wodobrzusze w przebiegu nowotworu złośliwego
Wskazanie

Wodobrzusze w przebiegu nowotworu złośliwego to stan patologiczny charakteryzujący się nagromadzeniem płynu w jamie otrzewnej, spowodowany procesem nowotworowym. Najczęściej występuje w zaawansowanych stadiach nowotworów jamy brzusznej, takich jak rak jajnika, rak trzustki, rak żołądka, rak jelita grubego oraz pierwotny rak otrzewnej. Mechanizm powstawania wodobrzusza nowotworowego związany jest z blokowaniem naczyń limfatycznych przez komórki nowotworowe, zwiększoną przepuszczalnością naczyń krwionośnych oraz wydzielaniem czynników prozapalnych i proangiogennych przez komórki nowotworowe.

Diagnostyka wodobrzusza nowotworowego obejmuje badania obrazowe (USG, tomografia komputerowa), paracentezę diagnostyczną z analizą płynu (cytologia, markery nowotworowe) oraz w niektórych przypadkach laparoskopię diagnostyczną. Wodobrzusze nowotworowe zwykle charakteryzuje się wysoką zawartością białka (powyżej 2,5 g/dl) oraz obecnością atypowych komórek w badaniu cytologicznym.

W leczeniu wodobrzusza nowotworowego stosuje się podejście wielokierunkowe, obejmujące zarówno leczenie przyczynowe, jak i objawowe. W Polsce dostępne są następujące opcje terapeutyczne: chemioterapia systemowa (Paklitaksel, Karboplatyna, Doksorubicyna, Cisplatyna), paracenteza odbarczająca, diuretyki (Furosemid, Spironol), drenażu otrzewnowy (cewniki typu PleurX), oraz w wybranych przypadkach chemioterapia dootrzewnowa (Cisplatyna, Paklitaksel, Doksorubicyna).

Największe trudności w leczeniu wodobrzusza nowotworowego to szybki nawrót płynu po paracentezie odbarczającej, ryzyko powikłań infekcyjnych przy powtarzalnych zabiegach odbarczających, pogorszenie stanu odżywienia pacjenta z powodu utraty białek, narastająca oporność na diuretyki oraz pogorszenie jakości życia związane z uczuciem rozpierania, dusznością, zaburzeniami odżywiania i ograniczeniem mobilności. Dodatkowo wodobrzusze nowotworowe jest często objawem zaawansowanej choroby nowotworowej, co wiąże się z ograniczonymi możliwościami terapeutycznymi i niekorzystnym rokowaniem.

W przypadkach opornych na standardowe leczenie rozważa się także metody paliatywne, takie jak stały drenaż otrzewnowy, zabiegi wewnątrzotrzewnowe (peritoneovenous shunt) czy dootrzewnowe podawanie leków przeciwnowotworowych. Kluczowe jest wielodyscyplinarne podejście z udziałem onkologa, chirurga, gastroenterologa oraz specjalisty medycyny paliatywnej, a także odpowiednie leczenie wspomagające obejmujące terapię przeciwbólową, wsparcie żywieniowe i psychologiczne.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 15.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl