ból mięśniowo-szkieletowy spowodowany urazem sportowym
Wskazanie

Ból mięśniowo-szkieletowy spowodowany urazem sportowym to dolegliwość pojawiająca się w wyniku przeciążenia, naderwania lub uszkodzenia struktur narządu ruchu podczas aktywności fizycznej. Najczęściej dotyczy mięśni, ścięgien, więzadeł i stawów. Urazy sportowe mogą mieć charakter ostry (powstały nagle, np. skręcenie stawu skokowego) lub przewlekły (będący wynikiem powtarzających się mikrourazów, np. łokieć tenisisty).

W leczeniu bólu mięśniowo-szkieletowego spowodowanego urazem sportowym stosuje się przede wszystkim niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ). Na polskim rynku dostępne są preparaty zawierające ibuprofen (Ibuprom, Nurofen, Ibufen), diklofenak (Diclac, Dicloberl, Voltaren), naproksen (Anapran, Pabi-Naproxen) czy ketoprofen (Ketonal, Febrofen). W przypadku silniejszych dolegliwości stosuje się także tramadol (Poltram, Tramal) lub połączenia tramadolu z paracetamolem (Poltram Combo).

Leczenie miejscowe obejmuje stosowanie preparatów w postaci maści, żeli czy plastrów zawierających substancje przeciwbólowe i przeciwzapalne. Popularne preparaty to: Voltaren Max, Diclac Lipogel, Dip Rilif, Ketoprofen-SF, Fastum. Warto pamiętać, że w przypadku urazów sportowych równie istotne co farmakoterapia jest stosowanie protokołu PRICE (Protection, Rest, Ice, Compression, Elevation), czyli ochrona, odpoczynek, schładzanie, kompresja i uniesienie kończyny.

Największe trudności w leczeniu bólu mięśniowo-szkieletowego spowodowanego urazem sportowym wiążą się z tendencją pacjentów do przedwczesnego powrotu do aktywności fizycznej. Zbyt szybkie wznowienie treningu może prowadzić do ponownego urazu lub przewlekłości dolegliwości. Wyzwaniem terapeutycznym jest także właściwa diagnostyka przyczyny bólu, gdyż objawy mogą być podobne przy różnych typach urazów. Dodatkowo, długotrwałe stosowanie NLPZ wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, nerek czy układu sercowo-naczyniowego, co ogranicza możliwości farmakoterapii, zwłaszcza u pacjentów z chorobami współistniejącymi.