4-hydroksy-bupiwakaina
4-hydroksy-bupiwakaina to główny metabolit bupiwakainy, długo działającego leku znieczulającego miejscowo z grupy amidów, szeroko stosowanego w anestezjologii. Powstaje w wyniku hydroksylacji bupiwakainy w pozycji 4 pierścienia aromatycznego, co jest wynikiem metabolizmu wątrobowego za pośrednictwem enzymów cytochromu P450.
Metabolit ten posiada mniejszą aktywność farmakologiczną niż związek macierzysty, jednak zachowuje pewne właściwości znieczulające. W porównaniu do bupiwakainy, 4-hydroksy-bupiwakaina charakteryzuje się większą hydrofilnością, co wpływa na jej dystrybucję w organizmie i eliminację. Wykazuje także mniejsze powinowactwo do kanałów sodowych, co przekłada się na niższą kardiotoksyczność.
Monitorowanie stężenia 4-hydroksy-bupiwakainy może mieć znaczenie w diagnostyce zatruć bupiwakainą oraz w badaniach farmakokinetycznych. Znajomość metabolizmu bupiwakainy, w tym powstawania 4-hydroksy-bupiwakainy, jest istotna przy ocenie ryzyka działań niepożądanych, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, gdzie metabolizm leku może być upośledzony.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Farmakokinetyka bupiwakainy charakteryzuje się zmiennym wchłanianiem zależnym od drogi podania, dawki oraz unaczynienia tkanki, co wpływa na stężenia osoczowe leku. Najwyższe stężenia (do 4 mg/L po 400 mg) obserwuje się przy blokadzie nerwów międzyżebrowych, natomiast najniższe po podaniu podskórnym w okolicy brzucha. U dzieci po zewnątrzoponowej blokadzie krzyżowej stężenia osiągają 1-1,5 mg/L po dawce 3 mg/kg. Wchłanianie z przestrzeni zewnątrzoponowej przebiega dwufazowo: faza szybka z okresem półtrwania około 7 minut oraz faza powolna z okresem półtrwania około 6 godzin, co wpływa na wydłużony pozorny okres półtrwania leku w tej formie podania. Objętość dystrybucji wynosi 73 L, a wiązanie z białkami osocza jest wysokie (96%), głównie z kwaśną alfa-1-glikoproteiną, co ma znaczenie w stanach patologicznych, np. po operacjach, gdzie wzrost stężenia tego białka podnosi całkowite stężenie bupiwakainy w osoczu, nie zmieniając jednak poziomu frakcji wolnej, farmakologicznie aktywnej.
4-hydroksy-bupiwakaina, bariera łożyskowa, blokada krzyżowa, blokada nerwów międzyżebrowych, bupiwakaina, cytochrom P4503A4, ekstrakcja wątrobowa, farmakokinetyka bupiwakainy, hydroksylacja, klirens, kwaśna alfa-1-glikoproteina, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, perfuzja wątrobowa, przestrzeń zewnątrzoponowa, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Produkt leczniczy Marcaine-Adrenaline 0,5% zawiera chlorowodorek bupiwakainy (5 mg/ml) oraz winian adrenaliny (5 µg/ml), co wpływa na farmakokinetykę bupiwakainy. Bupiwakaina charakteryzuje się pKa 8,2 oraz wysokim współczynnikiem podziału olej-woda (346), co determinuje jej rozpuszczalność i dystrybucję w tkankach. Obecność adrenaliny zmniejsza maksymalne stężenie bupiwakainy w osoczu, szczególnie przy znieczuleniu splotu ramiennego (do 50%) oraz zewnątrzoponowym (5-25%). Absorpcja bupiwakainy z przestrzeni zewnątrzoponowej jest całkowita i dwufazowa, z okresami półtrwania 7 minut i 6 godzin. Parametry dystrybucji obejmują klirens 0,58 l/min, objętość dystrybucji 73 l oraz okres półtrwania eliminacji 2,7 godziny. Bupiwakaina wiąże się w 96% z białkami osocza, głównie kwaśną alfa-1-glikoproteiną, co wpływa na dostępność farmakologiczną leku.
4-hydroksy-bupiwakaina, aromatyczne uwodornienie, bariera łożyskowa, chlorowodorek bupiwakainy, CYP3A4, cytochrom P450, ekstrakcja wątrobowa, farmakokinetyka, farmakokinetyka bupiwakainy, kwaśna alfa-1-glikoproteina, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, pipecoloxylidide, unaczynienie, winian adrenaliny, współczynnik podziału olej/woda, znieczulenie splotu ramiennego, znieczulenie zewnątrzoponowe -
Leksykon leków
Bupiwakaina, stosowana w postaci roztworu do wstrzykiwań 5 mg/ml (Bupivacaine Spinal Grindeks), wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne po podaniu do przestrzeni podpajęczynówkowej. Charakteryzuje się wysoką lipofilnością oraz znacznym, 96% stopniem wiązania z białkami osocza, co wpływa na jej dystrybucję i farmakodynamiczne działanie. Po podaniu podpajęczynówkowym obserwuje się dwufazowy profil wchłaniania z okresem półtrwania fazy szybkiej 50 minut oraz fazy wolnej 408 minut, co wydłuża okres eliminacji w porównaniu do podania dożylnego (2,7 godz.). Maksymalne stężenie w osoczu po dawce 20 mg wynosi około 0,1 mg/ml, a po dawce 100 mg około 0,4 mg/ml. Całkowity osoczowy klirens po podaniu dożylnym wynosi 0,58 l/min, a objętość dystrybucji w stanie równowagi to 73 l. Bupiwakaina łatwo przenika przez barierę łożyskową, osiągając równowagę w odniesieniu do niezwiązanej substancji czynnej, a jej stężenie w mleku matki jest na tyle niskie, że nie stanowi zagrożenia dla niemowląt karmionych piersią.
4-hydroksy-bupiwakaina, aromatyczne uwodornienie, bariera łożyskowa, białka osocza, bupiwakaina, cytochrom P450, enzym wątrobowy, farmakokinetyka, klirens osoczowy, metabolit bupiwakainy, metabolizm wątrobowy, mleko matki, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, perfuzja wątrobowa, pipekolilksylidyna, przestrzeń podpajęczynówkowa, roztwór do wstrzykiwań, stężenie w osoczu, właściwości fizykochemiczne, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie regionalne -
Leksykon leków
Bupiwakaina, substancja czynna Bupivacaini Noridem, wykazuje złożony profil farmakokinetyczny zależny od drogi podania, dawki, unaczynienia miejsca wstrzyknięcia oraz wieku pacjenta. Maksymalne stężenia osoczowe osiągane są podczas blokady nerwów międzyżebrowych (około 4 mg/L po dawce 400 mg), natomiast najniższe po podaniu podskórnym w okolicy brzucha. U dzieci, zwłaszcza po zewnątrzoponowej blokadzie krzyżowej, obserwuje się szybkie wchłanianie i stężenia 1–1,5 mg/L po dawce 3 mg/kg. Wchłanianie z przestrzeni zewnątrzoponowej przebiega dwufazowo z okresami półtrwania 7 minut (faza szybka) i 6 godzin (faza powolna), co wpływa na wydłużony pozorny okres półtrwania w porównaniu do podania dożylnego. Objętość dystrybucji wynosi 73 L, a bupiwakaina wiąże się z białkami osocza w 96%, głównie z kwaśną alfa-1-glikoproteiną, co ma kliniczne znaczenie w okresie pooperacyjnym i u kobiet ciężarnych, gdzie stężenie całkowite może wzrastać, podczas gdy frakcja wolna pozostaje stabilna.
4-hydroksy-bupiwakaina, blokada nerwów międzyżebrowych, Bupivacaini Noridem, bupiwakaina, całkowity klirens, cytochrom P4503A4, dwufazowe wchłanianie, dystrybucja, eliminacja bupiwakainy, farmakokinetyka, klirens bupiwakainy, kwaśna alfa-1-glikoproteina, metabolizm, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania w fazie eliminacji, pipecoloxylidide, przenikanie przez łożysko, przestrzeń zewnątrzoponowa, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, wstrzyknięcie podskórne
