pourazowy stan zapalny i obrzęk
Wskazanie

Pourazowy stan zapalny i obrzęk to naturalna reakcja organizmu na uraz mechaniczny, termiczny lub chemiczny. Rozwija się jako część złożonego procesu gojenia i charakteryzuje się klasycznymi objawami zapalenia: zaczerwienieniem, bólem, obrzękiem, zwiększoną temperaturą miejscową oraz upośledzeniem funkcji. Obrzęk pourazowy powstaje wskutek zwiększonej przepuszczalności naczyń krwionośnych i gromadzenia się płynu w przestrzeni międzykomórkowej.

W leczeniu pourazowego stanu zapalnego i obrzęku stosuje się farmakoterapię z wykorzystaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ). Na polskim rynku dostępne są preparaty takie jak: Diclac, Majamil, Dicloberl (diklofenak), Nurofen, Ibuprom, Ibufen (ibuprofen), Naproxen, Anapran (naproksen) czy Ketonal, Ketoprofen (ketoprofen). W cięższych przypadkach można rozważyć krótkotrwałe zastosowanie glikokortykosteroidów, takich jak Dexaven (deksametazon) czy Metypred (metyloprednizolon).

Ważnym elementem terapii jest również lokalne stosowanie preparatów przeciwzapalnych w postaci maści, żeli czy plastrów, np. Voltaren, Diclac żel, Dip Rilif (diklofenak), Fastum, Ketoprom (ketoprofen). W początkowej fazie zaleca się też stosowanie zimnych okładów, które zmniejszają przepływ krwi i ograniczają obrzęk, a później ciepłych, które zwiększają przepływ krwi i przyspieszają gojenie.

Największymi trudnościami w leczeniu pourazowego stanu zapalnego i obrzęku są: właściwe dobranie intensywności leczenia do stopnia urazu, unikanie nadmiernego tłumienia reakcji zapalnej (która jest niezbędna w procesie gojenia), kontrolowanie bólu bez maskowania objawów poważniejszych uszkodzeń oraz zapobieganie przewlekłemu stanowi zapalnemu. Szczególne wyzwanie stanowią pacjenci ze współistniejącymi chorobami (np. niewydolnością nerek, chorobą wrzodową), u których stosowanie NLPZ może być ograniczone, oraz osoby starsze, bardziej narażone na działania niepożądane leków przeciwzapalnych.