obrzęk związany z zastoinową niewydolnością serca
Wskazanie

Obrzęk związany z zastoinową niewydolnością serca to gromadzenie się płynu w tkankach organizmu, które jest bezpośrednim skutkiem nieprawidłowej pracy serca jako pompy. Występuje najczęściej w okolicach kostek, stóp, nóg i brzucha. Powstaje, gdy serce nie jest w stanie skutecznie pompować krwi, co prowadzi do zwiększenia ciśnienia żylnego i przechodzenia płynu z naczyń krwionośnych do tkanek.

W leczeniu obrzęków związanych z zastoinową niewydolnością serca kluczową rolę odgrywają leki moczopędne (diuretyki). Do najczęściej stosowanych należą diuretyki pętlowe, takie jak Furosemid (Furosemidum), Trifas (torasemid) czy Diuver (torasemid). W przypadku niedostatecznej odpowiedzi na leczenie pojedynczym diuretykiem, stosuje się także terapię skojarzoną z diuretykami tiazydowymi (np. Indapamid, Hydrochlorotiazyd) lub antagonistami aldosteronu (Spironol, Eplerenon).

Istotnym elementem terapii jest również leczenie przyczynowe niewydolności serca, obejmujące inhibitory konwertazy angiotensyny (np. Prestarium, Enarenal, Tritace), antagonistów receptora angiotensynowego (np. Valsacor, Lorista, Candezek), beta-blokery (np. Betaloc ZOK, Bisocard, Nebilet) oraz najnowsze leki z grupy ARNI, jak Entresto (sakubitryl/walsartan), czy inhibitory SGLT2 (np. Forxiga, Jardiance).

Największe trudności w leczeniu obrzęków związanych z zastoinową niewydolnością serca obejmują oporność na diuretyki, która może rozwinąć się w trakcie terapii. Problem stanowi również utrzymanie odpowiedniego bilansu elektrolitowego, szczególnie poziomu potasu i sodu, co wymaga regularnego monitorowania. Wyzwaniem jest także indywidualizacja terapii – balansowanie między skuteczną redukcją obrzęków a ryzykiem nadmiernego odwodnienia i pogorszenia funkcji nerek. U pacjentów z zaawansowaną niewydolnością serca często konieczne jest stosowanie wysokich dawek diuretyków, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 16.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl