ból pourazowy tkanek miękkich
Wskazanie

Ból pourazowy tkanek miękkich to dolegliwość bólowa, która powstaje w wyniku uszkodzenia mięśni, więzadeł, ścięgien lub tkanki łącznej na skutek urazu mechanicznego. Najczęściej występuje po stłuczeniach, skręceniach, naciągnięciach lub naderwaniach struktur miękkich. Charakteryzuje się miejscowym bólem, obrzękiem, zasinieniem oraz ograniczeniem ruchomości w obrębie dotkniętej urazu okolicy.

W leczeniu bólu pourazowego tkanek miękkich stosuje się wielokierunkowe podejście. W pierwszej fazie po urazie kluczowe jest zastosowanie protokołu PRICE (Protection, Rest, Ice, Compression, Elevation), czyli ochrona, odpoczynek, lód, ucisk i uniesienie kończyny. W farmakoterapii wykorzystuje się przede wszystkim niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) dostępne w różnych postaciach – doustnych i miejscowych.

Wśród popularnych polskich preparatów stosowanych w bólu pourazowym tkanek miękkich znajdują się: Ibuprom, Nurofen, Ketonal, Voltaren (diklofenak), Proxacin (nimesulid) w formie doustnej. Preparaty miejscowe to m.in.: Voltaren Max, Diklofenak żel, Ketoprofen żel, Fastum, Olfen. W cięższych przypadkach stosuje się też Tramal (tramadol) lub preparaty złożone jak Poltram Combo (tramadol z paracetamolem).

Największym wyzwaniem w leczeniu bólu pourazowego tkanek miękkich jest właściwe zbalansowanie odpoczynku i aktywności fizycznej w procesie rehabilitacji. Zbyt wczesne obciążenie może prowadzić do ponownego urazu i przewlekłych dolegliwości, natomiast zbyt długi odpoczynek opóźnia proces gojenia i może prowadzić do zaników mięśniowych. Kolejnym problemem jest ryzyko przewlekłego stosowania NLPZ, które może prowadzić do działań niepożądanych, szczególnie ze strony przewodu pokarmowego, nerek i układu sercowo-naczyniowego. U pacjentów ze współistniejącymi chorobami należy szczególnie ostrożnie dobierać farmakoterapię.