płat mięśniowo-skórny
Płat mięśniowo-skórny (musculocutaneous flap) to technika chirurgiczna wykorzystywana w chirurgii rekonstrukcyjnej i plastycznej, polegająca na przeniesieniu fragmentu tkanki składającego się ze skóry, tkanki podskórnej oraz mięśnia wraz z jego unaczynieniem. Ta metoda jest stosowana do zamykania ubytków tkankowych powstałych w wyniku urazów, resekcji nowotworów lub innych przyczyn.
Istotą płata mięśniowo-skórnego jest zachowanie własnego unaczynienia, co zapewnia jego przeżywalność po przeniesieniu. Preparowanie płata wykonuje się z uwzględnieniem naczyń odżywczych (naczyń perforatorowych) przechodzących przez mięsień do skóry. Płaty mięśniowo-skórne mogą być przemieszczane jako płaty uszypułowane (zachowujące ciągłość z miejscem dawczym) lub jako płaty wolne (z całkowitym odcięciem i mikrochirurgicznym zespoleniem naczyń w miejscu biorczym).
Najczęściej wykorzystywane płaty mięśniowo-skórne to m.in. płat piersiowy (na podstawie mięśnia piersiowego większego), płat skroniowy (na podstawie mięśnia skroniowego), płat przednio-boczny uda, płat łydkowy oraz płat grzbietowy szeroki. Wybór odpowiedniego płata zależy od lokalizacji i wielkości ubytku, dostępności tkanek dawczych oraz doświadczenia zespołu chirurgicznego.
Zastosowanie płatów mięśniowo-skórnych pozwala na pokrycie ubytków tkankowych w trudnych anatomicznie lokalizacjach, zapewniając jednocześnie dobry efekt funkcjonalny i estetyczny. Technika ta jest szczególnie wartościowa w rekonstrukcji piersi po mastektomii, rekonstrukcji ubytków w obrębie głowy i szyi, kończyn oraz tułowia.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Brodawczakowłókniak kosmówkowy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Brodawczakowłókniak kosmówkowy (DFSP) to rzadki, wolno rosnący mięsak tkanki miękkiej, wywodzący się z fibroblastów skóry właściwej, najczęściej lokalizujący się na tułowiu i proksymalnych częściach kończyn. Charakteryzuje się infiltracyjnym wzrostem i wysokim ryzykiem miejscowych nawrotów, przy rzadkich przerzutach odległych. Diagnostyka opiera się na biopsji skóry oraz badaniach obrazowych (CT, MRI) w celu oceny zasięgu guza. Leczenie z wyboru stanowi chirurgia mikrograficzna Mohsa (MMS), która umożliwia precyzyjne usunięcie guza z oceną 100% marginesów, osiągając wskaźnik wyleczenia około 93,4% i minimalizując ryzyko nawrotów (1,3%). Alternatywnie stosuje się szerokie wycięcie miejscowe (WLE) z marginesem 2-3 cm, jednak z wyższym ryzykiem nawrotów (15,7% na tułowiu, 51,8% na głowie i szyi). W przypadku dodatnich marginesów lub choroby nieoperacyjnej zalecana jest radioterapia uzupełniająca (dawka 50-70 Gy) oraz terapia systemowa imatynibem (800 mg/dobę), szczególnie w przypadkach nawrotowych, przerzutowych lub nieoperacyjnych, z około 65% wskaźnikiem odpowiedzi na leczenie.
badanie palpacyjne, biopsja skóry, brodawczakowłókniak kosmówkowy, chirurgia mikrograficzna Mohsa, choroba przerzutowa, imatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej, konferencja wielodyscyplinarna, nawrót miejscowy, nowotwór tkanki miękkiej, onkolog kliniczny, płat mięśniowo-skórny, przerzut odległy, przeszczep skóry, resekcja chirurgiczna, rezonans magnetyczny, szerokie wycięcie miejscowe, technika chirurgiczna, terapia neoadjuwantowa, terapia uzupełniająca, tomografia komputerowa, włókniakomięsak