Leki w grupie
„diuretyki tiazydopodobne”

Diuretyki tiazydopodobne to grupa leków moczopędnych o działaniu podobnym do tiazydów, jednak o odmiennej strukturze chemicznej. Działają poprzez hamowanie reabsorpcji sodu i chloru w początkowym odcinku kanalika dystalnego nefronu, co prowadzi do zwiększonego wydalania wody, sodu i potasu z moczem. Efekt natriuretyczny i diuretyczny utrzymuje się długo, co pozwala na stosowanie tych leków raz dziennie.

Do diuretyków tiazydopodobnych zaliczamy przede wszystkim: indapamid (preparaty: Indapen, Indapamid, Indix, Opamid, Tertensif), chlortalidon (Hygroton) oraz metolazon (Zaroxolyn, nie zarejestrowany w Polsce). Te leki wykazują dłuższy czas działania niż klasyczne tiazydy oraz mniejszy wpływ na metabolizm glukozy i lipidów.

Podstawowym wskazaniem do stosowania diuretyków tiazydopodobnych jest nadciśnienie tętnicze, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku oraz pacjentów z izolowanym nadciśnieniem skurczowym. Indapamid wykazuje dodatkowo działanie wazorelaksacyjne, co zwiększa jego skuteczność hipotensyjną, nawet w małych dawkach niepowodujących istotnego efektu diuretycznego.

Największą zaletą diuretyków tiazydopodobnych w porównaniu z klasycznymi tiazydami jest ich korzystniejszy profil metaboliczny. Indapamid w małych dawkach wykazuje neutralny wpływ na stężenie glukozy, kwasu moczowego i lipidów, co czyni go bezpieczniejszym u pacjentów z zaburzeniami metabolicznymi. Ponadto diuretyki tiazydopodobne charakteryzują się lepszą skutecznością w redukcji ryzyka sercowo-naczyniowego i większą ochroną narządową.

Wśród potencjalnych niebezpieczeństw stosowania diuretyków tiazydopodobnych należy wymienić zaburzenia elektrolitowe, głównie hipokaliemię, hiponatremię i hipomagnezamię. Mogą również powodować hiperurykemię i nasilać objawy dny moczanowej. Inne działania niepożądane to hiperglikemia, zaburzenia lipidowe (zwłaszcza w większych dawkach), reakcje skórne i hipotonia ortostatyczna. W porównaniu z tiazydami, działania niepożądane metaboliczne występują rzadziej i są mniej nasilone.

Leki tej grupy są często stosowane w terapii skojarzonej z inhibitorami konwertazy angiotensyny, antagonistami receptora angiotensyny II lub lekami blokującymi kanały wapniowe. Takie połączenie zwiększa skuteczność hipotensyjną oraz może zmniejszać ryzyko wystąpienia niektórych działań niepożądanych, jak hipokaliemia.

Lista leków w tej grupie

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl