ból pourazowy
Wskazanie

Ból pourazowy jest następstwem urazu tkanek miękkich, kości, stawów lub nerwów. Występuje jako mechanizm obronny organizmu, ostrzegający przed potencjalnym uszkodzeniem, ale może również przejść w fazę przewlekłą, znacząco obniżając jakość życia pacjenta. Intensywność bólu pourazowego zależy od rozległości urazu, indywidualnej wrażliwości na ból oraz lokalizacji uszkodzenia.

W leczeniu bólu pourazowego stosuje się podejście wielokierunkowe. Farmakoterapia obejmuje niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) jak Ketonal, Ibuprom, Voltaren, paracetamol (Panadol, Apap) oraz w cięższych przypadkach opioidy (Tramal, Oxycontin, Durogesic). W zależności od charakteru urazu mogą być również stosowane leki miejscowe w postaci maści, żeli czy plastrów (Ketoprofen żel, Voltaren Emulgel, Dicloratio) oraz leki zmniejszające napięcie mięśniowe (Mydocalm, Baclofen).

Istotnym elementem terapii jest także rehabilitacja, obejmująca fizykoterapię (elektroterapia, ultradźwięki), kinezyterapię oraz masaż. W przypadku urazów neurologicznych stosuje się również leki przeciwpadaczkowe o działaniu przeciwbólowym (Pregabalina, Lyrica, Gabapentyna) oraz leki przeciwdepresyjne (Amitryptylina, Duloksetyna).

Największe trudności w leczeniu bólu pourazowego dotyczą jego przejścia w formę przewlekłą. Ból przewlekły pourazowy może rozwinąć się w zespół bólu regionalnego (CRPS) lub prowadzić do bólu neuropatycznego, trudniejszego w leczeniu. Wyzwaniem jest także optymalne dawkowanie opioidów, które musi równoważyć skuteczność przeciwbólową z ryzykiem uzależnienia. Dodatkową trudnością jest właściwa diagnoza źródła bólu, szczególnie przy złożonych urazach, oraz indywidualizacja terapii uwzględniająca schorzenia współistniejące pacjenta.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl