zapalenie tęczówki
Wskazanie

Zapalenie tęczówki (iritis) to stan zapalny dotyczący przedniej części błony naczyniowej oka. Charakteryzuje się zaczerwienieniem oka, światłowstrętem, bólem, zmniejszoną ostrością widzenia oraz zwężeniem źrenicy. Może występować jako izolowane schorzenie lub w ramach zapalenia tęczówki i ciała rzęskowego (iridocyclitis). Zapalenie tęczówki może być wynikiem chorób autoimmunologicznych (np. zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, choroba Leśniowskiego-Crohna, łuszczyca), infekcji (gruźlica, kiła, toksoplazmoza), urazu oka lub może mieć charakter idiopatyczny.

W leczeniu zapalenia tęczówki stosuje się przede wszystkim leki przeciwzapalne i rozszerzające źrenicę. Glikokortykosteroidy miejscowe stanowią podstawę terapii – w Polsce dostępne są krople oczne zawierające deksametazon (Dexamethason WZF, Dexafree), prednizolon (Softacort) lub fluorometolon (Flucon). W cięższych przypadkach można zastosować iniekcje okołogałkowe lub ogólnoustrojowe podawanie glikokortykosteroidów. Leki rozszerzające źrenicę (mydriatics), takie jak tropikamid (Tropicamidum WZF) czy cyklopentolat (Cyclogyl), pomagają zapobiegać zrostom między tęczówką a soczewką oraz zmniejszają ból.

W przypadkach opornych na standardowe leczenie lub związanych z chorobami autoimmunologicznymi, stosuje się leki immunosupresyjne, takie jak metotreksat, azatiopryna, cyklosporyna lub leki biologiczne (np. adalimumab – Humira, Hyrimoz). W zapaleniach o etiologii infekcyjnej konieczne jest włączenie odpowiedniego leczenia przyczynowego – antybiotyków, leków przeciwwirusowych lub przeciwgrzybiczych.

Największe trudności w leczeniu zapalenia tęczówki wynikają z ryzyka powikłań, takich jak zrosty tylne, jaskra wtórna, zaćma czy obrzęk plamki. Problemem jest także nawrotowy charakter schorzenia, szczególnie w przypadkach związanych z chorobami układowymi. Wyzwaniem terapeutycznym jest również ustalenie etiologii zapalenia, co może wymagać przeprowadzenia szerokiej diagnostyki. Długotrwałe stosowanie miejscowych glikokortykosteroidów wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, w tym wzrostu ciśnienia wewnątrzgałkowego i rozwoju zaćmy. U pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi konieczne jest także zoptymalizowanie leczenia choroby podstawowej, co wymaga współpracy interdyscyplinarnej.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl