nietolerancja inhibitorów ACE
Nietolerancja inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE) to zespół objawów niepożądanych, które występują u niektórych pacjentów przyjmujących tę grupę leków. Inhibitory ACE są powszechnie stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz w celu ochrony nerek u osób z cukrzycą i przewlekłą chorobą nerek.
Najczęstszym objawem nietolerancji inhibitorów ACE jest suchy, uporczywy kaszel, występujący u 5-35% pacjentów. Jest on spowodowany zwiększonym stężeniem bradykininy w drogach oddechowych i nie zależy od dawki leku. Kaszel zazwyczaj ustępuje w ciągu kilku dni do kilku tygodni po odstawieniu leku.
Innym poważnym objawem nietolerancji jest obrzęk naczynioruchowy (angioedema), który może dotyczyć twarzy, warg, języka, krtani i kończyn. Występuje u około 0,1-0,7% pacjentów i stanowi potencjalnie zagrażające życiu powikłanie. Ryzyko tego powikłania jest wyższe u osób rasy czarnej oraz pacjentów z wywiadem obrzęku naczynioruchowego.
W przypadku wystąpienia nietolerancji inhibitorów ACE, alternatywą terapeutyczną są zazwyczaj antagoniści receptora angiotensyny II (sartany), które rzadziej wywołują kaszel. Jednak u pacjentów z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie należy zachować ostrożność również przy stosowaniu sartanów ze względu na możliwość reakcji krzyżowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bisoratio 10 10 mg
Dawkowanie bisoprololu (Bisoratio 10) wymaga indywidualnego dostosowania w zależności od wskazań klinicznych, skuteczności terapeutycznej oraz częstości tętna pacjenta. W leczeniu nadciśnienia tętniczego i przewlekłej stabilnej dławicy piersiowej dawka początkowa wynosi 5 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do dawki podtrzymującej 10 mg/dobę, a maksymalna dawka dobowa to 20 mg. W terapii przewlekłej stabilnej niewydolności serca (umiarkowanej do ciężkiej) leczenie rozpoczyna się od 1,25 mg/dobę, z tygodniowym stopniowym zwiększaniem dawki do 10 mg/dobę, przy ścisłym monitorowaniu parametrów hemodynamicznych i objawów klinicznych. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny < 20 ml/min) oraz ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby maksymalna dawka dobowa wynosi 10 mg, a u osób w podeszłym wieku zaleca się rozpoczęcie terapii od najmniejszej dawki z uważnym monitorowaniem. Nie zaleca się stosowania bisoprololu u dzieci ze względu na brak danych klinicznych.
bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia objawowa, ciśnienie tętnicze, częstość tętna, dawka podtrzymująca, dializa, glikozyd nasercowy, hipotonia, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens kreatyniny, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja inhibitorów ACE, niewydolność serca, ostry obrzęk płuc, przewlekła stabilna dławica piersiowa, przewlekła stabilna niewydolność serca, wstrząs kardiogenny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Kandesartan cyleksetyl – Wskazania do stosowania
Kandesartan cyleksetyl, jako selektywny antagonista receptora AT1 dla angiotensyny II, wykazuje skuteczne działanie hipotensyjne poprzez blokadę skurczu naczyń krwionośnych, co prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego. Jest wskazany w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku 6-18 lat. Ponadto, znajduje zastosowanie u dorosłych pacjentów z objawową niewydolnością serca i frakcją wyrzutową lewej komory ≤40%, zwłaszcza gdy inhibitory ACE są nietolerowane lub jako terapia uzupełniająca przy nietolerancji antagonistów receptora mineralokortykoidowego. Dostępny jest w monoterapii w dawkach 8 mg, 16 mg i 32 mg oraz w preparatach złożonych z hydrochlorotiazydem (12,5 mg lub 25 mg) i/lub amlodypiną (5 mg lub 10 mg), co umożliwia indywidualizację leczenia i poprawę adherencji u pacjentów z niewystarczającą kontrolą ciśnienia na monoterapii.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista receptora mineralokortykoidowego, bloker kanału wapniowego, chorobowość, ciśnienie tętnicze krwi, diuretyk tiazydowy, działanie hipotensyjne, elektrolity, frakcja wyrzutowa lewej komory, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, kandesartan, kreatynina, leczenie zastępcze, nietolerancja inhibitorów ACE, niewydolność serca, objawowa niewydolność serca, obniżona frakcja wyrzutowa lewej komory, obrzęk naczynioruchowy, pierwotne nadciśnienie tętnicze, preparat złożony, receptor AT1, samoistne nadciśnienie tętnicze, skurcz naczyń krwionośnych, zaburzona czynność skurczowa lewej komory - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Walsartan Krka 40 mg
Walsartan Krka 40 mg w formie tabletek powlekanych jest wskazany do leczenia nadciśnienia tętniczego u pacjentów pediatrycznych w wieku 6 do poniżej 18 lat oraz u dorosłych po świeżym zawale mięśnia sercowego z objawową niewydolnością serca lub bezobjawowymi zaburzeniami czynności skurczowej lewej komory. Terapia powinna być rozpoczęta w okresie od 12 godzin do 10 dni po zawale, co jest kluczowe dla skuteczności leczenia i przebudowy mięśnia sercowego. U dzieci dawka 40 mg może być stosowana jako początkowa lub docelowa, zależnie od masy ciała i odpowiedzi na leczenie. Walsartan stanowi także alternatywę u dorosłych z niewydolnością serca, którzy nie tolerują inhibitorów ACE, beta-adrenolityków lub antagonistów receptora mineralokortykoidowego, co podkreśla jego rolę w złożonej terapii niewydolności serca.
antagonista receptora mineralokortykoidowego, beta-adrenolityk, bradykardia, hipotensja, inhibitor ACE, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja inhibitorów ACE, objawowa niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, pierwotne nadciśnienie tętnicze, przebudowa mięśnia sercowego, świeży zawał mięśnia sercowego, tabletka powlekana, terapia złożona, wstrząs kardiogenny, zaburzenia czynności skurczowej lewej komory, zaburzenia rytmu serca, zaostrzenie POChP - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Walsartan Krka 80 mg
Walsartan Krka w dawce 80 mg w postaci tabletek powlekanych jest wskazany przede wszystkim w leczeniu nadciśnienia tętniczego pierwotnego u dorosłych oraz u dzieci i młodzieży w wieku 6-18 lat, stanowiąc istotną opcję terapeutyczną w populacji pediatrycznej. Ponadto, lek znajduje zastosowanie u dorosłych pacjentów po świeżym zawale mięśnia sercowego, u których występuje objawowa niewydolność serca lub bezobjawowe zaburzenia czynności skurczowej lewej komory, pod warunkiem rozpoczęcia terapii w okresie od 12 godzin do 10 dni po zawale. Walsartan jest również rekomendowany w leczeniu niewydolności serca u pacjentów nietolerujących inhibitorów ACE lub beta-adrenolityków, stanowiąc alternatywę terapeutyczną pierwszego rzutu lub terapię wspomagającą.
antagonista receptora mineralokortykoidowego, beta-adrenolityk, inhibitor konwertazy angiotensyny, kaszel, laktoza, nadciśnienie tętnicze pierwotne, nietolerancja inhibitorów ACE, nietolerancja laktozy, objawowa niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostry zawał serca, podwyższone ciśnienie tętnicze, remodeling mięśnia sercowego, schorzenie układu sercowo-naczyniowego, świeży zawał mięśnia sercowego, terapia hipotensyjna, terapia skojarzona, walsartan, zaburzenia czynności skurczowej lewej komory