zespół Löfflera
Wskazanie

Zespół Löfflera to rzadka choroba układu oddechowego charakteryzująca się eozynofilią płucną w połączeniu z przejściowymi naciekami w płucach widocznymi w obrazie radiologicznym. Najczęściej występuje jako reakcja alergiczna na leki, pasożyty, grzyby lub inne alergeny. Pacjenci z zespołem Löfflera mogą prezentować objawy takie jak kaszel, świszczący oddech, gorączka, złe samopoczucie oraz bóle mięśniowe.

W diagnostyce zespołu Löfflera kluczowe znaczenie ma wykazanie eozynofilii we krwi obwodowej oraz charakterystycznych nacieków w badaniach obrazowych płuc. Ważne jest również wykluczenie innych przyczyn eozynofilii płucnej, takich jak choroby układowe czy nowotwory. Badanie plwociny może wykazać obecność eozynofilów, a czasami konieczne jest wykonanie bronchoskopii z płukaniem oskrzelowo-pęcherzykowym (BAL).

W leczeniu zespołu Löfflera stosuje się przede wszystkim glikokortykosteroidy systemowe, takie jak Encorton (prednizon), Metypred (metyloprednizolon) czy Dexaven (deksametazon). W przypadkach wywołanych przez pasożyty konieczne jest zastosowanie odpowiednich leków przeciwpasożytniczych, np. Zentel (albendazol), Vermox (mebendazol) czy Fluvermal (flubendazol). Jeśli przyczyną są leki, niezbędne jest ich odstawienie.

Największą trudnością w leczeniu pacjentów z zespołem Löfflera jest właściwa identyfikacja czynnika wywołującego chorobę, co bywa czasochłonne i wymaga szerokiej diagnostyki różnicowej. Dodatkowo, długotrwała terapia glikokortykosteroidami wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, takich jak osteoporoza, cukrzyca, nadciśnienie czy immunosupresja. W niektórych przypadkach konieczne jest zastosowanie leków immunomodulujących, takich jak Imuran (azatiopryna) czy CellCept (mykofenolan mofetylu), co wymaga ścisłego monitorowania pacjenta pod kątem potencjalnych powikłań.