zapalenie błony maziowej
Wskazanie

Zapalenie błony maziowej (synovitis) to stan zapalny dotyczący błony wyściełającej wewnętrzną część torebki stawowej. Proces zapalny prowadzi do pogrubienia błony maziowej oraz zwiększonej produkcji płynu stawowego, co objawia się obrzękiem, bólem, ograniczeniem ruchomości oraz uczuciem ciepła w obrębie stawu. Zapalenie może być ostre lub przewlekłe i dotyczyć jednego lub wielu stawów.

Zapalenie błony maziowej może być spowodowane urazami, zakażeniami, chorobami autoimmunologicznymi (np. reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń), krystalopatią (dna moczanowa, pseudodna), chorobami zapalnymi jelit, łuszczycą, a także schorzeniami nowotworowymi. Diagnoza opiera się na badaniu fizykalnym, badaniach obrazowych (USG, MRI) oraz analizie płynu stawowego.

W leczeniu farmakologicznym stosuje się przede wszystkim niesteroidowe leki przeciwzapalne, takie jak: Diclac, Metindol, Ibuprom, Nurofen, Ketonal, Voltaren. W przypadku zapalenia błony maziowej związanego z chorobami autoimmunologicznymi stosowane są leki modyfikujące przebieg choroby (DMARDs) jak Methotrexat, Arava, Sulfasalazin, a także leki biologiczne (Humira, Enbrel, Remicade). W terapii wykorzystuje się również glikokortykosteroidy podawane dostawowo (Diprophos, Depo-Medrol) lub ogólnoustrojowo (Metypred, Encorton).

Największą trudnością w leczeniu zapalenia błony maziowej jest identyfikacja przyczyny leżącej u podstaw schorzenia, co jest kluczowe dla wdrożenia odpowiedniej terapii. Wyzwaniem pozostaje również zapobieganie progresji zmian i uszkodzeń chrząstki stawowej w przebiegu przewlekłego zapalenia, które może prowadzić do nieodwracalnych zmian zwyrodnieniowych. U pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi problemem jest osiągnięcie remisji i utrzymanie jej przez dłuższy czas, co wymaga regularnego monitorowania aktywności choroby i odpowiedniego dostosowywania terapii.