zapalenie powięzi
Wskazanie

Zapalenie powięzi (fasciitis) jest stanem zapalnym obejmującym powięź – tkankę łączną włóknistą otaczającą mięśnie, naczynia krwionośne i nerwy. Najczęstszą postacią jest zapalenie powięzi podeszwowej (plantar fasciitis), dotykające około 10% populacji ogólnej, charakteryzujące się bólem w okolicy przyczepu powięzi do kości piętowej. Zapalenie powięzi może również występować w innych lokalizacjach, takich jak powięź podudzia, przedramienia czy szyi.

W leczeniu zapalenia powięzi podeszwowej stosuje się początkowo terapię zachowawczą, obejmującą odpoczynek, ćwiczenia rozciągające, fizykoterapię oraz leki przeciwzapalne z grupy NLPZ. Wśród dostępnych w Polsce preparatów przeciwzapalnych znajdują się Dicloberl, Diclac, Majamil, Voltaren (diklofenak), Ibuprom, Nurofen (ibuprofen) czy Naproxen (naproksen). W przypadkach opornych na leczenie stosuje się iniekcje kortykosteroidów (np. Depo-Medrol, Diprophos) lub osocza bogatopłytkowego. W leczeniu bólu pomocne mogą być także takie leki jak Tramal (tramadol) czy Poltram (tramadol).

W przypadku zapalenia powięzi martwiczego (necrotizing fasciitis), będącego stanem zagrożenia życia, konieczne jest natychmiastowe leczenie chirurgiczne oraz antybiotykoterapia o szerokim spektrum. Stosowane są wówczas takie antybiotyki jak Tazocin (piperacylina z tazobaktamem), Meronem (meropenem), Zinacef (cefuroksym) w połączeniu z Metronidazolem, często w terapii skojarzonej.

Największe trudności w leczeniu zapalenia powięzi związane są z przewlekłym charakterem schorzenia, szczególnie w przypadku zapalenia powięzi podeszwowej, które może trwać miesiącami pomimo intensywnego leczenia. Wyzwaniem terapeutycznym jest również utrzymanie odpowiedniej mobilności pacjenta przy jednoczesnym zapewnieniu odciążenia bolesnych struktur. W przypadku zapalenia martwiczego powięzi, trudnością jest szybka diagnostyka i wczesne wdrożenie agresywnego leczenia, gdyż opóźnienie może prowadzić do rozległej martwicy tkanek, sepsy i zgonu. Istotne jest również właściwe postępowanie pooperacyjne, obejmujące odpowiednią antybiotykoterapię oraz rekonstrukcję ubytków tkankowych.