zmniejszona aktywność ruchowa
Zmniejszona aktywność ruchowa (hipokinezja) to stan charakteryzujący się ograniczeniem normalnej aktywności fizycznej, co może prowadzić do istotnych konsekwencji zdrowotnych. W praktyce klinicznej obserwujemy ją w różnych kontekstach – od unieruchomienia pacjentów hospitalizowanych, przez choroby neurologiczne (np. choroba Parkinsona), po współczesny problem sedenteryjnego stylu życia.
Z punktu widzenia fizjologii, przedłużona hipokinezja prowadzi do zaników mięśniowych, demineralizacji kości, pogorszenia wydolności sercowo-naczyniowej oraz zaburzeń metabolicznych. Już po kilku dniach unieruchomienia dochodzi do utraty masy mięśniowej (1-1,5% dziennie), zmniejszenia objętości osocza oraz zmian w gospodarce węglowodanowej.
W kontekście terapeutycznym, przeciwdziałanie zmniejszonej aktywności ruchowej stanowi ważny element leczenia wielu schorzeń. Wczesna mobilizacja pacjentów po zabiegach operacyjnych, programy rehabilitacyjne oraz stopniowe zwiększanie aktywności fizycznej u osób przewlekle chorych są kluczowe dla zapobiegania powikłaniom hipokinezji, takim jak odleżyny, zakrzepica żył głębokich czy powikłania płucne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gliptivil Combo 50 mg + 1000 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu Gliptivil Combo, zawierającego wildagliptynę i metforminę, wykazały brak nowych działań toksycznych przy stosowaniu kombinacji substancji czynnych w badaniach trwających do 13 tygodni. Wildagliptyna wykazywała efekty zależne od dawki i gatunku, m.in. opóźnienia przewodzenia impulsów sercowych u psów przy dawce NOEL 15 mg/kg (7-krotność ekspozycji u ludzi według Cmax) oraz gromadzenie piankowatych makrofagów w płucach szczurów i myszy przy dawkach NOEL odpowiednio 25 mg/kg (5-krotność ekspozycji u ludzi według AUC) i 750 mg/kg (142-krotność ekspozycji). Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności, a badania reprodukcyjne u szczurów i królików potwierdziły brak istotnych zaburzeń płodności i rozwoju przy dawkach NOEL do 75 mg/kg (10-krotność ekspozycji u ludzi). Dwuletnie badania rakotwórczości u szczurów nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworowego, natomiast u myszy zaobserwowano wzrost częstości gruczolakoraka sutków i naczyniakomięsaka krwionośnego przy dawkach do 1000 mg/kg, co jednak nie jest uznawane za istotne ryzyko dla ludzi ze względu na brak działania genotoksycznego i specyficzność gatunkową.
badanie rakotwórczości, Cmax, dawka NOEL, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, ekspozycja leku, faliste żebra, genotoksyczność, Gliptivil Combo, gruczolakorak sutka, interakcja toksykologiczna, margines bezpieczeństwa, naczyniakomięsak krwionośny, objawy przewodu pokarmowego, piankowate makrofagi pęcherzykowe, toksyczne działanie na zarodek, wewnątrzsercowe przewodzenie impulsów, wildagliptyna i metformina, zmiana martwicza, zmniejszona aktywność ruchowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Treprostinil Reddy 2,5 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa treprostynilu sodowego obejmowały długoterminowe infuzje podskórne u szczurów i psów przez 13 oraz 26 tygodni. W miejscu infuzji obserwowano miejscowe reakcje zapalne, takie jak obrzęk, rumień, ból i wrażliwość na dotyk. U psów poddanych dawkom ≥ 300 ng/kg/min odnotowano poważniejsze działania niepożądane, w tym zmniejszoną aktywność ruchową, wymioty, luźne stolce, nasilone obrzęki oraz zgony związane z powikłaniami jelitowymi. Średnie stężenie treprostynilu w osoczu psów przy wysokich dawkach wynosiło 7,85 ng/ml, co odpowiada stężeniom u ludzi leczonych dawkami powyżej 50 ng/kg mc./min. Badania reprodukcyjne na szczurach nie wykazały negatywnego wpływu na funkcje rozrodcze, choć ich zakres nie pozwala na pełną ocenę ryzyka dla rozrodu i rozwoju potomstwa.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, badanie toksykokinetyczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, genotoksyczność, infuzja podskórna, luźny stolec, obrzęk i rumień, potencjał klastogenny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, reakcja w miejscu infuzji, stężenie leku w osoczu, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna, treprostynil sodowy, wgłobienie jelita, wymioty, wypadnięcie odbytu, zmniejszona aktywność ruchowa - Leksykon substancji czynnych
Bisakodyl – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Bisakodyl, stosowany jako środek przeczyszczający, wykazuje niski profil toksyczności ostrej, z dawkami toksycznymi przekraczającymi 2 g/kg masy ciała u gryzoni oraz nawet 15 g/kg u psów. W badaniach wielokrotnych do 26 tygodni na szczurach, świnkach miniaturowych i małpach Rhesus, bisakodyl wywoływał dawkozależną biegunkę, jednak nie stwierdzono istotnych zmian histopatologicznych ani nefrotoksyczności. U szczurów obserwowano proliferacyjne zmiany w pęcherzu moczowym, które uznano za wtórne wobec mikrokamieni i zmian elektrolitowych, bez znaczenia biologicznego dla człowieka. Testy mutagenności i genotoksyczności, przeprowadzone na bakteriach, komórkach ssaków oraz modelach zwierzęcych, nie wykazały działania mutagennego bisakodylu, w przeciwieństwie do fenoloftaleiny. Badania karcynogenności na transgenicznym modelu myszy p53 przy dawkach do 8000 mg/kg/dobę nie potwierdziły potencjału rakotwórczego.
badanie genotoksyczne, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, badanie toksykologiczne, biegunka, bisakodyl, dawka toksyczna, działanie farmakologiczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, karcynogenność, nefrotoksyczność, pęcherz moczowy, potencjał genotoksyczny, środek przeczyszczający, toksyczność embrionalna, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, transformacja morfologiczna, upośledzenie płodności, wpływ na reprodukcję, zmiana histopatologiczna, zmiana proliferacyjna, zmniejszona aktywność ruchowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vimetso 50 mg + 1000 mg
Produkt leczniczy Vimetso, zawierający wildagliptynę (50 mg) i metforminę chlorowodorku (850 mg lub 1000 mg), przeszedł szerokie badania przedkliniczne potwierdzające brak nowych działań toksycznych przy stosowaniu leku złożonego. Wildagliptyna wykazała w badaniach na zwierzętach działania niepożądane, takie jak opóźnienia przewodzenia wewnątrzsercowego u psów (dawka bez efektu toksycznego 15 mg/kg, odpowiadająca 7-krotnej ekspozycji względem Cmax u ludzi) oraz gromadzenie piankowatych makrofagów pęcherzykowych w płucach szczurów i myszy (dawki bez efektu odpowiednio 25 mg/kg i 750 mg/kg, co stanowi 5- i 142-krotną ekspozycję względem AUC u ludzi). W badaniach kancerogenności u szczurów nie stwierdzono zwiększonego ryzyka nowotworów przy dawkach do 900 mg/kg (200-krotna ekspozycja), natomiast u myszy zaobserwowano wzrost częstości gruczolakoraka sutka i naczyniakomięsaka krwionośnego przy dawkach ≥ 100 mg/kg, jednak uznano to za mało istotne ryzyko dla ludzi ze względu na brak genotoksyczności i specyfikę gatunkową. Badania reprodukcyjne wykazały toksyczność płodową przy dawkach ≥ 50 mg/kg (9-10-krotna ekspozycja względem ludzi), natomiast toksyczność skórna u małp cynomolgus pojawiała się przy dawkach ≥ 5 mg/kg/dobę, z nieodwracalnymi zmianami przy 160 mg/kg/dobę.
badanie genotoksyczności, badanie kancerogenne, biegunka, działanie niepożądane, działanie toksyczne, ekspozycja terapeutyczna, faliste żebra, gruczolakorak sutka, łuszczenie skóry, miękki stolec, naczyniakomięsak krwionośny, pęcherzyk skórny, piankowate makrofagi pęcherzykowe, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, rozwój zarodkowo-płodowy, śluzowaty stolec, wewnątrzsercowe przewodzenie impulsów, wildagliptyna i metformina chlorowodorek, zmiana martwicza, zmniejszona aktywność ruchowa