obrzęk spowodowany zastoinową niewydolnością serca
Wskazanie

Obrzęk spowodowany zastoinową niewydolnością serca (CHF) to stan, w którym dochodzi do gromadzenia się płynów w tkankach ciała, najczęściej w kończynach dolnych, okolicy kostek, a w cięższych przypadkach również w jamie brzusznej (wodobrzusze) oraz w płucach (obrzęk płuc). Powstaje on na skutek upośledzonej zdolności serca do przepompowywania krwi, co prowadzi do zastoju krwi w naczyniach żylnych i zwiększonego ciśnienia hydrostatycznego, które wypycha płyn z naczyń do przestrzeni międzykomórkowej.

W leczeniu obrzęków w przebiegu niewydolności serca kluczową rolę odgrywają leki moczopędne. Pierwszą linię leczenia stanowią diuretyki pętlowe, takie jak furosemid (Furosemidum Polpharma, Furosemid Polfarmex), torasemid (Trifas, Toramide, Diuver) czy bumetanid (Burinex). W przypadkach opornych na monoterapię stosuje się również terapię skojarzoną z diuretykami tiazydowymi, jak hydrochlorotiazyd (Hydrochlorothiazidum) czy indapamid (Indix, Indapen, Indapamide), oraz diuretykami oszczędzającymi potas, takimi jak spironolakton (Spironol, Verospiron) i eplerenon (Inspra, Eleprecon).

Oprócz diuretyków, w leczeniu zastoinowej niewydolności serca stosuje się inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE-I) jak ramipril (Tritace, Vivace), perindopril (Prestarium, Vidotin) czy enalapril (Enarenal), antagonistów receptora angiotensyny II (ARB) jak walsartan (Valsacor, Valtap) czy kandesartan (Karbis, Candepres), beta-blokery jak karwedilol (Vivacor, Carvedilol), bisoprolol (Bisocard, Corectin) oraz nowe leki jak sakubitril/walsartan (Entresto) czy inhibitory SGLT-2 jak dapagliflozyna (Forxiga) i empagliflozyna (Jardiance).

Największe trudności w leczeniu obrzęków w niewydolności serca obejmują rozwój oporności na diuretyki, zaburzenia elektrolitowe (szczególnie hipokaliemia), pogorszenie funkcji nerek oraz aktywację neurohormonalną, która może nasilać retencję sodu i wody. Problematyczne może być także określenie optymalnej dawki diuretyków – zbyt niska nie zlikwiduje obrzęków, zbyt wysoka może prowadzić do odwodnienia, hipotonii i dalszego pogorszenia funkcji nerek. U pacjentów z zaawansowaną niewydolnością serca czasem konieczne jest stosowanie ultrafiltracjii lub innych inwazyjnych metod usuwania nadmiaru płynów.

Ważnym elementem postępowania jest również edukacja pacjenta dotycząca ograniczenia spożycia soli i płynów, regularnego monitorowania masy ciała oraz rozpoznawania wczesnych objawów dekompensacji niewydolności serca, co pozwala na szybką modyfikację leczenia i zapobiega hospitalizacjom.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl