Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa stosowania paroksetyny obejmowały ocenę toksykologiczną, potencjału rakotwórczego, genotoksyczności oraz wpływu na rozród. Badania te dostarczyły istotnych danych dotyczących profilu bezpieczeństwa stosowania leku przed wprowadzeniem go do badań klinicznych u ludzi.¹

Badania toksykologiczne

Przeprowadzone badania toksykologiczne na modelach zwierzęcych, w tym na małpach Rhesus i szczurach albinosach, wykazały podobieństwo przemian metabolicznych paroksetyny do tych obserwowanych u ludzi. Jest to istotna obserwacja potwierdzająca adekwatność wybranych modeli zwierzęcych do oceny bezpieczeństwa tej substancji.²

W przypadku amin lipofilnych, do których zalicza się również trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, u szczurów wykryto zjawisko fosfolipidozy. Jest to typowa reakcja dla tej grupy związków. Co istotne, fosfolipidozy nie zaobserwowano w badaniach na naczelnych (małpach) trwających do jednego roku, mimo stosowania dawek sześciokrotnie przekraczających zalecany zakres dawek klinicznych u ludzi.³

Potencjał rakotwórczy

Potencjał rakotwórczy paroksetyny został oceniony w długoterminowych badaniach trwających dwa lata. Badania przeprowadzono na dwóch modelach zwierzęcych – myszach i szczurach. W żadnym z tych badań nie wykazano działania rakotwórczego paroksetyny, co stanowi istotny element oceny bezpieczeństwa stosowania tego leku.⁴

Genotoksyczność

Ocena potencjału genotoksycznego paroksetyny została przeprowadzona w szeregu testów zarówno in vitro jak i in vivo. Wyniki tych badań były spójne i nie wykazały działania genotoksycznego badanej substancji, co świadczy o braku potencjału do wywoływania uszkodzeń materiału genetycznego komórek.⁵

Toksyczny wpływ na rozród

Badania toksycznego wpływu paroksetyny na rozród przeprowadzone na szczurach dostarczyły istotnych danych dotyczących potencjalnego oddziaływania leku na płodność oraz rozwój potomstwa. Zaobserwowano następujące efekty:⁶

• Wpływ na płodność – stwierdzono wpływ paroksetyny na płodność zarówno samców jak i samic, co przejawiało się zmniejszeniem wskaźnika płodności oraz obniżeniem odsetka uzyskanych ciąż.⁷
• Wpływ na potomstwo – u szczurów zaobserwowano zmniejszenie liczby noworodków oraz opóźnione kostnienie szkieletu. Warto podkreślić, że opóźnione kostnienie było prawdopodobnie efektem pośrednim, związanym z toksycznym działaniem paroksetyny na organizm matki, a nie bezpośrednim wpływem na płód lub noworodka.⁸

Wyniki badań toksycznego wpływu na rozród wskazują na potencjalne ryzyko wynikające ze stosowania paroksetyny w okresie rozrodczym, co powinno być uwzględnione przy kwalifikacji pacjentów do terapii oraz podczas monitorowania bezpieczeństwa leczenia u kobiet w wieku rozrodczym.⁹