Właściwości farmakokinetyczne
Okteva 20 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Okteva

Właściwości farmakokinetyczne oktreotydu w postaci zawiesiny do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu (Okteva) obejmują szereg złożonych procesów biologicznych, które determinują jego skuteczność terapeutyczną. Poniżej przedstawiono szczegółową analizę parametrów farmakokinetycznych leku na podstawie danych klinicznych.¹

Charakterystyka wchłaniania oktreotydu

Po domięśniowym podaniu oktreotydu o przedłużonym uwalnianiu obserwuje się charakterystyczny dwufazowy profil uwalniania substancji czynnej. W pierwszej fazie, stężenie oktreotydu w surowicy osiąga przemijające maksimum w ciągu pierwszej godziny po podaniu, po czym w ciągu 24 godzin następuje jego szybki spadek do niskich, często nieoznaczalnych wartości.²

Po tym początkowym szczycie, stężenie oktreotydu pozostaje na poziomie subterapeutycznym u większości pacjentów przez około 7 dni. Następnie obserwuje się ponowny wzrost stężenia oktreotydu, które osiąga stan równowagi około 14. dnia i utrzymuje się na względnie stałym poziomie przez kolejne 3-4 tygodnie.³

Warto podkreślić, że stężenie maksymalne występujące pierwszego dnia jest znacząco niższe niż stężenie w stanie równowagi, a ilość substancji czynnej uwalnianej w ciągu pierwszej doby nie przekracza 0,5% całkowitej dawki. Po około 42 dniach stężenie oktreotydu zaczyna powoli spadać, co zbiega się z końcową fazą rozpadu matrycy polimerowej postaci leku.⁴

Stężenia oktreotydu w stanie równowagi

Badania farmakokinetyczne wykazały zależność między stosowaną dawką a osiąganym stężeniem oktreotydu w surowicy. U pacjentów z akromegalią, średnie stężenia oktreotydu w stanie równowagi po pojedynczym wstrzyknięciu leku Okteva wynoszą:⁵

Po wielokrotnym podawaniu leku co 4 tygodnie (3 iniekcje), stężenia oktreotydu w stanie równowagi są około 1,6-1,8 razy wyższe i osiągają wartości 1 557 ng/l i 2 384 ng/l dla dawek odpowiednio 20 mg i 30 mg.⁶

U pacjentów z rakowiakiem, wielokrotne wstrzyknięcia oktreotydu o przedłużonym uwalnianiu co 4 tygodnie również prowadzą do zwiększenia stężeń proporcjonalnie do dawki. Średnie wartości (oraz mediany) stężeń w stanie równowagi wynoszą:⁷

Długoterminowe badania farmakokinetyczne obejmujące 28 comiesięcznych wstrzyknięć oktreotydu o przedłużonym uwalnianiu nie wykazały zjawiska niepożądanej kumulacji substancji czynnej, poza oczekiwanym efektem związanym z charakterystyką powolnego uwalniania leku.⁸

Dystrybucja i metabolizm oktreotydu

Profil farmakokinetyczny oktreotydu po wstrzyknięciu w postaci o przedłużonym uwalnianiu jest ściśle powiązany z procesem uwalniania substancji czynnej z matrycy polimerowej oraz jej stopniową biodegradacją. Po uwolnieniu do krwiobiegu, dystrybucja oktreotydu przebiega zgodnie z parametrami farmakokinetycznymi obserwowanymi przy podaniu podskórnym.⁹

Kluczowe parametry farmakokinetyczne oktreotydu to:¹⁰

• Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym: 0,27 l/kg
• Całkowity klirens: 160 ml/min
• Wiązanie z białkami osocza: do 65%

Warto zaznaczyć, że oktreotyd praktycznie nie wiąże się z komórkami krwi, co ma istotne znaczenie dla jego dystrybucji i działania farmakologicznego.¹¹

Farmakokinetyka w populacji pediatrycznej

Dostępne są ograniczone dane farmakokinetyczne dotyczące stosowania oktreotydu o przedłużonym uwalnianiu u dzieci i młodzieży. Badania przeprowadzone w grupie pacjentów pediatrycznych w wieku 7-17 lat z otyłością podwzgórzową, którym podawano lek w dawce 40 mg raz na miesiąc, wykazały specyficzną charakterystykę farmakokinetyczną w tej populacji.¹²

U pacjentów pediatrycznych zaobserwowano następujące parametry:¹³

• Średnie najmniejsze stężenie oktreotydu po pierwszym wstrzyknięciu: 1395 ng/l
• Średnie najmniejsze stężenie w stanie stacjonarnym: 2973 ng/l
• Duża zmienność międzyosobnicza w zakresie stężeń

Analiza czynników wpływających na farmakokinetykę oktreotydu u dzieci i młodzieży wykazała, że najmniejsze stężenia leku w stanie stacjonarnym nie korelują z wiekiem pacjenta ani wskaźnikiem BMI. Zaobserwowano natomiast umiarkowaną korelację z masą ciała (w zakresie 52,3-133 kg) oraz istotne różnice zależne od płci – stężenia były średnio o 17% wyższe u dziewcząt w porównaniu z chłopcami.¹⁴