reabsorpcja wody w kanalikach nerkowych

Reabsorpcja wody w kanalikach nerkowych to kluczowy proces fizjologiczny odpowiedzialny za utrzymanie homeostazy wodnej organizmu. Zachodzi głównie w kanaliku proksymalnym (gdzie resorbowane jest ok. 65-70% przesączu), pętli Henlego oraz kanaliku dystalnym i zbiorczym pod kontrolą hormonu antydiuretycznego (ADH, wazopresyna).

W kanaliku proksymalnym reabsorpcja zachodzi na drodze biernej, podążając za transportem aktywnym sodu i innych elektrolitów. W pętli Henlego, szczególnie w jej ramieniu wstępującym, tworzony jest gradient osmotyczny w rdzeniu nerki. Natomiast w kanalikach zbiorczych woda jest reabsorbowana przez akwaporyny – specjalne kanały wodne, których ekspresja i funkcja zależą od poziomu ADH.

Zaburzenia reabsorpcji wody prowadzą do szeregu patologii klinicznych. Niedobór ADH lub niewrażliwość na ten hormon powoduje moczówkę prostą z poliurią i odwodnieniem. Z kolei nadmierna sekrecja ADH (zespół SIADH) lub nadmierna wrażliwość na ten hormon skutkują retencją wody, hiponatremią i mogą prowadzić do obrzęków. Leki wpływające na ten proces to m.in. diuretyki, szczególnie tiazydowe i pętlowe, które hamują reabsorpcję wody oraz desmopresyna, która ją nasila.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl