nadpłytkowość reaktywna
Nadpłytkowość reaktywna (trombocytoza reaktywna) to stan charakteryzujący się zwiększoną liczbą płytek krwi (powyżej 450 000/μl), występujący jako wtórna reakcja organizmu na toczący się proces chorobowy. W przeciwieństwie do nadpłytkowości samoistnej (pierwotnej), nie jest to choroba szpiku kostnego, lecz odpowiedź na czynniki zewnętrzne.
Najczęstszymi przyczynami nadpłytkowości reaktywnej są: ostre i przewlekłe stany zapalne, infekcje, nowotwory, niedokrwistość z niedoboru żelaza, krwawienia, urazy, zabiegi operacyjne oraz usunięcie śledziony. Wzrost liczby płytek jest zwykle przejściowy i ustępuje po wyleczeniu choroby podstawowej.
W diagnostyce różnicowej kluczowe jest odróżnienie nadpłytkowości reaktywnej od pierwotnej, gdyż ta druga wymaga odmiennego postępowania. W przypadku nadpłytkowości reaktywnej liczba płytek rzadko przekracza 1 000 000/μl, a ryzyko powikłań zakrzepowych jest niższe niż w nadpłytkowości samoistnej. Diagnostyka obejmuje morfologię krwi, OB, CRP, badania biochemiczne oraz, w razie potrzeby, badania obrazowe w celu identyfikacji choroby podstawowej.
Leczenie nadpłytkowości reaktywnej polega przede wszystkim na terapii choroby podstawowej. W większości przypadków nie wymaga specyficznego leczenia przeciwpłytkowego, chyba że istnieją dodatkowe czynniki ryzyka zakrzepicy. Po ustąpieniu przyczyny, liczba płytek zwykle normalizuje się samoistnie.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Nadpłytkowość – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Nadpłytkowość definiowana jako liczba płytek krwi >400 000/μl dzieli się na reaktywną i samoistną (ET). Nadpłytkowość reaktywna, będąca odpowiedzią na inne schorzenia, zwykle cechuje się dobrym rokowaniem, krótkotrwałym wzrostem płytek i niskim ryzykiem powikłań zakrzepowo-krwotocznych, nawet po splenektomii. W przeciwieństwie do niej, samoistna nadpłytkowość wiąże się z podwyższonym ryzykiem poważnych krwawień, zakrzepów, rozwoju zwłóknienia szpiku oraz transformacji do białaczki. Kontrola liczby płytek za pomocą terapii cytoredukcyjnej poprawia rokowanie i zapobiega powikłaniom. W ciąży u kobiet z ET leczenie pegylowanym interferonem (PEG-IFN) zwiększa odsetek żywych urodzeń i zmniejsza ryzyko poronień, umożliwiając jednocześnie kontrolę liczby płytek.
białaczka, biomarker prognostyczny, choroby nowotworowe, inwazja naczyń limfatycznych, krzepnięcie krwi, leki cytoredukcyjne, małopłytkowość, nadpłytkowość, nadpłytkowość reaktywna, nadpłytkowość samoistna, płytki krwi, powikłania zakrzepowe, przerzuty do węzłów chłonnych, przeżycie całkowite, przeżycie specyficzne dla raka, przeżycie wolne od choroby, przeżycie wolne od nawrotu, przeżycie wolne od progresji, rak endometrium, rak jelita grubego, rak szyjki macicy, sepsa bakteryjna, splenektomia, współczynnik ryzyka, zwłóknienie szpiku, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Nadpłytkowość – Diagnostyka i diagnoza
Nadpłytkowość definiowana jest jako liczba płytek krwi przekraczająca 450 000/μl, choć niektóre źródła podają wartość graniczną 600 000/μl. Diagnostyka obejmuje morfologię krwi, rozmaz, badania genetyczne (mutacje JAK2 V617F, CALR, MPL), ocenę poziomu żelaza, markery stanu zapalnego oraz biopsję szpiku kostnego. Kluczowe jest odróżnienie samoistnej trombocytemii (ET) od reaktywnej trombocytozy, gdyż ET jest klonalnym nowotworem mieloproliferacyjnym z charakterystyczną proliferacją megakariocytów i obecnością mutacji genetycznych. Kryteria WHO 2016 do rozpoznania ET wymagają liczby płytek ≥450 × 10⁹/L, typowych cech w biopsji szpiku, wykluczenia innych nowotworów mieloproliferacyjnych oraz obecności mutacji JAK2, CALR lub MPL lub braku reaktywnej trombocytozy.
anagrelid, białko C-reaktywne, biopsja szpiku kostnego, chromosom Philadelphia, epizod zakrzepowy, hydroksykarbamid, hydroksymocznik, interferon alfa, leki cytoredukcyjne, leki przeciwpłytkowe, leukocytoza, markery stanu zapalnego, mielofibroza, morfologia krwi, mutacja CALR, mutacja JAK2, mutacja JAK2 V617F, mutacja MPL, nabyty zespół von Willebranda, nadpłytkowość, nadpłytkowość pierwotna, nadpłytkowość reaktywna, nowotwór mieloproliferacyjny, odczyn Biernackiego, ostra białaczka, płytki krwi, powikłania zakrzepowe, przewlekła białaczka szpikowa, sekwencjonowanie nowej generacji, trombafereza, zakrzepica tętnicza - Leksykon chorób i schorzeń
Nadpłytkowość – Leczenie
W terapii nadpłytkowości kluczowe jest rozróżnienie między nadpłytkowością reaktywną a samoistną (esencjalną, ET). W nadpłytkowości reaktywnej leczenie koncentruje się na eliminacji przyczyny pierwotnej, co zwykle prowadzi do normalizacji liczby płytek. Wartości powyżej 1 000 000/μl mogą wymagać wprowadzenia kwasu acetylosalicylowego w małej dawce (75-100 mg/dobę) przy współistniejących czynnikach ryzyka zakrzepicy. W ET, chorobie przewlekłej, leczenie opiera się na stratifikacji ryzyka powikłań zakrzepowych i krwotocznych, uwzględniając wiek (>60 lat), historię zakrzepów, mutacje JAK2/MPL, czynniki sercowo-naczyniowe oraz liczbę płytek (>1 500 000/μl). Terapia obejmuje kwas acetylosalicylowy, leki cytoredukcyjne (głównie hydroksymocznik) oraz alternatywnie interferon alfa lub anagrelid, z indywidualnym doborem w zależności od ryzyka i tolerancji leków.
anagrelid, białaczka, czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego, działanie teratogenne, fedratynib, heparyna drobnocząsteczkowa, hydroksymocznik, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor JAK, interferon alfa, kwas acetylosalicylowy, leki modyfikujące przebieg choroby, mielofibroza, mutacja JAK2, nadpłytkowość, nadpłytkowość reaktywna, nadpłytkowość samoistna, niedobór żelaza, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nowotwór mieloproliferacyjny, objawy naczyniowe, płytkopochodny czynnik wzrostu, powikłania zakrzepowe, progresja do mielofibrozy, ruksolitynib, ryzyko zakrzepicy, suplementacja żelaza, terapia cytoredukcyjna, transformujący czynnik wzrostu, trombocytemia esencjalna, trombocytofereza - Leksykon chorób i schorzeń
Nadpłytkowość – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Nadpłytkowość definiuje się jako liczbę płytek krwi >450 x 10^9/L u dorosłych i dzieli na pierwotną (klonalną) oraz wtórną (reaktywną). Nadpłytkowość wtórna, stanowiąca 80-90% przypadków, jest związana z ostrą utratą krwi, infekcjami, stanami zapalnymi czy niedoborem żelaza i zwykle ustępuje w ciągu 3 miesięcy. Nadpłytkowość pierwotna wiąże się z mutacjami genetycznymi (np. JAK2V617F, MPL) i może prowadzić do powikłań zakrzepowo-krwotocznych, zwłaszcza przy liczbie płytek >1 500 x 10^9/L. Diagnostyka obejmuje badania laboratoryjne (ferrytyna, CRP, rozmaz krwi), testy genetyczne, ocenę szpiku kostnego oraz wykluczenie nowotworów LEGO-C. Obecność objawów mikronaczyniowych (np. erytromelalgia) sugeruje nadpłytkowość pierwotną, natomiast przejściowy wzrost płytek i brak mutacji wskazują na etiologię wtórną.
anagrelid, badanie cytogenetyczne, badanie szpiku kostnego, białko C-reaktywne, czerwienica prawdziwa, erytromelalgia, hydroksymocznik, interferon alfa, mutacja genetyczna, mutacja JAK2V617F, nadpłytkowość, nadpłytkowość pierwotna, nadpłytkowość reaktywna, nadpłytkowość wtórna, niedobór żelaza, nieswoista choroba zapalna jelit, nowotwór mieloproliferacyjny, pierwotna mielofibroza, powikłanie zakrzepowe, rozmaz krwi, stan zapalny, szpik kostny, terapia cytoredukcyjna, trombafereza, trombocytofereza, udar mózgu, zaburzenie hematologiczne, zawał serca