zapalenie przedniego odcinka oka
Wskazanie

Zapalenie przedniego odcinka oka (anterior uveitis) to stan zapalny obejmujący tęczówkę (iritis) lub tęczówkę i ciało rzęskowe (iridocyclitis). Jest to najczęstsza postać zapalenia błony naczyniowej oka, stanowiąca około 60-70% wszystkich przypadków zapalenia błony naczyniowej. Choroba może wystąpić jako izolowane schorzenie okulistyczne lub jako objaw choroby ogólnoustrojowej, takiej jak zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, choroba Leśniowskiego-Crohna, łuszczyca czy sarkoidoza.

Główne objawy to ból oka, światłowstręt, zaczerwienienie oka, łzawienie oraz pogorszenie ostrości widzenia. W badaniu okulistycznym stwierdza się obecność komórek zapalnych i białka w cieczy wodnistej (efekt Tyndalla), przekrwienie okołorąbkowe oraz często zwężenie źrenicy. W przypadkach przewlekłych mogą pojawić się zrosty między tęczówką a soczewką (synechie tylne).

W leczeniu zapalenia przedniego odcinka oka stosuje się przede wszystkim miejscowe krople z glikokortykosteroidami, takie jak Dexamethason WZF 0,1%, Flucon, Flarex czy Dexafree. W przypadku ciężkiego przebiegu konieczne może być podawanie glikokortykosteroidów w iniekcjach okołogałkowych (np. Dexaven, Diprophos) lub ogólnoustrojowo (np. Metypred, Solu-Medrol). Do rozszerzenia źrenicy i zapobiegania powstawaniu zrostów stosuje się krople rozszerzające źrenicę, takie jak Tropicamidum WZF 1%, Mydrum czy połączenie fenylefryny i tropikamidu (Mydriasert).

Największe trudności w leczeniu zapalenia przedniego odcinka oka wiążą się z nawrotowym charakterem choroby oraz możliwymi powikłaniami długotrwałego stosowania glikokortykosteroidów, takimi jak jaskra posteroidowa i zaćma posteroidowa. Wyzwaniem jest również odpowiednie dawkowanie leków – zbyt szybkie odstawienie może prowadzić do nawrotu zapalenia, a zbyt długie stosowanie zwiększa ryzyko działań niepożądanych. W przypadkach powiązanych z chorobami ogólnoustrojowymi konieczna jest współpraca okulisty z innymi specjalistami (reumatologiem, gastroenterologiem, dermatologiem) oraz wprowadzenie odpowiedniego leczenia choroby podstawowej, co może obejmować leki immunosupresyjne (np. Metotreksat, Azathioprine, Imuran) lub leki biologiczne (np. Humira, Remicade).

W przypadkach opornych na standardowe leczenie lub przy częstych nawrotach stosuje się leki immunosupresyjne miejscowo (np. cyklosporyna A – Ikervis) lub ogólnie. Istotną rolę odgrywa również edukacja pacjenta dotycząca regularnego stosowania leków i konieczności długotrwałej obserwacji okulistycznej, nawet po ustąpieniu objawów.