nieswoiste ostre zapalenie pochewki ścięgna
Wskazanie

Nieswoiste ostre zapalenie pochewki ścięgna, znane również jako tenosynovitis, to schorzenie charakteryzujące się stanem zapalnym w obrębie pochewki otaczającej ścięgno. Występuje najczęściej w okolicach nadgarstka, dłoni, stóp lub stawów skokowych. Główne objawy to ból, obrzęk, zaczerwienienie, ograniczenie ruchomości oraz wyczuwalny trzask lub tarcie podczas ruchu. Choroba ta może być wywołana przez przeciążenie, uraz mechaniczny, infekcję lub choroby układowe (np. reumatoidalne zapalenie stawów).

W leczeniu nieinfekcyjnego zapalenia pochewki ścięgna stosuje się przede wszystkim niesteroidowe leki przeciwzapalne, które redukują stan zapalny i ból. Na polskim rynku dostępne są preparaty takie jak: Ibuprom, Nurofen, Metindol, Diclac, Majamil, Dexak czy Ketonal. W przypadkach opornych na standardowe leczenie można zastosować iniekcje glikokortykosteroidów bezpośrednio do pochewki ścięgna (np. Depo-Medrol, Diprophos). W terapii wspomagającej wykorzystuje się także maści przeciwzapalne (Voltaren, Ketoprofen-Żel, Dicloreum).

Leczenie niefarmakologiczne obejmuje unieruchomienie zajętej okolicy (ortezy, szyny), fizykoterapię (ultradźwięki, laseroterapia, krioterapia), a w ciężkich przypadkach może być konieczna interwencja chirurgiczna. Istotnym elementem terapii jest również fizjoterapia, która pomaga przywrócić pełną funkcjonalność ścięgna po ustąpieniu ostrego stanu zapalnego.

Największe trudności w leczeniu nieinfekcyjnego ostrego zapalenia pochewki ścięgna wiążą się z tendencją do nawrotów, szczególnie jeśli pacjent powraca do aktywności, które wywołały pierwotny stan zapalny. Problematyczne bywa także różnicowanie z innymi schorzeniami układu mięśniowo-szkieletowego, co może opóźniać właściwą diagnozę. Wyzwaniem terapeutycznym jest również utrzymanie równowagi między koniecznym odpoczynkiem a potrzebą utrzymania mobilności, aby zapobiec zrostom i przykurczom. U pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi zapalenie pochewki ścięgna może być trudniejsze w leczeniu i wymagać bardziej agresywnej terapii, ukierunkowanej na chorobę podstawową.