Wskazania do stosowania leku Xetanor 20 mg

Xetanor 20 mg to lek zawierający substancję czynną paroksetynę w postaci chlorowodorku paroksetyny. Każda tabletka powlekana zawiera 20 mg paroksetyny, co odpowiada 22,2 mg bezwodnego chlorowodorku paroksetyny. Preparat występuje w formie okrągłych, obustronnie wypukłych, białych lub prawie białych tabletek powlekanych o średnicy 10 mm, z linią podziału po obu stronach i nacięciem po bokach, z oznaczeniem w postaci litery „P” na jednej stronie i liczby „20″ na drugiej stronie. ¹

Zastosowanie terapeutyczne

Xetanor 20 mg jest wskazany w leczeniu następujących zaburzeń psychicznych: ²

• Ciężki epizod depresji – lek należy zalecać pacjentom, u których zdiagnozowano ciężki epizod depresyjny, charakteryzujący się obniżeniem nastroju, utratą zainteresowań, zmniejszeniem energii, zaburzeniami snu i apetytu oraz innymi objawami typowymi dla depresji, które znacząco zaburzają codzienne funkcjonowanie. ³
• Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne (OCD) – wskazaniem do zastosowania leku są nawracające myśli obsesyjne lub czynności przymusowe, które znacząco wpływają na jakość życia pacjenta i jego codzienne funkcjonowanie. ⁴
• Zaburzenie lękowe z napadami lęku – zarówno z agorafobią (lękiem przed przebywaniem w miejscach, z których ucieczka mogłaby być trudna lub gdzie pomoc mogłaby być niedostępna), jak i bez agorafobii. Xetanor 20 mg jest wskazany u pacjentów doświadczających powtarzających się, niespodziewanych napadów intensywnego lęku, którym towarzyszą objawy somatyczne, takie jak kołatanie serca, duszność, zawroty głowy czy uczucie derealizacji. ⁵
• Fobia społeczna – lek może być przepisany pacjentom cierpiącym na znaczny i przewlekły lęk przed sytuacjami społecznymi lub wystąpieniami publicznymi, którzy unikają tych sytuacji lub znoszą je z wyraźnym dyskomfortem. ⁶
• Zaburzenie lękowe uogólnione – wskazaniem jest utrzymujący się, nadmierny niepokój i lęk dotyczący wielu różnych sytuacji i aktywności, któremu towarzyszą objawy takie jak niepokój ruchowy, uczucie napięcia, nadmierna czujność oraz objawy somatyczne związane z układem autonomicznym. ⁷
• Zaburzenie stresowe pourazowe (PTSD) – Xetanor 20 mg jest wskazany w leczeniu objawów występujących po przeżyciu traumatycznego wydarzenia, takich jak nawracające wspomnienia (flashbacki), koszmary senne, unikanie bodźców związanych z traumą, nadmierna reaktywność, problemy ze snem, i inne objawy utrudniające codzienne funkcjonowanie. ⁸

Warunki stosowania leku

Xetanor 20 mg, jako lek zawierający paroksetynę, należy do grupy selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Decyzja o zastosowaniu tego leku powinna być podjęta po dokładnej analizie stanu klinicznego pacjenta, z uwzględnieniem obecności i nasilenia objawów kwalifikujących do jednego z wyżej wymienionych wskazań. ⁹

Należy zalecić pacjentowi stosowanie leku zgodnie z ustaloną dawką i nie przerywać leczenia bez konsultacji z lekarzem, nawet w przypadku ustąpienia objawów, ze względu na ryzyko zespołu odstawienia. Leczenie powinno być regularnie monitorowane, szczególnie w początkowej fazie, ze względu na potencjalne ryzyko nasilenia objawów depresji czy myśli samobójczych, zwłaszcza u młodych dorosłych. ¹⁰

Dobór pacjentów do terapii

Lek Xetanor 20 mg powinien być przepisywany pacjentom, u których zdiagnozowano jedno z wymienionych powyżej zaburzeń psychicznych, których objawy są na tyle nasilone, że wymagają interwencji farmakologicznej. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z ciężkim epizodem depresji, u których istnieje ryzyko zachowań samobójczych – w takich przypadkach konieczne jest regularne monitorowanie stanu pacjenta, szczególnie na początku leczenia. ¹¹

W przypadku zaburzeń lękowych, lek może być zalecany zarówno jako monoterapia, jak i element terapii skojarzonej, np. w połączeniu z psychoterapią poznawczo-behawioralną, która jest szczególnie skuteczna w leczeniu fobii społecznej, zaburzenia lękowego z napadami lęku czy zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego. ¹²

W zaburzeniu stresowym pourazowym, Xetanor 20 mg należy zalecać po odpowiedniej ocenie klinicznej, uwzględniając czas trwania i nasilenie objawów oraz ich wpływ na codzienne funkcjonowanie pacjenta. ¹³