biodostępność lerkanidypiny

Biodostępność lerkanidypiny, pochodnej dihydropirydyny będącej blokerem kanałów wapniowych, wynosi około 10% w warunkach przyjmowania na czczo. Wartość ta może znacząco wzrosnąć (nawet do 65%) przy jednoczesnym spożyciu posiłku bogatego w tłuszcze, co ma istotne znaczenie kliniczne.

Lerkanidypina charakteryzuje się wysoką lipofilnością, co skutkuje jej wybiórczym i przedłużonym działaniem na mięśnie gładkie naczyń krwionośnych. Po podaniu doustnym lek ulega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia w wątrobie, a jego biodostępność jest dodatkowo ograniczona przez aktywność glikoproteiny P.

Maksymalne stężenie lerkanidypiny w osoczu występuje po 1,5-3 godzinach od przyjęcia, a okres półtrwania eliminacji wynosi 8-10 godzin. Mimo stosunkowo krótkiego okresu półtrwania, dzięki lipofilności i wysokiemu powinowactwu do receptorów, lerkanidypina zapewnia przedłużone działanie hipotensyjne utrzymujące się przez 24 godziny.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Primacor 20 mg

Lerkanidypina, substancja czynna produktu Primacor (dawki 10 mg i 20 mg), charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 1,5-3 godzinach (3,30 ng/ml ± 2,09 SD dla 10 mg oraz 7,66 ng/ml ± 5,90 SD dla 20 mg). Biodostępność po podaniu doustnym wynosi około 10% po posiłku i spada do około 3,3% na czczo, co wynika z nasilonego efektu pierwszego przejścia. Zaleca się przyjmowanie leku przed posiłkami, aby uniknąć znacznych wahań biodostępności. Lek wykazuje kinetykę nieliniową, z proporcjonalnością Cmax i AUC odpowiednio 1:3:8 i 1:4:18 dla dawek 10, 20 i 40 mg, co wskazuje na wysycanie metabolizmu pierwszego przejścia. Substancja jest silnie wiązana z białkami osocza (>98%), a jej okres półtrwania wynosi 8-10 godzin, przy działaniu terapeutycznym utrzymującym się przez 24 godziny dzięki silnemu wiązaniu z lipidami błony komórkowej.
biodostępność, biodostępność lerkanidypiny, biotransformacja, chlorowodorek lerkanidypiny, dializoterapia, dystrybucja lerkanidypiny, efekt pierwszego przejścia, enancjomer lerkanidypiny, izoenzym CYP3A4, kinetyka nieliniowa, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, mikrosom wątrobowy, niewydolność nerek, okres półtrwania, pole pod krzywą AUC, stężenie w osoczu, substrat CYP2D6, substrat CYP3A4, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lapress 20 mg

Lerkanidypina, podawana doustnie w dawkach 10-20 mg, charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, jednak jej biodostępność jest niska (~10% po posiłku, ~3,3% na czczo) z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 1,5-3 godzinach (3,3 ng/ml ± 2,09 dla 10 mg i 7,66 ng/ml ± 5,9 dla 20 mg). Biodostępność wzrasta czterokrotnie po posiłku bogatotłuszczowym, co uzasadnia zalecenie przyjmowania leku przed posiłkami. Lek wykazuje nieliniową kinetykę, z nieproporcjonalnym wzrostem Cmax i AUC przy zwiększaniu dawki (stosunki Cmax 1:3:8 i AUC 1:4:18 dla dawek 10, 20 i 40 mg), co wskazuje na wysycenie metabolizmu pierwszego przejścia, głównie przez CYP3A4. Lerkanidypina wykazuje silne (>98%) wiązanie z białkami osocza, co ma kliniczne znaczenie u pacjentów z hipoproteinemią, a jej okres półtrwania wynosi 8-10 godzin, jednak działanie terapeutyczne utrzymuje się do 24 godzin, umożliwiając dawkowanie raz na dobę.
biodostępność leku, biodostępność lerkanidypiny, biotransformacja leku, cytochrom P450, dializoterapia, dystrybucja leku, enancjomer, farmakokinetyka, hipoproteinemia, interakcja lekowa, izoenzym CYP3A4, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm przez CYP3A4, nieliniowa kinetyka, niewydolność wątroby, niezwiązana frakcja leku, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Coripren 20 mg + 20 mg

Produkt leczniczy Coripren, zawierający enalapryl (inhibitor ACE) oraz lerkanidypinę (bloker kanału wapniowego), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne istotne w praktyce klinicznej. Induktory CYP3A4, takie jak fenytoina, karbamazepina i ryfampicyna, znacząco obniżają stężenie lerkanidypiny w surowicy, co może skutkować zmniejszoną skutecznością terapeutyczną. Z kolei inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna, klarytromycyna) zwiększają biodostępność lerkanidypiny, potencjalnie prowadząc do nadmiernego spadku ciśnienia tętniczego i nasilenia działań niepożądanych. Dodatkowo, jednoczesne stosowanie leków hipotensyjnych może wywołać addytywne działanie obniżające ciśnienie, co wymaga ostrożności i monitorowania pacjenta.
amiloryd, beta-adrenolityk, biodostępność lerkanidypiny, bloker kanału wapniowego, choroba układu sercowo-naczyniowego, ciśnienie krwi, czynność nerek, diuretyk, doustny lek hipoglikemizujący, działanie hipoglikemizujące, działanie hipotensyjne, efekt pierwszej dawki, enalapryl, erytromycyna, fenytoina, hiperkaliemia, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, insulina, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek hipotensyjny, lek oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdrgawkowy, lerkanidypina, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, spironolakton, stężenie litu w surowicy, suplement potasu, triamteren
Leksykon leków
Interakcje leku – Lercan 10 mg

Lek lerkanidypina, metabolizowany przez enzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna), które powodują 15-krotny wzrost AUC i 8-krotny wzrost Cmax lerkanidypiny, a także z cyklosporyną, co skutkuje 3-krotnym wzrostem stężenia lerkanidypiny i 21% wzrostem AUC cyklosporyny. Spożycie grejpfrutów lub soku grejpfrutowego również jest przeciwwskazane ze względu na zwiększenie biodostępności i nasilenie działania hipotensyjnego. Induktory CYP3A4 (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina, ryfampicyna) mogą osłabiać efekt przeciwnadciśnieniowy lerkanidypiny, co wymaga częstszej kontroli ciśnienia tętniczego. Alkohol nasila działanie rozszerzające naczynia, zwiększając ryzyko nadmiernego spadku ciśnienia tętniczego.
alfa-adrenolityk, amiodaron, astemizol, beta-adrenolityk, beta-hydroksykwas, beta-metylodigoksyna, biodostępność lerkanidypiny, chinidyna, cyklosporyna, cymetydyna, CYP3A4, digoksyna, działanie hipotensyjne, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kortykosteroid, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnadciśnieniowy, Lercan, lerkanidypina, metoprolol, midazolam, neuroleptyk, rozszerzenie naczyń, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, sotalol, substrat CYP3A4, symwastatyna, terfenadyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, troleandomycyna
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Kapizen 10 mg

Lerkanidypina, substancja czynna leku Kapizen (tabletki powlekane 10 mg i 20 mg), jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na lek lub jego składniki, w tym laktozę jednowodną (60 mg w tabletce 10 mg, 30 mg w 20 mg). Leku nie należy stosować u chorych z kardiologicznymi schorzeniami, takimi jak zwężenie drogi odpływu z lewej komory, nieleczona zastoinowa niewydolność serca, niestabilna dławica piersiowa oraz w okresie do 1 miesiąca po zawale mięśnia sercowego, ze względu na ryzyko pogorszenia hemodynamiki, nasilenia niedokrwienia i zaburzeń gojenia. Ponadto, Kapizen jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz nerek (GFR <30 ml/min), co wiąże się z ryzykiem kumulacji leku i toksyczności.
biodostępność lerkanidypiny, chlorowodorek lerkanidypiny, cyklosporyna, dysfunkcja narządów, działanie inotropowe ujemne, GFR, hemodializa, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z grejpfrutem, laktoza jednowodna, metabolizm lerkanidypiny, nadwrażliwość na lerkanidypinę, niedobór laktazy, niedociśnienie, niestabilna dławica piersiowa, nietolerancja galaktozy, reakcja alergiczna, remodeling pozawałowy, tabletka powlekana, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zwężenie drogi odpływu z lewej komory
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lecalpin 10 mg

Lek Lecalpin, zawierający lerkanidypiny chlorowodorek, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę (30 mg w tabletce 10 mg i 60 mg w tabletce 20 mg). Bezwzględne przeciwwskazania obejmują zwężenie drogi odpływu z lewej komory serca, nieleczoną zastoinową niewydolność serca, niestabilną dusznicę bolesną oraz pierwszy miesiąc po zawale serca ze względu na ryzyko pogorszenia hemodynamiki, nasilenia niedokrwienia oraz zaburzenia procesu gojenia mięśnia sercowego. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz nerek (GFR < 30 ml/min), w tym dializowanych, ze względu na ryzyko kumulacji leku i nieprzewidywalnych stężeń w osoczu, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych.
biodostępność lerkanidypiny, cyklosporyna, dializoterapia, dysfunkcja serca, działanie wazodylatacyjne, furanokumaryna, inhibitor CYP3A4, laktoza jednowodna, lerkanidypina, nadwrażliwość na lerkanidypinę, nefrotoksyczność, niedokrwienie mięśnia sercowego, niestabilna dusznica bolesna, nietolerancja laktozy, niewydolność krążenia, remodeling mięśnia sercowego, spadek ciśnienia tętniczego, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia hemodynamiczne, zastoinowa niewydolność serca, zawał serca, zwężenie drogi odpływu lewej komory
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Karnidin 10 mg

Lerkanidypina chlorowodorek stosowana jest w leczeniu nadciśnienia tętniczego w dawce początkowej 10 mg doustnie raz na dobę, przyjmowanej co najmniej 15 minut przed posiłkiem. Dawka może być stopniowo zwiększana do 20 mg w zależności od odpowiedzi pacjenta, przy czym maksymalny efekt hipotensyjny obserwuje się po około 2 tygodniach terapii. W przypadku niewystarczającej kontroli ciśnienia tętniczego podczas monoterapii, zaleca się dodanie leków takich jak beta-adrenolityki (np. atenolol), diuretyki (np. hydrochlorotiazyd) lub inhibitory ACE (np. kaptopryl, enalapryl), dostosowując schemat leczenia indywidualnie. Dawki powyżej 20 mg nie zwiększają skuteczności, a mogą nasilać działania niepożądane, gdyż krzywa dawka-odpowiedź osiąga plateau w zakresie 20-30 mg.
beta-adrenolityk, biodostępność lerkanidypiny, choroba wieńcowa, ciśnienie tętnicze, dializoterapia, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, efekt hipotensyjny, efekt przeciwnadciśnieniowy, enalapryl, GFR, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, kaptopryl, lek moczopędny, lerkanidypina chlorowodorek, metabolizm lerkanidypiny, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, schorzenie sercowo-naczyniowe, tabletka powlekana, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lernidum 20 mg

Lerkanidypina chlorowodorek, substancja czynna preparatu Lernidum (dawki 10 mg i 20 mg), charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 1,5-3 godzinach (3,30 ng/ml ± 2,09 SD dla 10 mg oraz 7,66 ng/ml ± 5,90 SD dla 20 mg). Lek wykazuje nieliniową farmakokinetykę, z dysproporcjonalnym wzrostem Cmax i pola powierzchni pod krzywą (AUC) wraz ze wzrostem dawki, co wskazuje na wysycenie metabolizmu pierwszego przejścia. Biodostępność wynosi około 10% po posiłku, ale spada do około 3% na czczo, a po posiłku bogatym w tłuszcz może wzrosnąć nawet 4-krotnie, co uzasadnia zalecenie przyjmowania leku przed posiłkami. Lerkanidypina wiąże się silnie z białkami osocza (>98%) i jest metabolizowana głównie przez CYP3A4 do nieaktywnych metabolitów, z eliminacją około 50% dawki w moczu. Okres półtrwania wynosi 8-10 godzin, jednak działanie terapeutyczne utrzymuje się przez 24 godziny dzięki silnemu wiązaniu z lipidami błony komórkowej, a kumulacja przy wielokrotnym podawaniu nie występuje.
AUC, białko osocza, biodostępność, biodostępność lerkanidypiny, dializoterapia, efekt pierwszego przejścia, enancjomer, enzym CYP3A4, enzymy cytochromu P450, farmakokinetyka nieliniowa, interkonwersja enancjomerów, kumulacja leku, lerkanidypina chlorowodorek, metabolizm leku, mikrosomy wątrobowe, niewydolność nerek, okres półtrwania, stężenie w osoczu, substancja czynna, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lercanidipine Medreg 20 mg

Lercanidipine Medreg, zawierający lerkanidypinę chlorowodorek w dawkach 10 mg (9,4 mg lerkanidypiny) oraz 20 mg (18,8 mg lerkanidypiny), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze. Leku nie należy stosować w stanach takich jak zwężenie drogi odpływu z lewej komory, nieleczona zastoinowa niewydolność serca, niestabilna dławica piersiowa oraz u pacjentów po przebytym zawale mięśnia sercowego w ciągu ostatniego miesiąca. Ponadto, przeciwwskazaniem są ciężkie zaburzenia czynności wątroby oraz nerek (GFR < 30 ml/min), w tym pacjenci dializowani. Tabletki dostępne są w formie powlekanej, o średnicy odpowiednio 6,5 ± 0,2 mm (10 mg) i 8,5 ± 0,2 mm (20 mg), z linią podziału służącą wyłącznie ułatwieniu połykania, nie do dzielenia dawki.
biodostępność lerkanidypiny, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dializoterapia, GFR poniżej 30 ml/min, inhibitor CYP3A4, inhibitor izoenzymu CYP3A4, interakcja farmakokinetyczna, lerkanidypiny chlorowodorek, nadwrażliwość na lerkanidypinę, niedokrwienie mięśnia sercowego, niestabilna dławica piersiowa, reakcja anafilaktyczna, rozszerzenie naczyń, tabletka powlekana, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zwężenie drogi odpływu z lewej komory serca
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lecalpin 10 mg

Lek Lecalpin zawierający lerkanidypinę charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym w dawkach 10-20 mg, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) odpowiednio 3,3 ng/ml ± 2,09 dla 10 mg i 7,66 ng/ml ± 5,9 dla 20 mg, osiąganym w czasie Tmax 1,5-3 godziny. Substancja występuje jako dwa enancjomery o podobnym profilu farmakokinetycznym, z nieznacznym przewagą S-enancjomeru w AUC i Cmax (około 1,2-krotnie wyższe). Biodostępność leku jest niska (około 10% po posiłku, 3,3% na czczo) z powodu intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia, a obecność tłustego posiłku zwiększa ją czterokrotnie, co klinicznie uzasadnia zalecenie podawania leku przed posiłkiem. Lerkanidypina wiąże się silnie z białkami osocza (>98%), co ma znaczenie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby, gdzie może dojść do wzrostu frakcji wolnej leku. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, a lek nie wykazuje istotnej interakcji z CYP3A4 i CYP2D6 w dawkach terapeutycznych. Okres półtrwania wynosi 8-10 godzin, jednak efekt terapeutyczny utrzymuje się do 24 godzin dzięki silnemu wiązaniu z lipidami błon komórkowych, bez kumulacji przy stosowaniu wielokrotnym.
AUC, biodostępność lerkanidypiny, biotransformacja, Cmax, cytochrom P450, dializoterapia, dystrybucja leku, enancjomer, farmakokinetyka nieliniowa, interkonwersja enancjomerów, izoenzym CYP3A4, lerkanidypiny chlorowodorek, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, mikrosomy wątroby, nadciśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne w osoczu, T1/2, Tmax, wchłanianie całkowite, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kapizen 10 mg

Lerkanidypina, substancja czynna leku KAPIZEN, wykazuje całkowite wchłanianie po podaniu doustnym, z maksymalnymi stężeniami w osoczu wynoszącymi 3,3 ng/ml ± 2,09 dla dawki 10 mg oraz 7,66 ng/ml ± 5,9 dla dawki 20 mg, osiąganymi w 1,5-3 godziny. Biodostępność jest niska (~10% po posiłku, ~3,3% na czczo) z istotnym wpływem posiłków bogatotłuszczowych, które zwiększają ją czterokrotnie, co uzasadnia zalecenie przyjmowania leku przed posiłkiem. Lek występuje w formie dwóch enancjomerów o podobnej farmakokinetyce, z nieco wyższymi wartościami Cmax i AUC dla S-enancjomeru (ok. 1,2-krotnie większe). Lerkanidypina wiąże się silnie z białkami osocza (>98%) i lipidami błon komórkowych, co wydłuża jej działanie terapeutyczne do 24 godzin mimo okresu półtrwania 8-10 godzin. Metabolizm wątrobowy, głównie przez CYP3A4, prowadzi do powstania nieaktywnych metabolitów, a eliminacja odbywa się głównie przez biotransformację, bez kumulacji przy stosowaniu wielokrotnym.
AUC, biodostępność, biodostępność lerkanidypiny, biotransformacja, cytochrom P450, dializoterapia, dystrybucja do tkanek, enancjomer, farmakokinetyka nieliniowa, hipoproteinemia, izoenzym CYP3A4, izoenzymy CYP, KAPIZEN, lerkanidypina, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, metoprolol, midazolam, mikrosomy wątroby, niewydolność wątroby, okres półtrwania, S-enancjomer, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lercan 10 mg

Lerkanidypina, antagonista kanału wapniowego, charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym w dawkach terapeutycznych 10-20 mg, z osiąganiem maksymalnego stężenia (Cmax) odpowiednio 3,30 ng/ml ± 2,09 SD dla 10 mg i 7,66 ng/ml ± 5,90 SD dla 20 mg po 1,5-3 godzinach. Oba enancjomery wykazują podobny czas osiągnięcia Cmax, jednak (S)-enancjomer cechuje się 1,2-krotnie wyższym Cmax i AUC. Biodostępność leku jest niska (~10% po posiłku, trzykrotnie mniejsza na czczo) i silnie zależna od spożycia pokarmu, zwłaszcza tłustego, który może zwiększyć biodostępność nawet czterokrotnie. Lek wiąże się w ponad 98% z białkami osocza, co ma znaczenie kliniczne u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby, gdzie może dojść do zwiększenia frakcji wolnej substancji czynnej. Metabolizm lerkanidypiny odbywa się głównie przez CYP3A4, z niemal całkowitą biotransformacją do nieaktywnych metabolitów, które są wydalane głównie przez nerki (ponad 50% dawki). Pomimo in vitro wykazywanego hamowania CYP3A4 i CYP2D6 w bardzo wysokich stężeniach, w dawkach terapeutycznych nie obserwuje się klinicznie istotnych interakcji z lekami metabolizowanymi przez te enzymy.
antagonista wapnia, AUC, biodostępność leku, biodostępność lerkanidypiny, biotransformacja leku, bloker kanału wapniowego, CYP3A4, cytochrom P450, czynność nerek, czynność wątroby, dializoterapia, dysfagia, efekt pierwszego przejścia, enancjomer, frakcja wolna leku, interakcja międzylekowa, kinetyka nieliniowa, lerkanidypina, mikrosomy wątrobowe, nadciśnienie tętnicze, nieaktywny metabolit, okres półtrwania, stężenie osoczowe, stężenie we krwi, T1/2, wiązanie z białkami osocza