Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Diflukortolon

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania diflukortolonu

Diflukortolonu walerianian, jako substancja aktywna zawarta w preparacie Travocort, był poddany szeregowi badań przedklinicznych oceniających jego bezpieczeństwo stosowania. Badania te dostarczyły istotnych informacji na temat profilu bezpieczeństwa tej substancji, zarówno w monoterapii, jak i w połączeniu z azotanem izokonazolu.¹

Badania tolerancji ogólnej

Badania tolerancji ogólnej z zastosowaniem wielokrotnego podania na skórę oraz podania podskórnego wykazały, że diflukortolonu walerianian wywiera działanie typowe dla glikokortykosteroidów. Podobne efekty zaobserwowano w przypadku badań nad połączeniem diflukortolonu z azotanem izokonazolu, zawartych w produkcie Travocort. Wyniki te sugerują, że podczas stosowania preparatu Travocort zgodnie z zaleceniami, mogą wystąpić wyłącznie działania niepożądane charakterystyczne dla glikokortykosteroidów, nawet w przypadku aplikacji na rozległe obszary skóry lub stosowania pod opatrunkiem okluzyjnym.²

Warto podkreślić, że w toku badań nie stwierdzono oznak potencjalnej niezgodności między diflukortolonu walerianianem a azotanem izokonazolu. Badania tolerancji ogólnej samego azotanu izokonazolu przy wielokrotnym podaniu na skórę i podskórnym nie wskazały na jego działanie ogólnoustrojowe.³

Wpływ na reprodukcję

Badania oceniające wpływ preparatu Travocort na procesy reprodukcyjne wykazały działanie charakterystyczne dla glikokortykosteroidów. Ekspozycja na odpowiednio wysokie dawki diflukortolonu walerianianu powodowała śmierć zarodków i/lub wady rozwojowe. W świetle tych wyników, stosowanie substancji u kobiet w ciąży wymaga szczególnie wnikliwego rozważenia wskazań.⁴

W przeciwieństwie do diflukortolonu, badania nad azotanem izokonazolu nie wykazały ograniczającego wpływu na żadną z faz cyklu reprodukcyjnego. Szczególnie istotne jest to, że azotan izokonazolu nie powodował wad rozwojowych.⁵

Potencjał mutagenny

Przeprowadzone badania in vitro oraz in vivo wykazały, że zarówno diflukortolonu walerianian, jak i azotan izokonazolu nie powodowały mutacji chromosomalnych, genomowych ani genowych. Wyniki te jednoznacznie wskazują na brak potencjału mutagennego obu składników aktywnych preparatu Travocort.⁶

Potencjał karcinogenny

Nie przeprowadzono specyficznych badań oceniających potencjalne działanie karcinogenne diflukortolonu walerianianu lub azotanu izokonazolu. Jednakże analiza budowy chemicznej, mechanizmu działania oraz wyniki badań tolerancji ogólnej po długotrwałym stosowaniu (w których nie zaobserwowano zmian proliferacyjnych) nie wskazują na potencjał zwiększania ryzyka rozwoju nowotworów przez te substancje.⁷

Co istotne, miejscowe stosowanie preparatu Travocort zgodnie z zaleceniami nie wywołuje działania ogólnoustrojowego, co dodatkowo minimalizuje ryzyko potencjalnego wpływu na rozwój nowotworów.⁸

Tolerancja miejscowa

W badaniach tolerancji miejscowej, zarówno po stosowaniu samego diflukortolonu walerianianu, jak i w połączeniu z azotanem izokonazolu na skórę i błony śluzowe, nie zaobserwowano działań niepożądanych innych niż te typowe dla produktów leczniczych zawierających glikokortykosteroidy.⁹

Tolerancja oczna

Badania na królikach wykazały, że w przypadku niezamierzonego kontaktu preparatu Travocort z oczami może wystąpić podrażnienie spojówek. Ten efekt został potwierdzony w specjalistycznych badaniach tolerancji przeprowadzonych na modelach zwierzęcych.¹⁰