choroba miąższu nerek

Choroba miąższu nerek, znana także jako nefropatia miąższowa, obejmuje szereg patologii dotyczących parenchymy nerkowej, czyli kłębuszków nerkowych, kanalików, tkanki śródmiąższowej lub naczyń. W przeciwieństwie do chorób nerek pochodzenia przedmiąższowego czy zanerkowego, zmiany dotyczą bezpośrednio struktury narządu.

Etiologia chorób miąższu nerek jest różnorodna i obejmuje procesy zapalne (glomerulonefryty, odmiedniczkowe zapalenie nerek), choroby autoimmunologiczne (toczeń rumieniowaty układowy, zespół Goodpasture’a), choroby metaboliczne (cukrzyca, amyloidoza), nefropatie toksyczne (wywołane lekami, metalami ciężkimi) oraz wrodzone patologie (wielotorbielowatość nerek, zespół Alporta).

Objawy kliniczne chorób miąższu nerek mogą być niespecyficzne i obejmować: białkomocz, krwinkomocz, nadciśnienie tętnicze, obrzęki, zaburzenia elektrolitowe oraz postępujące upośledzenie funkcji nerek. W zaawansowanych stadiach choroba może prowadzić do przewlekłej niewydolności nerek wymagającej leczenia nerkozastępczego.

Diagnostyka obejmuje badania laboratoryjne krwi i moczu (ocena funkcji nerek, GFR, obecność białka i komórek w moczu), badania obrazowe (USG, tomografia komputerowa) oraz w wybranych przypadkach biopsję nerki, która pozostaje złotym standardem diagnostycznym pozwalającym na precyzyjne określenie rodzaju patologii miąższowej.

Leczenie zależy od pierwotnej przyczyny uszkodzenia miąższu i może obejmować farmakoterapię (leki immunosupresyjne, przeciwzapalne, inhibitory ACE/ARB), modyfikację czynników ryzyka (kontrola glikemii, ciśnienia tętniczego) oraz w przypadku schyłkowej niewydolności nerek – dializoterapię lub transplantację nerki.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl