nadciśnienie pierwotne
Wskazanie

Nadciśnienie pierwotne (samoistne, esencjalne) to przewlekły stan podwyższonego ciśnienia tętniczego krwi, który nie ma jednoznacznie określonej przyczyny. Stanowi około 90-95% wszystkich przypadków nadciśnienia tętniczego. Rozpoznanie stawia się, gdy wartości ciśnienia skurczowego wynoszą ≥140 mmHg i/lub rozkurczowego ≥90 mmHg, utrzymujące się podczas co najmniej dwóch różnych wizyt lekarskich.

W leczeniu nadciśnienia pierwotnego stosuje się kilka grup leków hipotensyjnych. Diuretyki tiazydowe i tiazydopodobne (np. Indapen, Tertensif, Diuresin), beta-adrenolityki (np. Bisocard, Nebilet, Concor), antagoniści wapnia (np. Norvasc, Amlozek, Agen), inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE-I) (np. Prestarium, Enarenal, Tritace) oraz antagoniści receptora angiotensynowego (sartany) (np. Lorista, Cozaar, Micardis) stanowią główne grupy leków pierwszego rzutu.

Najważniejszym celem terapii jest redukcja ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych poprzez normalizację wartości ciśnienia tętniczego. Aktualne wytyczne zalecają indywidualizację docelowych wartości ciśnienia w zależności od wieku pacjenta i chorób współistniejących, jednak najczęściej dąży się do wartości poniżej 140/90 mmHg, a u wybranych pacjentów poniżej 130/80 mmHg.

Największe trudności w leczeniu nadciśnienia pierwotnego to problem z przestrzeganiem zaleceń przez pacjentów (non-adherence), które dotyczy około 30-50% chorych. Kolejnym wyzwaniem jest nadciśnienie oporne, definiowane jako brak kontroli ciśnienia mimo stosowania co najmniej trzech leków hipotensyjnych (w tym diuretyku) w optymalnych dawkach. Istotne są również działania niepożądane leków, które mogą prowadzić do przerywania terapii przez pacjentów, oraz konieczność modyfikacji stylu życia (redukcja masy ciała, ograniczenie spożycia soli, zwiększenie aktywności fizycznej), która jest niezbędnym elementem kompleksowego leczenia.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl