Właściwości farmakokinetyczne
Sandostatin LAR 30 mg

Właściwości farmakokinetyczne oktreotydu w preparacie Sandostatin LAR

Sandostatin LAR, zawierający substancję czynną oktreotyd w postaci oktreotydu octanu, wykazuje złożoną i charakterystyczną farmakokinetykę związaną ze specyficzną formułą preparatu o przedłużonym uwalnianiu. Właściwości farmakokinetyczne tego leku determinują jego schemat dawkowania oraz utrzymywanie się efektu terapeutycznego.¹

Profil stężeń po pojedynczym podaniu

Po jednorazowym wstrzyknięciu domięśniowym preparatu Sandostatin LAR obserwuje się charakterystyczny, dwufazowy profil stężeń oktreotydu w surowicy krwi. Bezpośrednio po podaniu stężenie oktreotydu osiąga przejściowe maksimum w ciągu pierwszej godziny, po czym w ciągu 24 godzin następuje jego stopniowe zmniejszenie do wartości nieoznaczalnych. Ten początkowy szczyt stężenia reprezentuje jedynie niewielką część całkowitej uwalnianej dawki (poniżej 0,5%).²

W fazie drugiej, po okresie około 7 dni, w którym stężenia pozostają na poziomie subterapeutycznym, następuje ponowne zwiększenie stężenia oktreotydu, osiągające stan równowagi około 14 dnia. Stężenie utrzymuje się na względnie stałym poziomie przez kolejne 3-4 tygodnie. Po około 42 dniach stężenie oktreotydu zaczyna się powoli zmniejszać, co zbiega się z końcową fazą rozpadu matrycy polimerowej preparatu.³

Zależność stężeń od dawki

U pacjentów z akromegalią stężenia oktreotydu w stanie równowagi po pojedynczym podaniu preparatu Sandostatin LAR wzrastają proporcjonalnie do zastosowanej dawki. Po pojedynczym wstrzyknięciu dawek 10 mg, 20 mg i 30 mg stężenia w stanie równowagi wynoszą odpowiednio 358 ng/l, 926 ng/l i 1710 ng/l.⁴

Podczas stosowania wielokrotnego (po 3 iniekcjach podawanych co 4 tygodnie) stężenia w stanie równowagi są około 1,6-1,8 razy większe w porównaniu z podaniem pojedynczym i wynoszą 1557 ng/l i 2384 ng/l po wielokrotnym podaniu dawek odpowiednio 20 mg i 30 mg.⁵

Farmakokinetyka u pacjentów z rakowiakiem

U pacjentów z rakowiakiem średnie wartości (oraz mediana) stężeń oktreotydu w surowicy w stanie równowagi, po wielokrotnym wstrzyknięciu preparatu Sandostatin LAR również wykazują zależność liniową od dawki. Stężenia po dawkach 10 mg, 20 mg i 30 mg podawanych co 4 tygodnie wynoszą odpowiednio 1231 (894) ng/l, 2620 (2270) ng/l i 3928 (3010) ng/l.⁶

Kumulacja leku

Podczas długotrwałego stosowania preparatu Sandostatin LAR (28 comiesięcznych wstrzyknięć) nie zaobserwowano zjawiska nadmiernego nagromadzenia się oktreotydu w organizmie. Jedyny obserwowany wzrost stężeń wynika z przewidywalnego, powolnego uwalniania leku z matrycy polimerowej.⁷

Podstawowe parametry farmakokinetyczne

Profil farmakokinetyczny oktreotydu po wstrzyknięciu preparatu Sandostatin LAR jest bezpośrednio związany z uwalnianiem substancji czynnej z matrycy polimerowej i jej biodegradacją. Po uwolnieniu do krwiobiegu dystrybucja oktreotydu zachodzi zgodnie z jego charakterystyką farmakokinetyczną opisaną dla postaci podskórnej:⁸

• Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym: 0,27 l/kg
• Całkowity klirens: 160 ml/min
• Wiązanie z białkami osocza: do 65% oktreotydu
• Praktycznie brak wiązania z komórkami krwi

Powyższe parametry wskazują na umiarkowaną objętość dystrybucji oraz stosunkowo szybki klirens z organizmu po uwolnieniu leku z matrycy.⁹

Farmakokinetyka w populacji pediatrycznej

Badania farmakokinetyczne przeprowadzone w ograniczonej grupie dzieci i młodzieży w wieku 7-17 lat cierpiących na otyłość podwzgórzową, którym podawano preparat Sandostatin LAR w dawce 40 mg raz na miesiąc, dostarczyły następujących danych:¹⁰

• Średnie najmniejsze stężenie oktreotydu w osoczu po pierwszym wstrzyknięciu: 1395 ng/l
• Średnie najmniejsze stężenie w stanie stacjonarnym: 2973 ng/l
• Obserwowano dużą zmienność międzyosobniczą w zakresie stężeń

W populacji pediatrycznej zaobserwowano interesujące korelacje stężeń oktreotydu z parametrami fizjologicznymi:¹¹

• Brak korelacji najmniejszych stężeń w stanie stacjonarnym z wiekiem i wartością BMI
• Umiarkowana korelacja z masą ciała (zakres 52,3-133 kg)
• Znamienne różnice zależne od płci – stężenia były o około 17% większe u dziewcząt w porównaniu z chłopcami