włośnica
Wskazanie

Włośnica (trychinoza) to choroba pasożytnicza wywołana przez nicienie z rodzaju Trichinella, najczęściej Trichinella spiralis. Zakażenie następuje po spożyciu surowego lub niedogotowanego mięsa zawierającego larwy włośnia. W Polsce najczęstszym źródłem zakażenia jest dzikie mięso (głównie dzik), rzadziej wieprzowina z nielegalnego uboju.

Objawy włośnicy pojawiają się zwykle 1-2 tygodnie po spożyciu zarażonego mięsa i obejmują: gorączkę, bóle mięśniowe, obrzęk twarzy (szczególnie powiek), wysypkę, bóle brzucha, nudności i biegunkę. W ciężkich przypadkach może dojść do zapalenia mięśnia sercowego, zapalenia płuc oraz powikłań neurologicznych.

Leczenie włośnicy opiera się głównie na stosowaniu leków przeciwpasożytniczych. W Polsce stosuje się przede wszystkim albendazol (Zentel) lub mebendazol (Vermox). W ciężkich przypadkach, gdy występuje silna reakcja zapalna, dodatkowo podaje się glikokortykosteroidy, np. prednizon (Encorton) lub deksametazon (Dexaven, Pabi-Dexamethason). W leczeniu objawowym stosuje się leki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe.

Największe trudności w leczeniu włośnicy wiążą się z późnym rozpoznaniem choroby, gdy larwy zdążyły już otorbić się w mięśniach. Leki przeciwpasożytnicze są najbardziej skuteczne we wczesnej fazie choroby, przed otorbieniem larw. Wyzwaniem jest również różnicowanie objawów, które mogą przypominać inne choroby, takie jak grypa, choroby reumatyczne czy inne infekcje. Ponadto, w ciężkich przypadkach, leczenie powikłań narządowych (neurologicznych, sercowych) może być długotrwałe i skomplikowane.