pełnoobjawowa niewydolność wątroby
Pełnoobjawowa niewydolność wątroby to ciężki stan kliniczny, w którym dochodzi do zaburzenia wszystkich podstawowych funkcji tego narządu, co prowadzi do wystąpienia charakterystycznych objawów i powikłań. Jest to końcowe stadium uszkodzenia wątroby, które może rozwinąć się w przebiegu różnych chorób wątroby, takich jak wirusowe zapalenie wątroby, choroba alkoholowa wątroby, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, zatrucia lekami i toksynami.
Klinicznie pełnoobjawowa niewydolność wątroby charakteryzuje się występowaniem takich objawów jak żółtaczka, wodobrzusze, encefalopatia wątrobowa, zaburzenia krzepnięcia krwi, hipoalbuminemia oraz nadciśnienie wrotne z towarzyszącymi żylakami przełyku. Obserwuje się również zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, hipoglikemię, a także upośledzenie funkcji nerek (zespół wątrobowo-nerkowy).
Diagnostyka pełnoobjawowej niewydolności wątroby opiera się na badaniach laboratoryjnych (podwyższone wartości bilirubiny, enzymów wątrobowych, wydłużony czas protrombinowy, obniżone stężenie albumin), badaniach obrazowych (USG, CT, MRI, elastografia) oraz w wybranych przypadkach na biopsji wątroby. Do oceny zaawansowania niewydolności wątroby stosuje się skale prognostyczne, takie jak skala Child-Pugh czy MELD.
Leczenie pełnoobjawowej niewydolności wątroby obejmuje postępowanie objawowe (leczenie wodobrzusza, encefalopatii, zaburzeń krzepnięcia), leczenie przyczynowe (jeśli możliwe) oraz w przypadkach nieodwracalnego uszkodzenia wątroby – kwalifikację do przeszczepienia narządu. Przeszczepienie wątroby pozostaje jedyną skuteczną metodą leczenia schyłkowej niewydolności wątroby i umożliwia przeżycie pacjentom z tym ciężkim schorzeniem.