zapalenie ucha
Wskazanie

Zapalenie ucha to stan zapalny, który może dotyczyć różnych części ucha: zewnętrznego, środkowego lub wewnętrznego. Najczęściej spotykane jest ostre zapalenie ucha środkowego (OZUŚ), szczególnie u dzieci poniżej 5. roku życia. Zapalenie ucha zewnętrznego często związane jest z ekspozycją na wodę („ucho pływaka”) lub urazem, natomiast zapalenie ucha wewnętrznego jest najrzadszą, ale potencjalnie najgroźniejszą postacią.

W leczeniu zapalenia ucha zewnętrznego stosuje się głównie miejscowe preparaty antybiotykowe i przeciwzapalne w postaci kropli. Na polskim rynku dostępne są: Infectopedicul, Sofradex, Otocort, Cipronex, Dicortineff. W przypadku OZUŚ o etiologii bakteryjnej, standardem leczenia jest amoksycylina (Amotaks, Duomox) lub amoksycylina z kwasem klawulanowym (Augmentin, Taromentin, Amoksiklav) przy niepowodzeniu terapii pierwszego rzutu. W przypadkach opornych stosuje się ceftriakson (Biotrakson, Tartriakson) lub makrolidy jak klarytromycyna (Klacid, Fromilid).

Największą trudnością w leczeniu zapaleń ucha jest wzrastająca antybiotykooporność patogenów. W przypadku OZUŚ problemem jest także rozróżnienie infekcji bakteryjnej od wirusowej, co prowadzi do nadużywania antybiotyków. U pacjentów z nawracającymi zapaleniami ucha środkowego wyzwaniem jest zapobieganie kolejnym epizodom – czasem konieczne jest rozważenie zabiegu tympanostomii z założeniem dreników wentylacyjnych. W zapaleniach ucha zewnętrznego trudność może stanowić dokładna aplikacja kropli usznych przy znacznym obrzęku przewodu słuchowego.

W przewlekłych zapaleniach ucha środkowego z wysiękiem stosuje się też steroidy donosowe (Flixonase, Nasometin, Momester) oraz leki przeciwhistaminowe (Zyrtec, Claritine) w celu zmniejszenia obrzęku trąbki słuchowej. Przy nawracających infekcjach ważna jest też profilaktyka: unikanie czynników ryzyka, szczepienia przeciwko pneumokokom (Prevenar 13, Synflorix), oraz w wybranych przypadkach rozważenie terapii immunomodulującej (Broncho-Vaxom, Ismigen).