powierzchowne punkcikowe zapalenie rogówki
Wskazanie

Powierzchowne punkcikowe zapalenie rogówki (PPK) to stan charakteryzujący się występowaniem drobnych ubytków w nabłonku rogówki, które są widoczne podczas badania lampą szczelinową po zastosowaniu barwienia fluoresceiną jako liczne punktowe ubytki. Schorzenie to może być wywoływane przez różne czynniki, w tym infekcje wirusowe (szczególnie adenowirusy), czynniki toksyczne (reakcje na krople do oczu), czynniki alergiczne, suchość oka, czy też jako powikłanie po zabiegach okulistycznych.

Diagnostyka PPK opiera się na charakterystycznym obrazie klinicznym – pacjenci zgłaszają uczucie ciała obcego w oku, światłowstręt, łzawienie, zaczerwienienie oraz czasami niewyraźne widzenie. W leczeniu stosuje się przede wszystkim preparaty nawilżające w postaci kropli bez konserwantów (np. Hyabak, Systane Ultra, Thealoz Duo) oraz w zależności od przyczyny – leki przeciwzapalne.

W przypadku PPK o podłożu zapalnym stosuje się krople zawierające steroidy, takie jak Lotemax, Dexamethason WZF, czy Flucon. Przy infekcjach bakteryjnych wykorzystuje się antybiotyki w kroplach, np. Tobrex, Floxal, czy Vigamox. W przypadku PPK spowodowanego infekcją wirusową mogą być stosowane preparaty przeciwwirusowe, jak Zovirax w postaci maści ocznej.

Trudności w leczeniu powierzchownego punkcikowego zapalenia rogówki obejmują głównie ustalenie pierwotnej przyczyny schorzenia, co jest niezbędne do wdrożenia skutecznej terapii. Dodatkowym wyzwaniem jest zapobieganie nawrotom, szczególnie w przypadkach związanych z przewlekłym zespołem suchego oka. Istotnym problemem jest również odpowiednie zbilansowanie leczenia przeciwzapalnego sterydami, które może prowadzić do powikłań przy długotrwałym stosowaniu, takich jak wzrost ciśnienia wewnątrzgałkowego czy zaćma posteroidowa. W przypadku PPK związanego z infekcją wirusową, leczenie bywa przedłużone i wymaga cierpliwości zarówno ze strony pacjenta, jak i lekarza.