sezonowy nieżyt nosa
Wskazanie
Sezonowy nieżyt nosa (SNN), znany również jako sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa lub sezonowa alergia, to schorzenie występujące okresowo w związku z ekspozycją na alergeny sezonowe, głównie pyłki roślin. Objawia się wodnistym wyciekiem z nosa, uczuciem zatkanego nosa, kichaniem, świądem nosa i oczu oraz łzawieniem. Objawy zwykle pojawiają się w określonych porach roku, najczęściej wiosną (alergia na pyłki drzew), latem (alergia na pyłki traw) lub jesienią (alergia na chwasty, np. ambrozję).
W leczeniu sezonowego nieżytu nosa stosuje się kilka grup leków. Najczęściej wykorzystywane są leki przeciwhistaminowe, które blokują działanie histaminy uwalniającej się podczas reakcji alergicznej. Na polskim rynku dostępne są preparaty takie jak: Allegra, Zyrtec, Claritine, Aerius, Hitaxa, Aleric czy Rupafin. Drugą ważną grupą są donosowe glikokortykosteroidy, które zmniejszają stan zapalny błony śluzowej nosa i redukują objawy alergii – popularne preparaty to Flixonase, Nasometin, Nasonex, Avamys, Elidel i Omnaris.
W przypadkach nasilonych objawów stosuje się również leki antyleukotrienowe (np. Singulair, Montelukast) oraz stabilizatory komórek tucznych (np. Cromoxal, Allergocrom). W ciężkich przypadkach możliwe jest zastosowanie immunoterapii swoistej (odczulanie), która stanowi jedyną metodę przyczynowego leczenia alergii. Wśród preparów stosowanych doraźnie warto wymienić leki obkurczające naczynia krwionośne błony śluzowej nosa, jak Otrivin, Nasivin czy Xylorin, które jednak nie powinny być stosowane dłużej niż 5-7 dni.
Największym wyzwaniem w leczeniu sezonowego nieżytu nosa jest właściwe dobranie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta. Trudność sprawia też konieczność wyprzedzającego rozpoczęcia leczenia – idealnie 2-3 tygodnie przed spodziewanym sezonem pylenia – co wymaga dobrej edukacji pacjenta. Ponadto, u niektórych pacjentów występuje zjawisko przenoszenia alergii na inne alergeny (tzw. marsz alergiczny) lub rozwój astmy oskrzelowej, co komplikuje leczenie. Istotnym problemem jest również niska adherencja pacjentów do zaleceń lekarskich, szczególnie w zakresie regularnego stosowania glikokortykosteroidów donosowych, które wymagają systematycznego podawania przez dłuższy czas dla osiągnięcia pełnej skuteczności.