łokieć tenisisty
Wskazanie

Łokieć tenisisty (tendinitis lateralis cubiti, epicondylitis lateralis humeri) to choroba przeciążeniowa, charakteryzująca się zapaleniem przyczepów ścięgien prostowników nadgarstka do nadkłykcia bocznego kości ramiennej. Występuje najczęściej u osób w wieku 35-55 lat, szczególnie u wykonujących powtarzalne ruchy nadgarstka i przedramienia – nie tylko u tenisistów, ale także u osób pracujących fizycznie, muzyków czy pracowników biurowych.

Głównym objawem jest ból zlokalizowany w okolicy nadkłykcia bocznego kości ramiennej, nasilający się przy chwytaniu, podnoszeniu przedmiotów, a także przy prostowaniu nadgarstka przeciwko oporowi. Diagnoza opiera się na wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz testach prowokacyjnych (np. test Thomsona, test Milla). W przypadkach wątpliwych pomocne mogą być badania obrazowe: USG lub MRI.

Leczenie łokcia tenisisty rozpoczyna się od metod zachowawczych. W ostrej fazie stosuje się odpoczynek, unikanie czynności prowokujących ból oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne – zarówno doustne (Diclac, Voltaren, Ibuprom, Nurofen), jak i miejscowe (Dicloziaja, Voltaren Emulgel, Diclac Lipogel). W terapii wykorzystuje się również fizykoterapię, w tym laseroterapię, jonoforezę, ultradźwięki czy terapię falą uderzeniową.

Największą trudnością w leczeniu łokcia tenisisty jest jego przewlekły i nawrotowy charakter. Pacjenci często zbyt wcześnie powracają do aktywności wywołujących dolegliwości, co prowadzi do nawrotów. Istotnym elementem terapii jest odpowiednia rehabilitacja obejmująca ćwiczenia ekscentryczne, stretching oraz techniki manualne. W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze stosuje się iniekcje miejscowe sterydów (Diprophos, Depo-Medrol) lub osocza bogatopłytkowego (PRP). Ostatecznością jest leczenie operacyjne, które rozważa się po wyczerpaniu innych metod terapeutycznych, zwykle po co najmniej 6-12 miesiącach nieskutecznego leczenia zachowawczego.

Profilaktyka polega na modyfikacji techniki wykonywania ruchów, odpowiednim doborze sprzętu sportowego, stosowaniu ortezy (stabilizatora) na przedramię oraz regularnych ćwiczeniach wzmacniających mięśnie przedramienia. U pacjentów z przewlekłymi dolegliwościami konieczne jest wdrożenie kompleksowego programu rehabilitacyjnego pod nadzorem fizjoterapeuty.