Leki w grupie
„lek przeciwzapalny”

Leki przeciwzapalne to szeroka grupa substancji terapeutycznych, które zmniejszają proces zapalny w organizmie poprzez hamowanie działania mediatorów stanu zapalnego, takich jak prostaglandyny, leukotrieny czy cytokiny. Efekt przeciwzapalny osiągany jest przez różne mechanizmy działania, w zależności od konkretnej podgrupy leków.

Główne podgrupy leków przeciwzapalnych to niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), glikokortykosteroidy (GKS) oraz leki przeciwzapalne modyfikujące przebieg chorób reumatycznych (DMARDs). NLPZ działają głównie poprzez hamowanie enzymu cyklooksygenazy (COX), zmniejszając produkcję prostaglandyn. Glikokortykosteroidy mają silne działanie immunosupresyjne i przeciwzapalne, wpływając na ekspresję genów. DMARDs spowalniają progresję chorób reumatycznych poprzez modyfikację odpowiedzi immunologicznej.

Do najważniejszych NLPZ należą: ibuprofen (Nurofen, Ibuprom), diklofenak (Diclac, Voltaren), naproksen (Apo-Naproxen), meloksykam (Movalis), ketoprofen (Ketonal, Febrofen), nimesulid (Aulin, Nimesil) oraz koksyby, takie jak celekoksyb (Celebrex) i etorikoksyb (Arcoxia). Wśród glikokortykosteroidów wyróżniamy prednizon (Encorton), prednizolon, deksametazon (Dexaven), metyloprednizolon (Medrol, Metypred) i hydrokortyzon.

Główną zaletą stosowania leków przeciwzapalnych jest szybkie i skuteczne łagodzenie objawów stanu zapalnego, takich jak ból, obrzęk, zaczerwienienie i podwyższona temperatura. NLPZ działają również przeciwbólowo i przeciwgorączkowo, co czyni je wszechstronnymi w leczeniu wielu schorzeń. Glikokortykosteroidy są szczególnie skuteczne w tłumieniu intensywnych reakcji zapalnych w chorobach autoimmunologicznych i alergicznych.

Najpoważniejsze niebezpieczeństwa stosowania NLPZ obejmują uszkodzenie błony śluzowej przewodu pokarmowego (owrzodzenia, krwawienia), zaburzenia czynności nerek, zwiększone ryzyko sercowo-naczyniowe (zawały, udary) oraz reakcje alergiczne. Glikokortykosteroidy przy długotrwałym stosowaniu mogą powodować zespół Cushinga, osteoporozę, cukrzycę posteroidową, nadciśnienie, zaćmę, a także supresję osi podwzgórze-przysadka-nadnercza. DMARDs charakteryzują się potencjalną hepatotoksycznością, mielosupresją i zwiększonym ryzykiem infekcji.

W grupie DMARDs wyróżniamy leki konwencjonalne (metotreksat, sulfasalazyna, leflunomid, hydroksychlorochina) oraz biologiczne (inhibitory TNF-α jak adalimumab, etanercept, infliksimab, a także inhibitory IL-6, IL-17, JAK i inne). Biologiczne DMARDs stanowią przełom w leczeniu ciężkich postaci chorób zapalnych, choć wiążą się z wyższym ryzykiem infekcji i znacznymi kosztami terapii.

Lista leków w tej grupie

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl