznacznie wskazują, że iwermektyna nie wykazuje działań genotoksycznych.²

Badania rakotwórczości

Przeprowadzono dwuletnie badanie oceniające potencjał rakotwórczy iwermektyny stosowanej miejscowo w postaci kremu 10 mg/g u myszy. Wyniki badania nie wykazały zwiększonej częstości występowania nowotworów w porównaniu z grupą kontrolną, co wskazuje na brak potencjału rakotwórczego iwermektyny w postaci kremu.³

Badania toksycznego wpływu na rozrodczość

Badania toksycznego wpływu na rozrodczość po doustnym podawaniu iwermektyny wykazały działanie teratogenne u zwierząt laboratoryjnych. Obserwowano następujące efekty przy zastosowaniu dużych dawek:

• U szczurów – rozszczep podniebienia
• U królików – deformacja zgięciowa nadgarstka

Warto podkreślić, że efekty te występowały przy dawkach znacznie przekraczających ekspozycję kliniczną u ludzi. Margines ekspozycji dla największych dawek, po których nie obserwuje się działań niepożądanych (NOAEL), był co najmniej siedemdziesięciokrotnie wyższy w porównaniu z ekspozycją kliniczną.⁴

Badania toksyczności rozwojowej

Toksyczny wpływ na noworodki zaobserwowano w badaniach prowadzonych na szczurach po doustnym podawaniu iwermektyny. Istotne jest, że efekt ten nie był związany z narażeniem in utero (w macicy), lecz wynikał z ekspozycji pourodzeniowej na lek zawarty w mleku matki. Ekspozycja ta prowadziła do wystąpienia wysokiego stężenia iwermektyny w mózgu i osoczu u potomstwa.⁵

Badania tolerancji miejscowej

W badaniach przeprowadzonych na świnkach morskich stwierdzono, że iwermektyna w postaci kremu 10 mg/g wykazuje następujące działania:

• Działanie drażniące na skórę
• Działanie uczulające
• Działanie uczulające na światło

Jednocześnie nie zaobserwowano działania fototoksycznego.⁶

Ocena ryzyka środowiskowego (ERA)

Badania oceny ryzyka środowiskowego wykazały, że iwermektyna jest substancją bardzo toksyczną dla bezkręgowców. Zidentyfikowano zagrożenie dla organizmów w różnych kompartmentach środowiska:

• Kompartment wodny
• Kompartment osadów
• Kompartment lądowy

W związku z powyższym, należy zachować szczególną ostrożność, aby uniknąć zanieczyszczenia środowiska, zwłaszcza środowiska wodnego.⁷