zastrzyk domięśniowy
Zastrzyk domięśniowy (i.m.) to technika podawania leków w formie płynnej bezpośrednio do tkanki mięśniowej. Jest to jedna z najczęściej stosowanych dróg podawania leków parenteralnych, zapewniająca stosunkowo szybkie wchłanianie substancji leczniczej.
Najczęściej wykorzystywane miejsca do iniekcji domięśniowych to mięsień pośladkowy wielki, mięsień czworogłowy uda (zwłaszcza jego część boczna), mięsień naramienny oraz, rzadziej stosowany, mięsień pośladkowy średni. Wybór miejsca wstrzyknięcia zależy od wieku pacjenta, ilości podawanego leku oraz jego właściwości fizykochemicznych.
Prawidłowa technika wykonania zastrzyku domięśniowego obejmuje: identyfikację anatomiczną miejsca wkłucia, dezynfekcję skóry, wprowadzenie igły pod kątem 90° do powierzchni skóry oraz aspirację przed podaniem leku w celu upewnienia się, że igła nie znajduje się w naczyniu krwionośnym. Standardowo używa się igieł o długości 25-50 mm i grubości 19-23G, dobierając je odpowiednio do budowy ciała pacjenta.
Zastrzyki domięśniowe pozwalają na podanie większej objętości leku niż podskórne (zazwyczaj do 5 ml u dorosłych), co stanowi ich zaletę. Ponadto, droga ta umożliwia podawanie leków drażniących, które nie mogą być podane dożylnie lub podskórnie. Należy jednak pamiętać o potencjalnych powikłaniach, takich jak uszkodzenie nerwów, naczyń krwionośnych, ropnie czy martwica tkanki.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Lutrate Depot 22,5 mg
Lutrate Depot to preparat do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu, zawierający 22,5 mg octanu leuproreliny (odpowiadającego 21,42 mg leuproreliny) w postaci liofilizatu. Po rekonstytucji 1 ml zawiesiny zawiera 11,25 mg octanu leuproreliny. Substancje pomocnicze w proszku to m.in. polisorbat 80, mannitol, karmeloza sodowa, trietylu cytrynian oraz poli(kwas mlekowy) (PLA), natomiast rozpuszczalnik zawiera mannitol, wodę do wstrzykiwań oraz środki do ustalenia pH (5,0-7,0). Produkt jest przeznaczony do podania domięśniowego po aseptycznej rekonstytucji wyłącznie z dołączonym rozpuszczalnikiem, bez mieszania z innymi lekami.
karmeloza sodowa, kwas solny, liofilizat, mannitol, octan leuproreliny, okres ważności, podanie leku, polisorbat 80, proszek i rozpuszczalnik, rekonstytucja produktu, sodu wodorotlenek, trietylu cytrynian, wstrzyknięcie domięśniowe, zastrzyk domięśniowy, zawiesina do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu - Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka menb – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Szczepionka MenB, skierowana przeciwko Neisseria meningitidis serogrupy B, jest białkowym preparatem immunizującym, który stymuluje produkcję przeciwciał chroniących przed inwazyjną chorobą meningokokową (IMD), w tym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych i sepsą. Szczepionka jest zalecana dla osób powyżej 10. roku życia z grup podwyższonego ryzyka (np. asplenia, niedobór dopełniacza, ekspozycja zawodowa), a także dla zdrowych nastolatków i młodych dorosłych (16-23 lata) w celu krótkoterminowej ochrony. Schemat dawkowania różni się w zależności od wieku i preparatu (Bexsero lub Trumenba), obejmując od 2 do 3 dawek podawanych domięśniowo, z dawką przypominającą co 2-3 lata u osób z grup ryzyka. W badaniach klinicznych i obserwacyjnych wykazano wysoką skuteczność szczepionki, sięgającą 75-88% redukcji zachorowań w populacjach niemowląt i dzieci, jednak szczepionka nie eliminuje nosicielstwa meningokoków, co ogranicza efekt ochrony populacyjnej. Szczepionka MenB nie jest wymienna ze szczepionką MenACWY, która chroni przed innymi serogrupami meningokoków (A, C, W, Y).
anafilaksja, anemia sierpowata, asplenia, autoprzeciwciało, bakterie meningokokowe grupy B, Bexsero, choroba autoimmunologiczna, choroba meningokokowa, choroba sierpowatokrwinkowa, dawka przypominająca, ekulizumab, immunizacja, inhibitor dopełniacza, inwazyjna choroba meningokokowa, Neisseria meningitidis, niedobór składnika dopełniacza, ognisko choroby meningokokowej, posocznica, przeciwciała, rawulizumab, reakcja alergiczna, rzeżączka, sepsa, serogrupa B, serogrupy meningokoków, szczepionka białkowa, szczepionka MenACWY, Trumenba, układ odpornościowy, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zastrzyk domięśniowy - Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka przeciw grypie dla dzieci – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Szczepienie przeciw grypie jest rekomendowane dla wszystkich dzieci od 6 miesiąca życia, ze szczególnym uwzględnieniem dzieci poniżej 5 roku życia, które są narażone na ciężki przebieg choroby i powikłania, takie jak zapalenie płuc czy drgawki. Szczepionka inaktywowana podawana jest domięśniowo, a szczepionka żywa atenuowana w formie aerozolu donosowego jest dostępna dla zdrowych dzieci od 2 roku życia. Dzieci w wieku 6 miesięcy do 8 lat, które szczepione są po raz pierwszy lub otrzymały tylko jedną dawkę przed 1 lipca 2023, wymagają dwóch dawek w odstępie minimum 4 tygodni. Szczepienie zmniejsza ryzyko hospitalizacji i zgonu związanego z grypą nawet o 75%. Zaleca się podanie szczepionki przed sezonem grypowym, najlepiej do końca października, z możliwością szczepienia przez cały sezon. Szczepienie jest szczególnie ważne u dzieci z chorobami przewlekłymi oraz w kontekście pandemii COVID-19, gdyż zmniejsza ryzyko jednoczesnego zakażenia i obciążenia systemu opieki zdrowotnej.
aerozol do nosa, Amerykańska Akademia Pediatrii, anafilaksja, astma, Centrum Kontroli i Zapobiegania Chorobom, cukrzyca, drgawki, działanie niepożądane, epilepsja, grypa, lek przeciwgorączkowy, lek przeciwwirusowy, mukowiscydoza, narodowy program szczepień, niedokrwistość sierpowata, niemowlę, objawy grypopodobne, odwodnienie, powikłania grypy, reakcja alergiczna, sinica, stan zapalny, szczepionka inaktywowana, szczepionka przeciw grypie, szczepionka żywa atenuowana, układ immunologiczny, wirus grypy, wskaźnik hospitalizacji, wysoka gorączka, zakażenie układu oddechowego, zapalenie płuc, zastrzyk domięśniowy, zespół Reye’a