ból towarzyszący zawałowi mięśnia sercowego
Wskazanie

Ból towarzyszący zawałowi mięśnia sercowego jest kluczowym objawem ostrego niedokrwienia serca, wymagającym natychmiastowej interwencji medycznej. Charakteryzuje się typowo silnym, gniotącym, dławiącym bólem zamostkowym, często promieniującym do lewego barku, ramienia, szyi lub żuchwy. W przeciwieństwie do bólu dławicowego, ból zawałowy trwa zwykle ponad 20 minut i nie ustępuje po odpoczynku ani po przyjęciu nitrogliceryny. U niektórych pacjentów, szczególnie u osób starszych i chorych na cukrzycę, zawał może przebiegać nietypowo lub bezbólowo.

W doraźnym leczeniu bólu zawałowego stosuje się przede wszystkim opioidy, najczęściej morfinę (Morphini Sulfas), która nie tylko zmniejsza ból, ale również działa przeciwlękowo i rozszerzająco na naczynia. Alternatywnie można zastosować fentanyl (Fentanyl WZF) lub petydynę (Dolargan). W pierwszej kolejności pacjentom podaje się też kwas acetylosalicylowy (Aspirin, Polocard) oraz azotany (Nitromint, Sustonit) w celu rozszerzenia naczyń wieńcowych. W polskich warunkach często stosuje się też leki przeciwbólowe z grupy NLPZ jako uzupełnienie terapii, choć ich rola w ostrym zawale jest ograniczona.

Największą trudnością w leczeniu bólu zawałowego jest konieczność szybkiego różnicowania z innymi przyczynami bólu w klatce piersiowej, takimi jak rozwarstwienie aorty, zatorowość płucna czy zapalenie osierdzia. Opóźnienie w rozpoznaniu i wdrożeniu odpowiedniego leczenia (przede wszystkim przywrócenia przepływu w naczyniu wieńcowym poprzez angioplastykę lub leczenie fibrynolityczne) znacząco pogarsza rokowanie. Wyzwaniem jest również właściwe dawkowanie opioidów – zbyt małe dawki nie przynoszą ulgi, zbyt duże mogą powodować depresję oddechową i spadki ciśnienia tętniczego, co może być szczególnie niebezpieczne u pacjentów we wstrząsie kardiogennym.