Przedawkowanie
Xetanor 20 mg 20 mg

Przedawkowanie leku Xetanor 20 mg

Przedawkowanie paroksetyny (chlorowodorku paroksetyny), substancji czynnej preparatu Xetanor 20 mg, stanowi stan wymagający natychmiastowej interwencji medycznej. Dane kliniczne wskazują na stosunkowo szeroki margines bezpieczeństwa tego leku, jednak przedawkowanie może prowadzić do poważnych powikłań zdrowotnych.¹

Objawy przedmiotowe i podmiotowe

Przy przedawkowaniu paroksetyny obserwuje się szereg charakterystycznych objawów klinicznych. Oprócz standardowych działań niepożądanych typowych dla terapeutycznych dawek leku (opisywanych w charakterystyce produktu leczniczego w punkcie 4.8), u pacjentów z przedawkowaniem mogą wystąpić dodatkowe objawy takie jak gorączka oraz mimowolne skurcze mięśni.²

W ciężkich przypadkach przedawkowania paroksetyny mogą wystąpić również śpiączka oraz zmiany w zapisie EKG, choć takie przypadki raportowane są rzadko. Należy podkreślić, że zgony z powodu przedawkowania paroksetyny występują bardzo rzadko i zwykle dotyczą sytuacji, gdy lek został przyjęty jednocześnie z innymi lekami psychotropowymi i/lub alkoholem.³

Mimo potencjalnego ryzyka, większość pacjentów po przedawkowaniu paroksetyny wraca do pełnego zdrowia bez poważnych długotrwałych następstw, nawet po przyjęciu bardzo wysokich dawek sięgających 2000 mg paroksetyny.⁴

Postępowanie terapeutyczne

Nie istnieje swoista odtrutka dla paroksetyny, dlatego leczenie przedawkowania ma charakter objawowy i podtrzymujący.⁵ Postępowanie należy prowadzić zgodnie z ogólnie przyjętymi zasadami leczenia przedawkowania leków przeciwdepresyjnych.⁶

W przypadku, gdy od momentu przedawkowania minęło kilka godzin, zaleca się rozważenie podania 20-30 g węgla aktywowanego w celu zmniejszenia wchłaniania paroksetyny z przewodu pokarmowego.⁷

Podstawowe zasady postępowania obejmują:

• Leczenie podtrzymujące – zapewnienie podstawowych funkcji życiowych
• Monitorowanie czynności życiowych – regularne pomiary parametrów życiowych
• Uważna obserwacja kliniczna pacjenta – stały nadzór nad stanem klinicznym

Dalsze interwencje terapeutyczne powinny być dostosowane indywidualnie do stanu klinicznego pacjenta i przebiegu zatrucia.⁸

Dawki toksyczne i margines bezpieczeństwa

Dane kliniczne potwierdzają, że paroksetyna charakteryzuje się stosunkowo szerokim marginesem bezpieczeństwa. Odnotowano przypadki pacjentów, którzy przeżyli po przyjęciu dawek do 2000 mg paroksetyny bez długotrwałych następstw.⁹ Dla porównania, standardowa dawka terapeutyczna leku Xetanor wynosi 20 mg, co oznacza, że dawka toksyczna przekracza dawkę leczniczą stukrotnie.

Należy jednak pamiętać, że ryzyko poważnych powikłań i zgonu znacząco wzrasta przy jednoczesnym przyjmowaniu paroksetyny z innymi lekami psychotropowymi i/lub alkoholem, co stanowi najczęstszy scenariusz w przypadkach zakończonych zgonem.¹⁰