nieswoiste zapalenie pochewki ścięgna
Wskazanie

Nieswoiste zapalenie pochewki ścięgna (tenosynovitis) to stan zapalny obejmujący pochewkę ścięgna, która otacza ścięgno i zawiera płyn maziowy umożliwiający płynny ruch ścięgna. Zapalenie to może występować w różnych częściach ciała, najczęściej jednak dotyczy nadgarstka, dłoni, stopy lub kostki. Do najczęstszych przyczyn zalicza się przeciążenie, urazy, choroby reumatyczne (np. reumatoidalne zapalenie stawów), a także infekcje.

Pacjenci z nieswoistym zapaleniem pochewki ścięgna zgłaszają zwykle ból, obrzęk, zaczerwienienie i ograniczenie ruchomości w obrębie zajętego ścięgna. W niektórych przypadkach może wystąpić również charakterystyczne trzeszczenie podczas ruchu, znane jako objaw De Quervaina w przypadku zapalenia pochewek ścięgien odwodziciela długiego i prostownika krótkiego kciuka.

W leczeniu nieswoistego zapalenia pochewki ścięgna stosuje się zarówno metody niefarmakologiczne, jak i farmakologiczne. Wśród dostępnych w Polsce leków najczęściej wykorzystuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) takie jak: Diclac, Dicloberl, Majamil, Voltaren (diklofenak), Ibuprom, Nurofen, Ibum (ibuprofen), czy Metindol (indometacyna). W przypadkach opornych na leczenie NLPZ można zastosować miejscowe lub ogólnoustrojowe glikokortykosteroidy, np. Depo-Medrol, Diprophos (betametazon), Metypred (metyloprednizolon).

Największą trudnością w leczeniu nieswoistego zapalenia pochewki ścięgna jest tendencja do nawrotów, szczególnie gdy pacjent nie przestrzega zaleceń dotyczących odpoczynku i odciążenia zajętej części ciała. Wyzwaniem jest również różnicowanie z innymi stanami zapalnymi, takimi jak zapalenie ścięgna bez zajęcia pochewki czy zapalenie stawów. W przypadkach infekcyjnego zapalenia pochewki ścięgna kluczowe jest szybkie rozpoznanie i wdrożenie antybiotykoterapii, gdyż opóźnienie leczenia może prowadzić do poważnych powikłań, w tym do martwicy ścięgna.

W kompleksowym podejściu do leczenia nieswoistego zapalenia pochewki ścięgna istotne miejsce zajmuje również rehabilitacja, obejmująca fizykoterapię (ultradźwięki, laseroterapia, krioterapia) oraz ćwiczenia usprawniające po ustąpieniu ostrego stanu zapalnego. W przypadkach przewlekłych lub nawracających, gdy leczenie zachowawcze nie przynosi efektów, może być konieczne leczenie chirurgiczne polegające na uwolnieniu ścięgna.