opryszczkowe zapalenie skóry Duhringa
Opryszczkowe zapalenie skóry Duhringa (łac. dermatitis herpetiformis Duhring, DH) to przewlekła, autoimmunologiczna choroba skóry charakteryzująca się występowaniem intensywnie swędzących, grudkowo-pęcherzykowych wykwitów skórnych. Choroba jest silnie związana z celiakią i glutenem, co stanowi podstawę jej patogenezy.
Objawy kliniczne obejmują symetryczne, polimorficzne wykwity zlokalizowane głównie na wyprostnych powierzchniach kończyn, łokciach, kolanach, pośladkach, karku i owłosionej skórze głowy. Pacjenci doświadczają intensywnego świądu, często poprzedzającego pojawienie się zmian skórnych. W badaniu histopatologicznym charakterystyczne są mikroropnie w szczytach brodawek skórnych oraz złogi IgA w brodawkach skórnych widoczne w badaniu immunofluorescencyjnym.
Diagnostyka DH opiera się na obrazie klinicznym, badaniu histopatologicznym oraz bezpośrednim badaniu immunofluorescencyjnym wycinka skóry. Istotne znaczenie mają również badania serologiczne w kierunku celiakii, w tym przeciwciała przeciwko transglutaminazie tkankowej i endomyzjum. Leczeniem z wyboru jest dieta bezglutenowa oraz sulfony, przede wszystkim dapson, które szybko łagodzą objawy skórne.
Należy pamiętać, że pacjenci z opryszczkowym zapaleniem skóry Duhringa wymagają długotrwałej opieki medycznej ze względu na przewlekły charakter schorzenia i zwiększone ryzyko rozwoju chorób autoimmunologicznych oraz nowotworów układu pokarmowego, szczególnie przy nieprzestrzeganiu diety bezglutenowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Powidon jodowany – Przeciwwskazania stosowania
Powidon jodowany wykazuje szerokie spektrum działania przeciwbakteryjnego, przeciwgrzybiczego i przeciwwirusowego, jednak jego stosowanie wymaga uwzględnienia licznych przeciwwskazań. Podstawowym jest nadwrażliwość na powidon jodowany lub substancje pomocnicze. Ze względu na zawartość jodu, preparaty te są przeciwwskazane u pacjentów z zaburzeniami czynności tarczycy (w tym nadczynnością, niedoczynnością, chorobami autoimmunologicznymi) oraz u osób przed, w trakcie i po terapii radiojodem, gdyż mogą one zmniejszać skuteczność leczenia. Szczególną grupą ryzyka są pacjenci z opryszczkowym zapaleniem skóry Duhringa, u których stosowanie powidonu jodowanego może nasilać objawy choroby. Ponadto, preparaty mają ograniczenia wiekowe: np. Betadine jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 1 roku życia, Betadine VAG u dziewcząt przed pokwitaniem, Braunovidon u niemowląt do 6. miesiąca życia, Oftasteril u wcześniaków, a PV Jod 10% u dzieci do 2 lat. W ciąży i okresie laktacji przeciwwskazane są globulki dopochwowe Betadine VAG ze względu na ryzyko przenikania jodu do płodu i mleka matki.
choroba autoimmunologiczna tarczycy, choroba Gravesa-Basedowa, choroba Hashimoto, dermatitis herpetiformis, działanie przeciwbakteryjne, działanie przeciwgrzybicze, farmakoterapia, globulki dopochwowe, jod radioaktywny, krople do oczu, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość na substancję czynną, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, opryszczkowe zapalenie skóry Duhringa, powidon jodowany, reakcja anafilaktyczna, roztwór na skórę, terapia radiojodem, wole guzkowe, zaburzenia czynności tarczycy, zaburzenia funkcji tarczycy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Betadine 100 mg/g
Maść Betadine zawierająca powidon jodowany w stężeniu 100 mg/g jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na składniki preparatu, zaburzeniami czynności tarczycy (w tym niedoczynnością i nadczynnością), a także u dzieci poniżej 1. roku życia ze względu na ryzyko wchłaniania jodu i zaburzeń hormonalnych. Preparatu nie należy stosować przed, w trakcie oraz po terapii radiojodem, gdyż powidon jodowany może zmniejszać skuteczność leczenia przez konkurencję o wychwyt jodu. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest opryszczkowe zapalenie skóry Duhringa, a także jednoczesne stosowanie z preparatami zawierającymi rtęć, co grozi uszkodzeniem skóry. W przypadku rozległych uszkodzeń skóry, np. oparzeń, stosowanie Betadine wymaga ostrożności i monitorowania funkcji tarczycy ze względu na zwiększoną absorpcję jodu.
choroba autoimmunologiczna, choroba Duhringa, choroba tarczycy, dermatitis herpetiformis, diagnostyka tarczycy, leczenie radiojodem, maść Betadine, nadczynność tarczycy, niemowlę, oparzenie, opryszczkowe zapalenie skóry Duhringa, powidon jodowany, powiększenie tarczycy, preparat rtęciowy, środek antyseptyczny, terapia radiojodem, uszkodzenie skóry, wole tarczycy, zaburzenie czynności tarczycy, zapalenie tarczycy Hashimoto, związek rtęci - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Betadine VAG 200 mg
Przed zastosowaniem globulek Betadine VAG zawierających 200 mg jodowanego powidonu, konieczna jest szczegółowa analiza przeciwwskazań, aby uniknąć powikłań związanych z terapią jodem. Preparat jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentek z nadwrażliwością na jodowany powidon lub substancje pomocnicze, zaburzeniami czynności tarczycy (zarówno jawnymi, jak i subklinicznymi), opryszczkowym zapaleniem skóry Duhringa, u dziewcząt przed okresem pokwitania, kobiet w ciąży oraz karmiących piersią. Ponadto, stosowanie globulek jest niewskazane u pacjentek planujących badania lub leczenie radioaktywnym jodem oraz u osób stosujących jednocześnie preparaty zawierające rtęć ze względu na ryzyko toksycznych interakcji. Jod zawarty w preparacie może przenikać przez łożysko i do mleka matki, co może zaburzać funkcję tarczycy u płodu i niemowlęcia.
choroba autoimmunologiczna, choroba tarczycy, ciąża, dermatitis herpetiformis, diagnostyka tarczycy, jod radioaktywny, jodowany powidon, karmienie piersią, niedobór selenu, niewydolność nerek, okres okołomenopauzalny, okres pokwitania, opryszczkowe zapalenie skóry Duhringa, preparat litu, preparat zawierający jod, rtęć, uszkodzenie nabłonka, zaburzenie czynności tarczycy